เมื่อวันเสาร์ไปเรียนที่มหาวิทยาลัย  นั่งอ่านหนังสืออยู่ในรถจน 07.00 น.จึงลงจากรถเพื่อไปกินข้าวเช้า  จึงได้รู้ว่า  ลมหนาวพัดมา....

ครูอ้อยรู้สึกหนาวเข้าไปในจิตใจ  อันหนาวกายยังพอสวมใส่เสื้อผ้าหนาๆก็หายหนาวได้   แต่หนาวใจ  นี้ยากที่จะหาอะไรมาห่ม  ....

เคยได้ยินเพลง  " หนาวเนื้อห่มเนื้อจึงหายหนาว   หนาวรักห่ม....."

แต่ถ้า  เนื้อกับเนื้อ  เหม็นกัน  ก็ไม่หายหนาวนะจะบอกให้

พูดเรื่องหนาวมานานแล้ว  ก็จะนำเข้าสู่ประเด็นการเขียนบันทึกในวันนี้ก็คือ 

วันหนึ่งครูอ้อยได้รับอุบัติเหตุ  ข้อเท้าพลิก  จนบาดเจ็บ  รักษานานทีเดียวก็ยังไม่หายเจ็บ    ครูอ้อยจึงไปรักษาที่ศูนย์แพทย์พัฒนา   สถานที่รักษาพยาบาลและเป็นสถานที่เกิดของคุณทองแดง 

หลังจากที่รักษาพยาบาลเสร็จแล้ว  ครูอ้อยก็ติดเครื่องยนต์รถ  เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาทันที  ยังนึกเสียดายว่า  " ถ้าเสียงดังช้ากว่านี้สักอึดใจเดียว  ครูอ้อยต้องพลาดโอกาสดีแน่ๆเลย"

มีเสียงของชายหนุ่มเป็นเสียงต้นทางที่โทรศัพท์มาหาครูอ้อย  แนะนำตัวว่าโทรมาจาก  สคส.  ครูอ้อยยังนึกไม่ออกในตอนแรก  แต่พอบอกว่า  ชื่อ  " ธวัช  หมัดเต๊ะ "  ครูอ้อยนึกออกทันที

ในข้อความที่พูดกันนั้น  ได้เชิญชวนให้ครูอ้อยเขียนเรียงความ  เกี่ยวกับการจัดการความรู้ในโรงเรียนประถม  เพื่อลงในจดหมายข่าว ของ สคส.  ซึ่งเขียนถามมาในบันทึก gotoknow ด้วย

คุณธวัชบอกว่า  เคยอ่านบันทึกของครูอ้อยเกี่ยวกับการสอนภาษาอังกฤษ  และแนะนำให้เขียนแบบไหน  อย่างไร  คุยกันได้ประมาณ 10 นาที  ครูอ้อยจึงกลับบ้าน

ครูอ้อยรับปาก  เพราะ............ 

หนึ่ง  ครูอ้อยถนัดอยู่แล้วเรื่องการเขียนเรียงความ 

สองถ้าได้รูปเล่มก็เท่ากับว่าครูอ้อยเขียนบทความและได้เผยแพร่ความรู้ด้วย  นำไปส่งอาจารย์ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการเรียนด้วย

สามครูอ้อยจะได้รับรางวัลเป็น  หนังสือถักทอสายใยแห่งความรู้  10 เล่ม  และเสื้อสามารถ 1ตัว

1 สัปดาห์ผ่านไป  ครูอ้อยจึงเขียน  เขียนหนึ่งชั่วโมงจึงเสร็จแล้วส่งทางเมล์  แต่ครูอ้อยยังทำไม่เป็นตอนนั้น  เลยบันทึกลงในบล็อกแห่งหนึ่งแล้วเรียนเชิญคุณธวัชมาอ่านในบล็อก

จากนั้นไม่นาน  ครูอ้อยก็ได้รับโทรศัพท์จากคุณจ๊ะจ๋าให้ส่งรูปภาพมาด้วย  หากท่านผู้อ่านต้องการอ่าน  แต่ไม่มีหนังสือจดหมายข่าว  ถักทอสายใยแห่งความรู้  สามารถอ่านได้ที่ครูอ้อยเขียนเรียงความKM ในโรงเรียน

ดังนั้น  หนาวนี้  ครูอ้อยไม่กลัวหนาวอีกต่อไปแล้ว  หนาวลมห่มรักจึงหายหนาว  ครูอ้อยมีรักใน gotoknow  ไม่กลัวหนาวแล้ว

วันนี้มีโอกาสได้พูดคุยกับเพื่อนๆนานเป็นพิเศษ  บุรุษไปรษณีย์มาพอดี  ครูอ้อยรีบถามว่า  " มีพัสดุมาหรือเปล่าคะ  "  เขาพยักหน้า  ครูอ้อยรีบแถเข้าไปรับด้วยมือของครูอ้อยเลย  สัมผัสแรกก็รู้แล้วว่าต้องเป็นเสื้อ  ครูอ้อยดีใจมาก  รีบเปิดถุง  แต่ก่อนเปิดถุง  ครูอ้อยเห็นจ่าหน้าซอง  พิมพ์ชื่อและนามสกุลของครูอ้อยอย่างถูกต้อง

เรียนเชิญชมรูปภาพ......แสดงหลักฐานความเป็นจริง  ครูอ้อยไม่ได้โม้ 

       

เพื่อนๆของครูอ้อยดีใจด้วยช่วยกันเปิดซองแล้วคลี่เสื้อดูด้วยความชื่นชม 

ถามกันยกใหญ่ว่า  " เสื้อสวยตัวนี้  ท่านได้แต่ใดมา "

ครูอ้อยตอบ  " สคส.ประทานมา  เราชอบ "  ครูอ้อยก็เลยเล่าความจริงให้เพื่อนฟังทั้งหมด

แต่.......ครูอ้อยผิดหวังเล็กๆ   สงสัย  จดหมายใส่ผิดซอง  เสื้อตัวนี้  เป็นของ  ศน.ธเนศ  ขำเกิด  ค่ะ  แจ้งที่นี่เลยนะคะ

เสื้อของ  สิริพร  กุ่ยกระโทก  ติดไปกับท่านใด  อยู่กับ  ศน.ธเนศ  หรือเปล่าคะ

เสื้ออยู่ที่ครูอ้อยนี่  เบอร์ L  ใหญ่มากๆค่ะ  แล้วจะได้ใส่ไหมนี่.....หนาวนี้จะได้สวมใส่เสื้อของ  ศน.ธเนศ  แน่เลย