ในทุกๆ ครั้งที่มีโอกาสได้เดินทางไปยังสถานที่ต่างๆ จะโดยการเดินทางผ่านหน้าที่การงาน หรือกระทั่งการเดินทางผ่านวิถีสัญจรส่วนตัว ผมก็จะมีความรู้สึกที่ไม่ต่างกัน นั่นก็คือ ยิ่งพบเห็นสิ่งแปลกใหม่ หรือสิ่งเดิมๆ ในสถานที่อันแปลกใหม่ ผมยิ่งรู้สึกห่วงหาอาทรต่อสถานที่ หรือบริบทตัวเองเสมอ เห็นดอกไม้ ทุ่งนา ป่าเขา ก็พลอยได้คิดถึงสถานที่เหล่านั้นที่ตนเองเคยใช้ชีวิต คิดถึงห้วงเวลาของการได้ใช้ชีวิตในบริบทเช่นนั้น

แน่นอนครับ ยิ่งเดินทาง ยิ่งคิดถึงบ้าน คิดถึงผู้คนที่พบพาน ทั้งจากจรและคงอยู่..

การคิดถึงเช่นนั้น ผมเรียกมันว่า คิดถึงตัวเอง...





...
หมายเหตุ :
ภาพผ่านผ่านมือถือ ในห้วงของการลงพื้นที่แถวลำพะยัง-เขาวง กาฬสินธุ์