๖๐๑. ทำไมชอบยิ้ม?

ทำไมชอบยิ้ม?

มีคนชอบถามฉันว่า..."ทำไมชอบยิ้ม?"...

ฉันตอบไปว่า...อ้าว!!! ก็ไม่รู้เหมือนกัน...เพราะเวลาเจอหน้ากัน

หน้ามันจะเป็นไปโดยอัตโนมัติ...โดยเฉพาะ "ยิ้ม"...มันจะแจง

ออกมาจากข้างในโดยอัตโนมัติ...ไม่เคยสักทีที่ฉันเห็นใคร ๆ

ที่ฉันรู้จักและไม่รู้จักแล้วฉันจะไม่ "ยิ้ม"...อาจเป็นเพราะฉันได้ส่วนนี้มาจาก

"พ่อและแม่" ของฉันมากกว่า...เพราะท่านเป็นคนอารมณ์ดี...

มีไมตรีจิตต่อทุก ๆ คน...ฉันจึงซึมซับส่วนนี้มาเป็นส่วนของฉัน

คนต่อไปที่จะซึมซับแบบนี้ คือ ลูก ๆ และหลาน เจ้าฟ้าคราม

ก็เหมือนกัน...พวกเราเหมือนคนอารมณ์ดี เพราะการยิ้มมันแสดงถึง

ความในใจ...ที่พวกเราถูกปลูกฝังมา...เป็นการแสดงถึงการมีมิตรจิต

มิตรใจให้กับทุกคน...หวังดีต่อทุกคน...เรียกว่า เป็นคนอารมณ์ดี

ไม่เคยคิดร้ายต่อผู้อื่น...แต่บางครั้งคนอื่นก็อาจจะนำความหวังดี

คิดดีของเรา ไปคิดในทางร้ายต่อเราก็เป็นได้...

ฉันยังมีความเชื่อว่า...เกิดเป็นคนไทย เอกลักษณ์หนึ่งที่เป็นของคนไทย

นั่นคือ "การยิ้ม" ซึ่งฉันก็ถือว่า ฉันเป็น "คนไทย" สมัยก่อน ชาวต่างชาติ

จะเรียก "คนไทยว่าเป็นคนที่ชอบยิ้ม" หรือ "ยิ้มสยาม"...ฉันว่า...

ฉันยังรักษาเอกลักษณ์ของคนไทยไว้ได้คนหนึ่ง...

ฉันได้คุยกับคนไทยที่ไปทำงานที่สายการบินไทย สาขาไอร์แลนด์...

เขาบอกว่า...เห็นหน้าฉัน เขาบอกฉันว่า...เหมือนฉันมีความสุข...

ฉันคิด..."ก็แน่ล่ะ...เพราะความสุขที่มันปรากฎบนสีหน้าของฉัน

มันไม่ได้มาจากภายนอก มันมาจากสิ่งที่อยู่ภายในใจของฉันไง"

มันจึงส่งผลออกมาให้ปรากฎบนสีหน้าและแววตาของฉันเอง...

เขาบอกว่า..."คุยกับฉันแล้วมีความสุข...OK...แล้วเราก็คบกัน

เป็นเพื่อน เป็นพี่ - น้อง กันได้ แม้จะไม่เคยเห็นหน้าตากัน...

และนี่ก็คือ โลกยุคนี้ "โลกไร้พรมแดน ที่เกิดขึ้นใหม่บนโลกใบนี้

เช่นกัน...

...

ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ

บุษยมาศ แสงเงิน

๒๐ มกราคม ๒๕๕๘


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่าของ "บุษยมาศ"



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

ยิ้มแล้วมีความสุข ความเครียดลดลง นะคะ