การฝึกจิต...

       คนเราเกิดมา...น้อยคนนัก ที่จะใช้ชีวิตแบบการใช้จิต "นำ" ทาง

คือ คิดแต่สิ่งดี ๆ พูดแต่สิ่งดี ๆ ทำแต่สิ่งดี ๆ เข้าใจคนอื่น ๆ ในทางที่ดี ๆ เช่นกัน

ส่วนมากจากที่ฉันพบมา...คนเราจะชอบนินทา ให้ร้าย ป้ายสีกันมากกว่า...

บางทีฉันก็คิดว่า...ทำไม? เขาต้องทำแบบนั้นด้วยล่ะ...ซึ่งถ้าถามถึงจิตใจ

ของฉัน...ฉันจะตอบโดยทันทีว่า..."ไม่ชอบ"...ยิ่งที่ได้ยินหรือได้ฟังแล้ว

จะพยายามหลีกเลี่ยงที่จะเข้าไปร่วมวงเสริมด้วย...เพราะไม่ชอบที่จะไป

กล่าวร้ายป้ายสีผู้อื่น...

       ฉันนึกเสมอว่า...ถ้าเป็นตัวฉันเองล่ะ ที่ถูกผู้อื่นกำลังพูดถึง...

นี่คือ...ตัวฉัน...ฉันฝึกจิตฉันอยู่เสมอว่า...ไม่กล่าวร้ายถึงผู้อื่น...

ฝึกจิตตนเองให้ได้...ยิ้มให้กับผู้อื่นเสมอ ไม่กล่าวร้ายผู้อื่น...บางครั้ง

ฉันเห็นการรวมกลุ่มนินทา ฉันก็จะเลี่ยงไม่ร่วมวงด้วย...ใจก็คิดว่า...

ทำไมต้องว่ากันด้วย...คิดอีกครั้ง เขาไม่เหมือนเราและเราก็ไม่เหมือนผู้อื่น

ช่วงที่ผ่านมาจะพยายาม...ฝึกจิตตนเองไม่ให้ไปไกลตนเอง...

สิ่งใดที่แผ่เมตตาให้กับเขาได้ก็จะทำ...มันทำให้ฉันใจเย็นลงเยอะเลย

        ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไปทำไม?...รู้แต่เพียงว่าทำแล้ว..."เกิดความสบายใจ"

มากกว่า...จึงฝึกทำมาเรื่อย ๆ...การให้อภัย...ฉันก็ชอบฝึก ในตอนแรก ๆ

ก็ไม่ค่อยได้...มาระยะหลัง...ค่อย ๆ ฝึกให้อภัย...สุดท้ายก็ทำได้...

ทำให้ฉัน "ใจเย็น"...ก็อีกนั่นแหล่ะว่า...ฝึกทำไม...รู้แต่ว่า ทำแล้ว

"จิตเกิดสุข" ก็เลยฝึกทำมาเรื่อย ๆ...พ่อบ้านยังบอกว่า...เขายังทำแบบฉัน

ไม่ได้...เขาบอกว่า...คนเราเกิดมา "บารมี" ไม่เท่ากัน...ฉันก็ไม่รู้อีกนั่นแหล่ะ

ว่า...มันเกี่ยวกันหรือไม่...รู้อยู่แต่ว่า..."การฝึกจิต" ในทางที่ดี...แล้วทำให้

"จิตใจของฉันสบายยิ่งขึ้นและมีความสุขมากขึ้น" ฉันจึงทำ...

        รู้แต่เพียงว่า...ณ บั้นปลายของชีวิต ไม่มีสิ่งใดดีเท่ากับการที่

ตัวเราเอง "มีความสุข" กับการใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบนี้...เสาะ แสวงหาไปกัน

ใยเล่ากับ...ลาภ ยศ สรรเสริญ...สุดท้ายก็เอาอะไรไปไม่ได้สักอย่าง...

สิ่งที่ติดตัวของเราไป นั่นคือ...กรรมดี...จิตดี...มากกว่า...

 

ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้

บุษยมาศ  แสงเงิน

๙ มีนาคม ๒๕๕๗