การเดินจิตให้เป็นสมาธิ เพื่อก้าวหน้าทางธรรมนั้น เมื่อเราได้ วิตก, วิจาร, ปิติแล้ว .. ให้ฝึกความชำนาญ(วสี) คือ ชำนาญในการเข้าสมาธิ, ชำนาญในการรักษาสมาธิ และชำนาญในการออกจากสมาธิ.. คือชำนาญจนสามารถทำได้ แม้ต่างสถานที่ ต่างเวลา เป็นต้น ครับ
แล้วเมื่อสมาธิอยู่ในระดับปิติแล้ว ก็ให้ละปิติ คือละความรู้สึกปลื้มอก ปลื้มใจนั้นเสีย สักครู่หนึ่งจิตจะเปลี่ยนเป็นรู้สึกมีความสุขลึก ๆ มาก ๆ อยู่ในใจ ในทำนองที่เขากล่าวกันว่า ถึงขั้นเอาเงินเอาทองมาแลกก็ไม่เอาน่ะครับ
รักษาสภาวะจิตที่เป็นสุขนี้ไว้สักช่วงหนึ่ง ตามความเหมาะสม แล้วก็ค่อย ๆ ถอยจิตออกมาเป็นปกตินะครับ
เป็นอันว่าเราได้ฝึกเดินสมาธิจิตจาก วิตก, วิจาร, ปิติ, สุข แล้วนะครับ
ก็หมั่นปฏิบัติให้เกิดความชำนาญ(วสี) ดังที่ได้กล่าวมาแล้วนะครับ...
...
ชยพร แอคะรัจน์
...
ละปิติ....
นัยยะแห่งการปล่อยวาง ไม่ติดยึด ใช่ไหมครับ
ใช่ครับ โดยมีสติกำกับไว้ ว่ายังรู้ตัวว่า ยังอยู่ในสมาธิจิตครับ ไม่ใช่ปล่อยวางแบบ ไปเรื่องอื่นนะครับ