การเรียนรู้เกี่ยวกับสังขาร...

      ในสมัยที่ฉันเป็นเด็ก ๆ ชีวิตที่ผ่านมาวันหนึ่ง ๆ ไม่ค่อยได้คิด ได้นึกถึงอะไรไปมากกว่า...ความสุข...โดยมีชีวิตไปเพียงวันหนึ่ง ๆ เท่านั้น...ไม่เคยคิดถึงการเจ็บป่วย เพราะฉันไม่ค่อยป่วย แต่ถ้าจะป่วย บางทีมันก็ปุ๊บปั๊บเป็นหนักเลย...เรียกว่า นาน ๆ ป่วย...ไม่เคยคิดถึงว่า สักวันหนึ่ง ฉันจะต้องแก่ ฉันจะต้องตาย...ชีวิตในวัยเด็กเป็นชีวิตที่มีความสุขมากที่สุด...

       แต่พอเข้าวัยกลางคนมาจนถึงช่วงบั้นปลายชีวิต...ประสบการณ์ชีวิตต่าง ๆ ผ่านเข้ามาในชีวิตของฉันมากขึ้น...ทำให้ฉันอดนึกถึงวัน เวลา ที่จะเป็นวันสุดท้ายของชีวิตของฉันไม่ได้...ว่ามันจะเป็นอย่างไรบ้าง...จากคำสั่งสอน บอกว่า...จะเป็นเช่นไรก็ช่างมัน...ขอเพียงว่าทุกวันนี้...ฉันหมั่นทำความดีก็น่าจะพอแล้ว เมื่อทำความดีวันนี้ จะเป็นเกราะป้องกันให้กับตัวของฉันในวันข้างหน้าเอง...นี่คือ ปรัชญาชีวิตที่ฉันได้เรียนรู้จากชีวิตของฉันเอง

       ร่างกายคนเรา นับวันก็จะร่วงโรยรา...สังขารนั้นไม่เที่ยง ฉันใด...ฉันสังเกตร่างกายของฉันก็เกิดการเปลี่ยนแปลงฉันนั้น...จากที่ผิวหน้าเคยเต่งตึง มีน้ำมีนวล ณ บัดนี้ ก็เริ่มเหี่ยว มีริ้วรอย...เพราะใกล้วัยชราเต็มทน...ฉันเฝ้าสังเกตสังขารของฉันเอง...คำว่า "ตีนกา" รอยย่นบนใบหน้า เริ่มเข้ามาเยือนกับตัวของฉันแล้ว...อีกอย่าง "ดวงตา" ตอนนี้ก็เริ่มพร่ามัวบ้างแล้วสำหรับวัยย่างเข้า ๕๓...ส่วนผมก็คงมีบ้างกับสีขาวแต่ยังเพียงปะปราย อาจเป็นเพราะผมของฉันเส้นเล็ก จึงยังไม่ค่อยหงอกมากนัก...แต่อีกสักระยะหนึ่งคงจะเริ่มขาวโพรนละนะ...ส่วนฟันนั้นตอนนี้ยังดีอยู่เพราะฉันดูแลรักษาฟันทุก ๆ ปี ด้วยการตรวจสุขภาพฟัน...แต่อีกไม่นานมันก็คงจะหัก...พระท่านจึงสอนอยู่เสมอว่า...สังขารนั้นไม่เที่ยง ถ้าจะจริง...

       เขียนไว้เพื่อเตือนความสติตัวฉันเอง...ยามที่สังขารเริ่มโรยรา...และฉันก็ได้เรียนรู้เรื่องสังขารด้วยตัวของฉันเอง...ทำให้รู้ว่า..."นี่คือ "ความจริงของชีวิต" ที่เกี่ยวกับเรื่อง สังขารมนุษย์ที่ไม่มีใครสอนตัวเรา นอกจากตัวของเราเอง...

ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ

บุษยมาศ  แสงเงิน

๒๕  เมษายน ๒๕๕๗