ครั้งนั้น..ก็..นานมาแล้ว...(คน"แก่"วันนี้..ที่ยังไม่มีจิต..สำนึก..ตรงนั้น...)...เราไปเดินเล่นตามชายหาด..ยาวๆ..หน้าบ้าน..ทะเลบอลติค...ทิมเมนดอลฟ..วันเกิดของเขา..อายุ..เจ็ดสิบห้า....(หล่อน..ถามเขาว่า..รู้สึกอย่างไร..อะไรคือ..เจ็ดสิบห้า..ตั้งคำถามงงๆ..กับตัวเลข....."คำตอบที่ได้มา"..มีว่า..ก็ไม่เห็นความแตกต่าง..ในความรู้สึก.....เขามีอาชีพ..แพทย์..มีโรคประจำตัว..(เบาหวาน...)บอกได้ว่า..ท่านเป็นคนแข็ง.แรง.(เป็นฝรั่งใจดี)...
สามปีต่อมา..ท่านผู้นี้เสีย ชีวิต..ในอ่างน้ำ..พร้อมกับอาหารเช้า..ในวิลล่า..แห่งหนี่ง..บ้านชายทะเลบอลติคหลังนั้น..
หล่อน..ในวันนี้..กับคำถามเดิมๆ...เมื่อไร..คน ถึง..แก่.......เวลาแขวนผนัง.......วันหนึ่งที่มาอย่างไม่มีใคร.. สามารถ..รู้ล่วงหน้า..กับวันเวลา.....
ยายสุธี นี่คือ คำที่เรียกคนแก่ เพราะมีอายุกาล ผ่านวัย ไปมากแล้ว..แต่นั่นคือ "แก่กาล" ส่วน "แก่กลวง" คือ แก่ไร้สาระ หาแต่เรื่องสนุก เอาทุกข์ใส่ตัว "แก่กิน" คือ เห็นแต่ปากแต่ท้องของตน "แก่เกิน" คือ แก่มากจนงอม ใช้การไม่ได้ และ "แก่แดด" คือ อายุน้อยแต่มีประสบการณ์โลกเกิน แก่ที่น่ายกย่องคือ "แก่คุณ" เพราะมีคุณธรรม มีเมตตา มีมุมมองที่กว้าง ไม่คับแคบ เป็นตัวอย่างให้ลูกหลานเอาเป็นเยี่ยงอย่าง มิใช่แก่แล้วเลอะเลือนหรืองอแงหงุดหงิด จนทำให้ลูกหลานเบื่อหน่าย..เลยต้องตะเพิดออกจากบ้านหรือไปฝากไว้ที่บ้านพักคนชรา ฮือ! น่าเศร้าเมื่อคราวแก่นะยายคนยุคนี้...ทำไงจะไม่แก่หนอ..
อ่านแล้วก็ต้อง..ขันกื๊กกกๆๆๆ..อ้ะะะๆๆ....(ทำไงไม่แก่..แฮ่ๆๆ..เขาว่า.ที่เรียกกันว่าแสต้มป์เซลล์อาไรเนี่ยะอิฉันก็เป็นคนแก่..ตก รุ่น๕๕๕๕..ไม่มีฟามรู้..)..หนังไม่เหี่ยว..ดูเต่งตึง...ทีเดียวเจียวแถมเขาว่าจะอยู่ได้เกินร้อย..น่ะอ้ะ...อาจจะเข้าประเภท"แก่กลวง"นะ...
อยู่เมืองไทยกับอยู่เยอรมัน ที่ไหนจะแก่เร็วกว่ากันครับคุณยายธี
สวัสดีค่ะ..คุณคนบ้านไกล..(เมื่อไร..แก่..อยู่ที่ใจ...๕๕๕๕)...ขอตอบว่า..อยู่เมืองไทย..ละก็..."หน้าแก่่"..อ้ะะๆๆ...สแตมป์เซลล์คงช่วยไม่ไหว..อิอิ..
...เมื่อวันที่คนเราเหงา...อยู่คนเดียว...คิดถึงวันใกล้ฝั่ง...คิดถึงคนที่เรารักที่เราเข้าใจ...คิดที่คนที่รักเราเข้าใจเรา...วันนั้นเราคือคนแก่...เพราะถ้าเรายังไม่แก่...ชีวิตเราไม่มีเวลาหยุดนิ่ง...ไม่มีเวลาคิดถึงคนที่ไม่มีวันได้เจอกันอีกนะคะคุณยายธี...แต่คุณยายธีก็ยังไม่แก่นะคะ...ยังมีกิจกรรมมากมายให้ทำ...แต่อาจจะคิดถึงเขาคนนั้น เพราะไปเมืองกาญจน์ ไปเห็นความหลังหรือเปล่า?ค่ะคุณยายธี ...เป็นกำลังใจนะคะ
สวัสดีค่ะ..คุณดร.พจนา แย้มนัยนา...(วันวาน..อ่านบันทึก..คุณธวัชชัย..เิกิด..เก๊ทด์..)ขึ้นมาเฉยๆๆๆๆๆเลยเจ้าค่ะ....แล้ว.เกิดสนุกที่จะเขียน..บันทึก..ความแก่..เมื่อไปอ่านชวนเชิญเข้าให้...ก็ได้ความบันดาลใจจาก..คุณคนบ้านไกลที่ว่า..แขวนผนัง..๕๕๕๕...ก็เลย..คิดไปนิดหนึ่งเพียงว่า..เมื่อเกิดความสงสัยเรื่องตัวเลขและความรู้สึกนั้น...มันล่วงเลยมากว่ายี่สิบปีแล้ว......วันนี้..ตื่นด้วย..จิตสำนึก...เพียงว่า..หลวงแม่สอนไว้ตื่นมาแล้วยังเหมือนเดิม..ครบอาการสามสิบสอง.."พอใจแล้ว"...อ้ะะๆๆ...(อย่าคิดอะไร)....."คิดไปห้านาทีบ้าห่านาที..อิอิ"...จริงของหลวงพ่อชา..จ้ะ.....อาจจะต่อด้วยอาจจะแก่เกินร้อย..ตอนคิด...อิอิ....(เป็นกำลังใจให้กันและกัน..เจ้าค่ะ)...ยายธี
วันนี้แหละครับแก่แล้ว :-)
ผมกำลังสู่การสุ่ วัย คนแก่ ครับ
สวัสดีค่ะคุณ นมินตรา..ย้งๆๆๆๆ..ยังแก่ไม่ได้...เป็นแค่ ส ว. เท่านั้น...๕๕๕๕๕ (อาจจะได้เข้าสภา..สว.อ้ะะ)....
อ้าว..คุณ..พ.แจ่มจำรัส...แค่กำลังเข้าสู่..ก็เป็น..สว..ได้เหมือนกันนะ...เขากำลังรอๆๆ..กันอยู่นะ...
สาบานว่า....จะไม่แก่อ่ะนะ อิ อิ
สวัสดี..ค่ะ..คุณมะเดื่อ...สาบานว่า..."จะ..ไม่แก่..เกินเรียน"..ชิมิๆๆๆๆ..อยาก..บอก..เด็กๆว่า....ไม่มีเสื้อครุย..น่ะไม่สวมเสื้อ..ครุย..น่ะ..รับ"ลอง" ว่าไม่แก่...แน่ๆๆ๕๕๕ เกิน เรียน...