ทุกๆ เช้า...ตื่นนอน...ล้างหน้าลวกๆ แบบไม่เช็ดหน้า...ออกไปนอกบ้าน

ไปรดน้ำผัก...ผลไม้...ต้นไม้...ทั้งอยู่ในกระถางและปลูกในดิน

ผมชอบปลูกผักอย่างมากๆ ประมาณหนึ่งปีที่ผ่านมา...

อาจได้แรงบันดาลใจจากกลุ่ม "ปลูกผักกินได้" ของอาจารย์ขจิต (ที่เป็นผู้ก่อการร้าย...(แต่กลายเป็นต้น กินได้) )

 

ข้างตัวบ้านเล็กๆ ของผม...ฝั่งซ้ายมือ จะมีต้นไม้ ที่กินได้ครับ

มีต้นมะนาว กำลังออกลูกเล็กๆ...ฝรั่งกำลังออกดอกสีขาวตูมๆ

ขนุนที่ไม่ยอมโต เพราะผมยัดเขาอยู่ระหว่างฝรั่งกับต้นชมพู่...ชมพู่ก็ถูกยัดแน่นเหมือนปลากระป๋อง

มะม่วงสองต้นเล็กๆ ปลูกสองสามปี ลูกดกมากๆ ครับ นับได้ยี่สิบกว่าลูก

ต้นมะตูมมาเลย์...เปรี้ยวๆ มันๆ กินกับลาบอร่อยเหาะ

ต้นฟักทอง...กำลังเลื้อยคลาน....ต้องทำหลักให้ซะแล้ว...

ต้นถั่วพูปลูกในกระถางอาศัยร่วมกับมะเขือเทศกำลังเขียวงาม

 

ผมรดน้ำอย่างชุมฉ่ำ...(เพราะอากาศต้องร้อนทั้งวันแน่)ทั้งโค่นต้น...กิ่งก้านใบ...ยกเว้นต้นมะลอกอ...ที่เพียรปลูกมาเกือบสิบต้น

แต่เหลือต้นเดียว...บางอ้อก็คือ ผมรดน้ำเขามากไป...รากเน่า...เขาชอบอดทน (ศรีทนได้)

รดน้ำไปน้ำมา...เห็นดอกแคนาร่วงลงศาลาน้อย...ร่วงลงพื้น...

ดอกแคนา...ยังสดๆ งามๆ...ผมเอาต้นที่โตแล้ว มาปลูก...

นึกสงสัยว่า รดน้ำทุกวัน...ทำไมไม่เห็นดอกบานบนต้นเลย...

สีของเขาขาวเหมือนน้ำนม...

แม่ของผมชอบมากครับ...เพราะเมื่อนำไปนึ่งแล้ว...จะรสชาติขมๆ

กินตัดกันกับน้ำพริก...

 

เช้าวันเสาร์พอดี...เวลาว่างเยอะ...แต่เอะครับ...ผมต้องมีเวลาให้แม่เสมอ

เพราะแม่มีเวลาให้ผมเสมอ...แต่ผมไม่ค่อยมีเวลาให้แม่

ผมไปซื้อปลาทู...มาย่าง จะหอมกว่าทอด

ทำน้ำพริกปลาทูแบบง่ายๆ ของผม

 

แต่เชื่อเถิด...เพราะผมรู้คำตอบดีว่า "แม่ต้องบอกว่าอร่อย"

เพราะก่อนจะถามแม่ว่า อร่อยหรือเปล่า

ผมต้องเกริ่นนำก่อนว่า...ตอนเริ่มฉีดอินซูลินให้แม่ที่ต้นแขน...

ว่า...อาหารเช้าวันนี้...ผมเก็บดอกแคนาที่บ้านของผม

ผมโขลกน้ำพริกปลาทูด้วยตัวเอง

แม่ต้องเห็นความรักของผม

ในเมนูอาหารเช้าวันเสาร์ของแม่...