นี่คือความทรงจำที่แสนงามกับธรรมชาติที่แสนสวย...ของสถานที่แห่งหนึ่งที่พ่อพาแม่และลูกทั้งสองไปเที่ยวในช่วงต้นปี 2557 ก่อนที่แม่น้องดวงใจจะป่วย

..

..

พ่อจำได้ว่า...นี่คือทริปเที่ยวปิดท้ายก่อนที่ครอบครัวของเราจะกลับบ้าน

แม่บอกให้พ่อพาลูกทั้งสองไปชมความงดงามของสถานที่แห่งนี้..โดยที่แม่ขอเป็นผู้อยู่โยงเฝ้ารถให้

..

..

ช่วงบ่ายของวันนั้น...ลูกทั้งสองกุลีกุจอ อยากที่จะออกไปสัมผัสธรรมชาติอันวิจิตรบรรจง..และงดงามมาก ของสถานที่ที่หนึ่งเท่าที่พ่อเคยเห็นมา

..

..

พ่อเดินตามลูกทั้งสอง...ที่กึ่งเดินกึ่งวิ่ง..ไปห่าง ๆ

..

..

โดยเฉพาะคนพี่..ที่เดินลิ่วนำหน้าน้องสาว ไปแบบชนิดที่...พ่อเดาได้ว่า...ลูกคิดสิ่งใดอยู่

..

..

ลูกทั้งสองยืนตะลึง..มองจ้องไปที่สายน้ำ ที่ใสแววดั่งแก้ว

ทั้งตัวพี่และตัวน้อง อดไม่ได้ที่จะก้มลงไป....สัมผัส และวักสายน้ำที่ไร้ตำหนินี้ดูว่า มันเป็นเช่นไร? ..

มันทั้งใส ทั้งเย็น ...สัมผัสแล้วชื่นใจอย่างบอกไม่ถูก......นี่คือ..สิ่งที่พ่อได้สัมผัส..สายน้ำแห่งนี้

..

..

พ่อรับรู้ถึงความสุข..ในแบบฉบับที่พ่อเป็น

และรับรู้ถึงความสุข..ในแบบฉบับของลูกทั้งสองด้วยเช่นกัน

..

..

..

ธรรมชาติแห่งนี้...ช่างใจใหญ่เหลือเกิน

ที่ทิ้งความงดงามของตัวเองทั้งหมดเอาไว้ที่นี่ เค้าจงใจเพื่ออวดโฉม..ให้กับผู้แสวงหาความสุข เฉกเช่นพ่อและลูกทั้งสองคน ณ ช่วงเวลาสั้น ๆ ในบ่ายวันหนึ่ง ของเรา....

..

พ่อยังอดคิดถึงแม่ไม่ได้ที่ไม่ได้ตามพ่อและลูก ๆ มาชมสิ่งนี้ด้วยตัวเอง..

..

..

แต่แม่ก็ยังท้ายท้ายพูดสำทับกับพ่อ ก่อนที่พ่อจะพาลูกๆ ไปชมว่า..

"ไม่เป็นไร?หรอก...พ่อกลับมาแม่ก็ยังได้ดูภาพสวย ๆ ที่พ่อถ่ายเก็บไว้ในกล้องตัวเก่งของพ่ออยู่ดี..."

..

เราสามคนพ่อลูกผลัดกันถ่ายภาพไว้่เป็นที่ระลึกกัน ว่า....

ครั้งหนึ่งในชีวิตนั้น...ณ สถานที่แห่งนี้ เราสามคนพ่อ-ลูก เคยย่ำรอยเท้าไว้เป็นอนุสรณ์แห่งความทรงจำแล้วละ

..

..

พ่อถ่ายรูปให้น้องเพชร...ซึ่งปัจจุบันตัวสูงใหญ่กว่าพ่อมาก

และพ่อก็อดภูมิใจไม่ได้ทุกครั้งที่เห็นลูกมีสุขภาพกายที่แข็งแรงสมบูรณ์....

..

..

เราผลัดกันถ่ายรูป...น้องเพชรอาจถ่ายรูปยังไม่ได้องค์ประกอบนัก

แต่ลูกก็ถ่ายรูปได้อารมณ์และความรู้สึกดีมากทีเดียว...เพราะภาพที่ออกมา พ่อเห็นความสุขจากสีหน้า รอยยิ้มและแววตาของน้องที่ยิ้มให้กับกล้องนั่นเอง..

..

..

เราเดินกันไปเรื่อย ๆ แม้ว่าอากาศช่วงบ่ายจะอบอ้าวไปบ้าง

หากแต่ว่าสถานที่แห่งนี้....เปลวแดดเป็นแค่องค์ประกอบที่ช่วยแต่งแต้ม ให้สถานที่แห่งนี้น่าภิรมย์ยิ่งขึ้นนัก...ต่างหาก

..

..

สายน้ำ โขดหิน สายลมและแสงแดด

บอกความนัย!!...บางอย่างให้กับพ่อ

..

..

ช่วงชีวิตของพ่อนั้น

บางครั้งความสุขที่พ่อได้รับ

พ่ออยากเผื่อแผ่ให้แก่ใครบางคนด้วย... นอกจากครอบครัวของเรา

..


..

และสถานที่แห่งนี้[GotoKnow]... ก็มิต่างอะไรกับใครคนนั้นที่พ่อคิด

สถานที่แห่งนี้...มีกัลยาณมิตรของพ่ออยู่มากมาย

กัลยาณมิตรที่พ่อไม่เคยพบหน้าค่าตามาก่อน

แต่กัลยาณมิตรของสถานที่แห่งนี้...มีสิ่งเดียวที่เหมือนกันกับพ่อ

นั่นคือ

..

..

จิตที่คิดจะให้

..

แค่นี้พ่อก็รู้สึกดีแล้ว...

..

และพ่อก็อยากให้ลูกทั้งสองพกสิ่งนี้ติดตัวไว้ ให้เหมือนกับที่พ่อเป็น

..

..

ความสุขที่ลูกได้รับ

..

..

แม้นจะเพียงเล็กน้อย

..

..

แต่มันก็มีค่าควรแก่....ความทรงจำที่พ่อควรเก็บมันไว้ ในห้วงชีวิต...ที่พ่อมี

..

พ่อขอขอบคุณธรรมชาติที่สวยใส.. งดงาม... ในความทรงจำเช่นนี้

และขอแบ่งปั่นความสุขที่พ่อได้รับ "แทนคำขอบคุณ" จากใจของพ่อ ให้กับสังคมแห่งนี้ด้วยเช่นกัน

...................................................................................................................

หมายเหตุไว้!! แม่บอกว่า...พ่อถ่ายภาพธรรมชาติที่นี่ได้งดงามเหมือนแม่ได้อยู่ในนั้นด้วยจริง ๆ