วันที่ 37 แอบดูน้องหมา (11/12/2557)

นี่เราว่างมากขนาดนั่งดูน้องหมาเลยเหรอนี่ ?

วันนี้มีการอบรม ณ ห้องโสตทัศนศึกษา ผมได้รับมอบหมายให้ไปคุมเด็กนักเรียนที่เข้ารับการอบรม กิจกรรมส่วนใหญ่ที่ได้ทำก็เกี่ยวกับการเตือนเพื่อนให้รู้จักป้องกันตัวเองจากสิ่งยั่วยุต่าง ๆ ซึ่งถือว่าเป็นกิจกรรมที่มีความจำเป็นกับยุคสมัยนี้มาก

กิจกรรมทุกอย่างเป็นไปด้วยความเรียบร้อยดีทุกอย่าง ติดก็ตรงที่ ครูผู้ควบคุมอย่างผมนี่แหละ เพราะไม่มีอะไรให้ทำเลย นั่งมองนักเรียนไป แอบงีบไป กลัวนักเรียนเห็นอีกต่างหาก สักพักหลังจากที่ร่างกายเริ่มเหนื่อยล้าแล้ว สายตาก็เหลือบไปเห็นน้องหมาตัวหนึ่ง มันพยายามจะเปิดประตูเข้ามาภายในห้องที่ผมอยู่

มันใช้ขาหน้าตะเกียกตะกายอยู่นาน ประตูได้แต่อ้าเข้าออกอยู่อย่างนั้น แต่มันก็ยังคงไม่ละความพยายาม ไม่รู้ว่าในห้องมีอะไรที่น่าสนใจมากขนาดนั้นหรือเปล่า หรือมันเพียงต้องการอยากรู้ว่า ที่จริงแล้วข้างในหน้าเบื่อหน่ายมากกว่าข้างนอกเสียอีก สักพักหลังจากที่มันพยายามอยู่นาน ประตูก็ยังไม่มีวี่แววจะเปิดออก มันจึงนั่งรอคนที่จะเข้าหรืออกจากห้องเพื่อจะได้มุดลอดประตูเข้ามา

หลังจากที่มันเข้ามาได้แล้ว มันเดินสำรวจในห้องได้ไม่นานก็เบื่อแล้วจากออกไปด้วยวิธีเดิมที่เข้า ผมนั่งดูไปก็นึกคิดในใจไป การกระทำของน้องหมา คงเหมือนกับคนเราบางประเภท ที่พยายามอย่างหนัก เพื่อจะได้เห็น ได้เป็น หรือได้พิสูจน์ในสิ่งที่ใคร ๆ ก็คิดว่ามันน่าเบื่อ ไม่น่าทำเอาเสียเลย แต่คนที่พยายามเหล่านั้น ก็ยังคงใช้ความพยายามโดยไม่สนใจคนรอบข้างอยู่ดี

น่าแปลกเสียจริง....

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนายศุภลักษณ์ ไชโย ... (ภาคเรียนที่ 2/2557)



ความเห็น (0)