๑๘๐ องศาหน้าบ้านคือ...ภูเขา

สลับซับซ้อนสุดจะนับถ้วน ลดหลั่น เหลื่อม ล้ำ สูง ต่ำ ดำ เทา เขียว คราม

เป็นประติมากรรมอันธรรมชาติสรรสร้าง

เรียงรายจากศูนย์องศา ไปจรด ร้อยแปดสิบองศา

 

ไม่มีกล้องตัวไหนถ่ายภาพภูเขาของฉันได้งดงามเท่าสองตา

ที่เฝ้ามองไม่รู้เบื่อ ทุกเย็น ย่ำ ค่ำ เช้า

 

คำถาม...คือ

ถ้าภูเขาทุกลูกมีขนาดเท่ากัน เรียงกันเป็นหน้ากระดาน  จะงามเช่นนี้หรือ??

มีแต่มนุษย์เท่านั้นที่สรรค์สร้างสิ่งให้เท่า เท่า เท่ากัน เป๊ะ เป๊ะ เป๊ะ...

แล้วมันจะงามได้อย่างไร 

เพราะไม่ใช่ธรรมชาติ

 

ธรรมชาติเท่านั้น...ที่งดงาม.

 

                                                                        อาทิตย์ ๖ เมษายน ๒๕๕๗

                                                                        วันพักผ่อนแห่งเดือน

 

ป.ล. ดีจริงที่ภูเขาไม่หนีไปไหน  รออีกหน่อย ให้ฉันรู้วิธีถ่ายทอดภาพงามของเจ้าได้ดีกว่านี้

 

แฟ้มภาพ

 ใครก็ได้ ช่วยย้ายเสาไฟฟ้าออกไปจากภูเขาของฉันที

 

 ตะวันยังไม่โผล่พ้นเหลื่่ยมเขาหลังบ้าน

 


 

ออกไปเดินเล่น

นั่งเล่น จิบกาแฟ

.........................................