ตอนนี้ อีตายไปเสียแล้ว


อ่านบันทึกของ ดร โอ๋ (ดร. อโณทัย โภคาธิกรณ์) การเดินทางสู่ความเป็นมนุษย์ที่แท้ จากอ.ประมวล เพ็งจันทร์ ที่จริงผมก็ได้อ่านหนังสือจริงๆของท่านมาหลายปีแล้ว   


.

.

ผมจำได้แม่น ว่าพี่ชายผมเคยบอกผม สมัยตอนน้ำท่วมที่บางพลัด เมื่อสามสิบปีก่อน
ว่าผู้ชายไทย ไม่ค่อยจับมือภรรยา ตอนเดินด้วยกัน อาจจะเป็นว่าวัฒนธรรมของไทย
พ่อเราก็ไม่เคยจับมือแม่ให้เห็นเป็นตัวอย่าง

มาวันนี้ได้อ่านข้อความของ อ.ประมวล เพ็งจันทร์แล้วคิดว่าจะเริ่มทำตามบ้างแล้ว
ครอบครัวที่อบอุ่นมีแต่คนอยากจะมอง โดยเฉพาะคนที่มาจากครอบครัวที่หย่าร้าง แล้วแยกกันอยู่

ตอนผมไปวัดกับภรรยา มีอาซิ้มมาพูดกับผมเสมอๆว่า อิจฉาครอบครัวลื้อจริงๆ มาที่ไร มากันพร้อมหน้าพร้อมตา ผมก็เลยถามอาซิ้มว่าแล้วสามีอาซิ้มไปไหน 

อาซิ้มตอบยิ้มๆอย่างคนปลงตกว่า อีไปมีเมียใหม่ แยกกันอยู่คนละบ้าน

ตอนนี้ อีตายไปเสียแล้ว….

หมายเลขบันทึก: 575676เขียนเมื่อ 4 กันยายน 2014 23:17 น. ()แก้ไขเมื่อ 5 กันยายน 2014 10:02 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (8)

ชอบค่ะ...(เมื่อไรมา..วัดที่เพลิอน..คะ..ตุลานี้ดีไหม..)..เพราะปีนี้..จะอยู่ฮัมบอรก..ถึงสิ้นปี..ค่ะ...(ยายธี)

ได้ข่าวว่า..คุณมิซูโอะ..กับภรรยา..จะมา..(ฮัมบอรก)...ราววันที่ยี่สิบ..ตุลาเห็นว่าอย่างนั้น......เจ้าค่ะ..

ตอนนี้อีเมลมีปัญหาอ่านไม่ได้อีกแล้ว๕....

การจับมือ  การกอด การหอมแก้มกัน ที่บ้าน ก่อนออกบ้าน ควรทำบ่อยๆๆ  นะคะ .... ทำให้ผู้ถูกกอด อบอุ่นมีกำลังใจมากขึ้นค่ะ...เราอายุมากขึ้นทุกๆ วัน ...ไม่รู้จะจากกันวันใด นะคะ


 ขอบคุณค่ะ

  ขอบคุณที่เข้ามาอ่านครับ

 เรียนคุณยายธี

ทัวร์ยุโรบโดยสายการบินไทย เลิกล้มไปแล้วเพราะคนไม่พอ  ไม่รู้ว่าจะได้ไปเที่ยวเมื่อไรครับ

เพราะเพิ่งกลับจากเมืองไทยมาเดือนมีนา

 คุณหมอเปิล เกษียณแล้วสบายดีหรือครับ

อ่านแล้วก็อยากบอกว่าปิติใจไปกับความรักที่อบอุ่นของหลายๆท่าน สำหรับตัวเองหมดโอกาสไปนานแล้ว ที่จริงต้องบอกว่าไม่เคยได้โอกาสอย่างนี้เลย แต่ชื่นชอบภาพเหล่านี้เสมอ ขอบคุณที่นำมาฝากค่ะ

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี