นึกว่าจะบวชจนเป็นสมภาร

ลูกน้องในแผนกคนหนึ่งลาบวชตั้งแต่เดือนมกราคม ซึ่งจะครบกำหนดการลาบวช 90 วัน ในเดือนเมษายนนี้ ก่อนบวชเบิร์ดหรือพระเบิร์ดได้มาปรึกษาว่า ไม่ได้บวชตรงตามที่ลาเพราะพระอุปัชฌาย์ไม่ว่างในช่วงเวลานั้น จึงได้เลื่อนเป็นวันที่ 24 กุภาพันธ์ ซึ่งไม่ตรงตามที่ยื่นลา

ผู้เขียนจึงบอกว่าให้ทำหนังสือ โดยรับรองจากเจ้าอาวาสหรือพระที่มีอำนาจรับรองว่าได้เข้าวัดปฏิบัติ ศึกษาท่องบทสวด เพื่อเตรียมอุปสมบท หรือบวช มายื่น เพื่อจะได้ถูกต้องตามความเป็นจริง

วันที่พระเบิร์ดเข้าพิธีอุปสมบทผู้เขียนก้ได้ไปร่วมพิธีด้วย แต่ก็ไม่ได้คุยเรื่องนี้ จนกระทั่งผ่านไปจนถึงเมื่อวันก่อน หัวหน้างานในแผนกที่พระเบิร์ดทำอยู่ลาฉุกเฉิน ซึ่งผู้เขียนต้องเข้าไปช่วย มีงานที่เร่งด่วนหลายอย่างจนผู้เขียนรู้สึกยุ่งๆ จนเผลอบ่นว่า...เมื่อไหร่พระเบิร์ดจะสึกเสียที...จนมีคนแซวว่าคิดถึงลูกน้องคนโปรดแล้วซื้...

และหลายคนก้บอกว่า ...สงสัยจะบวชจนเป็นสมภาร แล้วกระมัง...

ซึ่งก็ไม่แปลกหรอกเพราะมีพนักงานหลายคนที่ไปบวชแลัวเลื่อมใสในพระธรรม หรือภาษาพูดว่า ...ซึ้งในรสพระธรรม...ไม่สึกมาทำงานต่อ ซึ่งทางหัวหน้างานก็ต้องแจ้งให้ฝ่ายบุคคลติดตาม เพื่อจะได้แจ้งยกเลิกสัญญาจ้างตามระเบียบต่อไป

และหากเป็นเช่นนั้น ผู้เขียนก็ขออนุโมทนาบุญบวชไปด้วยก็แล้วกัน

พอตกบ่ายสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น พระเบิร์ดโทรมาหาผู้เขียนถึงเรื่องรบกวนให้ผู้เขียน พิมพ์เอกสารแจ้งการเข้าวัดตามที่เขียนไว้ด้านบนนั้น ผู้เขียนก็ยินดี พร้อมแซวพระกลับไปว่า...นึกว่าท่านจะบวชจนเป็นสมภารอีกคนเสียแล้ว...

ตอบกลับมาว่า...โอ้ย..คงไม่หรอก มาดูตัวตอนนี้สิ ดำเมื่อมมากกว่าเดิมเยอะเลย ...เพราะต้องกวาดลานวัดเช้าเย็น วัตรปฏิบัติมากมาย ...

ผู้เขียนถามกลับไปว่า...นึกว่าจะศึกษาพระธรรมจนลึกซึ้งไม่ยอมสึก

พระตอบมาว่า...ส่วนมากจะเป็นการทำความสะอาด บูรณะวัดเป็นส่วนมาก...ไม่ได้ศึกษาพระธรรมอะไรมากมายหรอก

แต่ก็ได้อะไรเยอะเลย เรื่องระเบียบวินัย สมาธิ สติ ความร่วมมือในการทำงาน...