พี่กำลังหาคำอธิบายความรู้สึกของตัวเอง ไม่ต้องการให้เกิด แต่ก็ห้ามเกิดไม่ได้ เอะใจกับความรู้สึกตอบสนองเวลา "ถูกสั่ง" ว่าตัวเองก็มักจะปรากฏอารมณ์ ไม่ชอบ ทั้งๆที่รู้ว่าเป็นความปรารถนาดี ก็ยังเผลอ "ไม่ชอบ" อยู่นั่นแล้ว และความไม่ชอบนั้นก็นำพาไปลงเอยสู่การพิพาทร่ำไปเช่นกัน

ยิ่งพี่ย้ำกับตัวเองว่า ไม่ชอบให้สั่ง ณ อารมณ์นั้น สติก็ไม่สามารถรับรู้คุณภาพแห่งน้ำใจของใครๆ แล้วสิ่งที่ปรากฏอยู่หลงเหลือกับตัว ก็คือ ความกรุ่นๆของอารมณ์ด้านลบ

"เมื่อ...คุณภาพของน้ำเสียง....กระทบสมอง สติที่ไปจดจ่อรับฟังมัน หลงวน และแปรสาส์นบ่มเป็นอารมณ์บ่จอยให้กรุ่นๆขึ้นข้างใน....เมื่อใจตัวเองย้ำซ้ำลงไปอีกต่อ....ความบ่จอยยิ่งเพิ่มระดับ...จนกระทั่งรับรู้ชัด...ว่าไม่ชอบรูปแบบการสั่งด้วยน้ำเสียงและถ้อยคำบางรูปแบบ"

ขอบคุณเรื่องเล่าของคุณหมอนะคะ ที่ช่วยให้พี่ค้นพบที่มาของความไม่ชอบของตัวเอง