สองคน สองมุม สองติด. แต่....แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ....เฮ้อ...!


ดูเหมือนเดือนเมษายปีนี้ช่างยาวนานเกินความจำเป็นไปแล้ว...ยิ่งบวกกับ

ความร้อนแบบไม่ปรานีปราศรัยด้วยแล้ว  ยิ่งดูเหมือนเวลาจะผ่านไป

อย่างอีดอาดยืดยาดเสียจริง ๆ 




ผุู้ปกครองก็อยากให้โรงเรียนเปิดไว ๆ  เพราะอยากให้ลูกหลานไปโรงเรียน

อยู่บ้าน ก็เล่นซน แถมยังเปลืองค่าขนมมากกว่าไปโรงเรียนเสียอีก...ว่ากันไป..




เมื่อวาน...มีคุณแม่อดีตลูกศิษย์คนหนึ่งแบกความหนักอกหนักใจมาเล่าเชิง

ขอคำปรึกษาจากคุณมะเดื่อเรื่องลูกชายของเขา ซึ่งปัจจุบันกำลังขึ้นชั้น ม.4

คุณมะเดื่อเคยสอนเขาเมื่องตอนอยู่ ป.4 - ป.6 เด็กชายคนนี้เป็นเด็กเรียนเก่ง

มากสมัยเมื่อตอนเรียนประถม...แต่ปัจจุบัน การเรียนลดฮวบฮาบ สาเหตุเพราะ

......ติดเกมคอมพิวเตอร์....

" ทำยังไงดีล่ะครู....มีวิธีแก้ไขอะไรบ้างไหม...เขาเล่นวันละ  12  ชั่วโมง " 

 คุณแม่พูดด้วยเสียงวิตกกังวลและหมดหวังกับลูกชายคนนี้

" มันแก้ไขยากแล้วนะ  เขาโตแล้ว  ถ้าแก้ไขช่วงเขาอยู่ประถมก็พอจะมีทาง" 

คุณมะเดื่อพูดไปตามเหตุผลที่น่าจะเป็นไปได้

" ตอนนั้นเขาเล่นวันละชั่วโมง "  คุณแม่แย้ง " แต่ตอนนี้วันละ 12 ชั่วโมง" 



ในวัยประถม  เด็กชายคนนี้อยู่กับยาย  พ่อกับแม่แยกทางกัน  แม่ไปทำงานที่ 

กทม.  ส่วนพ่อเป็นตำรวจ ก็ไม่มีเวลาจะอยู่ดูแลลูก  จึงให้อยู่กับยาย  นาน ๆ 

แม่ หรือพ่อ ก็จะมีเยี่ยมสักครั้ง  พอเด็กชายเรียนชั้น ป.2 -ป. 3 ก็เริ่มเล่นเกม

คอม ฯ ได้ ทุกวันหยุด  ยายก็จะพานั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซด์ ไปทิ้งไว้ร้านเกม

เหตุผลหลัก ๆ คือ ดีกว่าให้อยู่บ้าน เพราะไม่มีเพื่อน ....  ต่อมาเมื่อเด็กชาย

เรียน ป.4 - ป.6  เมื่อกลับถึงบ้านในเวลาเย็นก็จะไปอยู่ที่ร้านเกม เรียกว่าเพิ่ม

เวลาเล่น....แต่ชีวิตประจำวัน และการเรียนก็ยังไม่กระทบอะไรนัก...ครูยัง

ควบคุมดูแลเรื่องการเรียนอยู่  ยายก็ยังดูแลใกล้ชิดเมื่ออยู่บ้าน


พอขึ้นชั้นมัธยม  เด็กชายไปเรียนต่อที่โรงเรียนประจำจังหวัด ไปอยู่กับน้า ที่

เป็นพยาบาล  และมีบ้านพักอยู่ใกล้กับโรงเรียน แต่...น้าก็ไม่มีเวลาจะดูแล

เด็กชายอย่างเต็มเวลา เพราะงาน  และน้ายังมีลูกเล็ก ๆ อีก 2 คนด้วย...

ในที่สุด.......เด็กชายกลายเป็นเด็กติดเกมอย่างหนัก....




" ถ้าให้เขาไปอยู่โรงเรียนประจำ  ครูว่าจะดีกว่าไหม..." คุณแม่ถามความเห็น

เพราะคิดว่า ถ้าลูกไปอยู่โรงเรียนประจำก็อาจจะห่างจากเกม เพราะคงไม่มีเกม

ให้เล่นอย่างทุกวันนี้  อีกอย่าง กฏ ระเบียบของหอพัก ก็อาจช่วยให้เขาห่าง

จากเกมได้

" ก็คงต้องลองดูนะ  แต่....เขาจะยอมไปเรียนต่อที่นั่นหรือเปล่าล่ะ " คุณมะเดื่อ

ย้อนถามให้คุณแม่ได้คิด  เพราะถ้าเขาไม่ไป คุณแม่ก็คงบังคับเขาไม่ได้

" นั่นแหละเป็นเรื่องใหญ่ที่ฉันยังคิดไม่ตก..." คุณแม่มีสีหน้าวิตกหนักขึ้น




.....................................


อากาศร้อนจัดแบบนี้  ....  หลบเข้าที่ร่มเย็นฉ่ำดีกว่า....อะไรก็ไม่ดีเท่าหลบ

แดดเข้าห้าง  เพราะนอกจากได้เดินดูของถูกตาต้องใจแล้ว...ที่สำคัญคือได้

ตากแอร์เย็นฉ่ำ...แบบไม่ต้องเปลืองค่าไฟด้วยนะ....แต่เมืองกุยบุรีบ้านฉัน..

ไม่มีห้างใหญ่ ห้างโตเหมือนเมืองอื่น ๆ  จะมีก็แค่..." มินิมาร์ท"  

ร้านสะดวกซื้อเท่านั้น แต่...แค่นี้ก็หรูแล้ว...

.



ระยะนี้ แวะร้านสะดวกซื้อหลบร้อนคราใด  ตรงมุมหนังสือ มักเจอน้องผู้ชายคน

หนึ่ง อยู่ในวัยรุ่น ถ้าเรียนหนังสือคงราว ๆ  ม.ต้น  ( แต่ดูร่างกายสมบูรณ์ดี)

นั่งก้มหน้าก้มตา อ่านหนังสือในมือ อย่างไม่สนใจคนที่เดินผ่านไปผ่านมาแต่

อย่างใด  




เห็นบ่อย ๆ คุณมะเดื่อจึงเกิดสนใจในพฤติกรรมของน้องคนนี้ (ตามประสาครู) 

จึงเอ่ยทักทาย 

" อ่านหนังสือสนุกไหม "  

"..........."  น้องคนนั้น ไม่ตอบในทันที แต่ยิ้มให้คุณมะเดื่อ ก่อนพูดเบา ๆ 

พร้อมกับพยักหน้า...." สนุกครับ " 

พอเห็นหน้าถนัด........ใบหน้านั้นบ่งบอกถึงลักษณะของ  " เด็กพิเศษ" อย่างที่

ครูอย่างคุณมะเดื่อซึ่ีงคุ้นเคยกับเด็กพิเศษพอสมควร  จะสังเกตได้ทันที ถึงแม้

ใบหน้านั้นจะไม่ได้แสดงออกมากมาย

 " มาอ่านทุกวันเหรอ "  คุณมะเดื่อถามต่อ เพราะยิ่งเป็นเด็กพิเศษแล้วมานั่ง

ประจำตรงมุมหนังสืออย่างนี้  ยิ่งน่าสนใจนัก

" ครับ มากทุกวัน "  น้องตอบ

" บ้านอยู่ไหนล่ะจ๊ะ "   คุณมะเดื่อถามต่อ.............................



จากการสนทนาในเวลาสั้น ๆ ทำให้คุณมะเดื่อทราบว่า น้องคนนี้มีบ้านอยู่

ที่ไหน และชื่ออะไร   เขาไม่ได้เรียนหนังสือ (หมายถึงขณะนี้ไม่ได้เรียน) 

แต่ไม่ได้ถามว่าจบชั้นไหน  แต่เขาชอบอ่านหนังสือมาก  อ่านไปเรื่อย ๆ 

ทุกอย่าง จนน่าจะเรียกว่า…ติดหนังสืิองอมแงม….ก็คงจะได้นะ


สองคน  สองมุม  สองติด.  แต่….แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ….เฮ้อ…!


มิตรรักแฟนเพลงของคุณมะเดื่ออ่านมาจนถึงบรรทัดนี้แล้ว…………….

มีคิดเห็นอย่างไรกันบ้างจ๊ะ…..?????