บางที เราอาจไม่ต้องสอนให้เขาเข้าใจคนไข้ เพื่อนร่วมงาน ฯลฯ แค่ทำให้ เขาเข้าใจตัวเอง..แล้วทุกอย่างจะตามมา

การสอน ‘Palliative care’ กับ Extern ครั้งสุดท้ายของปีนี้

ทำให้ข้าพเจ้าตั้งข้อสังเกตบางอย่าง

คำถามที่กระตุ้นน้องๆ Generation ‘ME’ ให้เงยหน้าจากการสัปหงกคือ
“ในชีวิตนี้ ถ้าได้ทำอะไรจะมีความสุขมากที่สุด”
บางคน ช่างเป็นคำถามแสนง่าย ตอบได้เป็นเรื่องเป็นราว
บางคน ช่างเป็นคำถามแสนยาก คิดไม่ออก บอกไม่ถูก

น้องที่ตอบคำถามข้อแรกไม่ชัด ให้ความสนใจ เฉพาะเมื่อพูดถึงการให้ยา
น้องที่ตอบได้ชัดเจน ให้ความสนใจ เมื่อพูดถึง communication skill

มุมมองส่วนตัว..
หลายคนบอกว่า generation ME หมกมุ่นกับตัวเอง
ข้าพเจ้ามองว่าเป็นอาการของความ ‘ไม่เข้าใจตัวเอง’
ในสมองมีเสียงของใครต่อใคร จากสื่อต่างๆ จนกลบเสียงที่แท้จริงของเขาเอง
ต่อเมื่อ เขาเข้าใจตัวเอง จึงจะสามารถมีพื้นที่ในการเข้าใจคนอื่น
บางที เราอาจไม่ต้องสอนให้เขาเข้าใจคนไข้ เพื่อนร่วมงาน ฯลฯ
แค่ทำให้ เขาเข้าใจตัวเอง..แล้วทุกอย่างจะตามมา

ท่านละคิดว่าอย่างไรคะ?
 
.................
ข้าพเจ้าได้คำถาม “ในชีวิตนี้ ถ้าได้ทำอะไรจะมีความสุขมากที่สุด”
จากหนังสือ "คำถามฉุกคิด เปลี่ยนชีวตทั้งคนถาม คนตอบ - power question"
และเหตุของการซื้อหนังสือเล่มนี้
มาจากโปสการ์ดจากกัลยาณมิตรจาก gotoknow ผู้ลงท้ายว่า 'เตี่ยของทิมดาบ'
ตั้งใจเป็นของขวัญแทนคำขอบคุณ ที่ยังกรุณาคิดถึง
หายหน้าหายตาไปหลายเดือน ก็เพื่อ..ทำความเข้าใจตัวเอง
ที่ผ่านมา เคยคิดว่าเข้าใจตัวเองนั้น
จริงๆ แล้วเป็นการ 'หลงตัวเอง' เสียมากกว่าคะ
 
 
อีกหนึ่งคำถามที่เปลี่ยนชีวิตข้าพเจ้าจริงๆ

“ในบรรดาคำถามทั้งหมดที่เคยถูกถาม คำถามไหนยากที่สุด?