ความรู้สึกแบบนี้เคยมีมาตั้งแต่ยังเด็กอยู่

น้อยใจ เสียใจ และในที่สุดคือ ..ภูมิใจ       ความรู้สึกแบบนี้เคยมีมาหาครูอ้อยตั้งแต่ยังเด็ก

ครูอ้อยมีพี่น้อง 4 คน  ครูอ้อยเป็นพี่คนโต  รักน้องทุกคนมากเลย  ถึงแม้ว่า  น้องเป็นต้นเหตุทำให้ครูอ้อยถูกพ่อตีหลายครั้งก็ตาม  ครูอ้อยก็รักน้องเสมอ

วันหนึ่งครูอ้อยและน้องๆ2คน  วิ่งเล่นที่สนามหญ้าหน้าบ้านพักห้องแถว  มีเด็กๆมาวิ่งเล่นมากมาย  ครูอ้อยก็ชอบเล่น  และต้องดูแลน้องๆด้วย

อุ้ย..เป็นน้องชายของครูอ้อยที่น่าสงสาร  เพราะสายตาสั้นตั้งแต่ยังเล็กมาก  เพื่อนๆชอบล้อเรียกอุ้ยว่า  " ไอ้แว่น "  เพราะเด็กสมัยนั้น  ไม่ค่อยมีใครสายตาสั้น

เมื่อเล่นเสร็จแล้ว  ความจริงการเล่นไม่มีวันเสร็จหรอก  เพราะเด็กๆเล่นได้ตลอดเวลา  จนพ่อแม่มาเรียกจึงจะเลิก  วันนี้พระอาทิตย์จะตกดินแล้วจึงเลิก

พอมาถึงหน้าบ้าน  เห็นอุ้ยยืนอยู่กับพ่อ  แล้วพ่อก็เรียกครูอ้อยไป  บอกว่า  " ไปหาพระหลวงพ่อทวดที่อุ้ยแขวนไว้ที่คอ  หลุดหายตอนวิ่งเล่น"  เท่านั้นล่ะ  พ่อสั่งมา ครูอ้อยก็สั่งเพื่อนลุย

แล้วรู้ได้อย่างไร  วิธีการสั่งลุยชองครูอ้อยก็คือ  การเดินเป็นแนวในการหา  พาเพื่อนๆหาตั้งแต่หัวสนามจนท้ายสนาม  หาเท่าไรก็ไม่เจอ  จนท้องฟ้ามืดมิดแล้ว  จึงขึ้นบ้าน

ก่อนขึ้นบ้าน ก็ถอดรองเท้าเรียงไว้ที่หัวบันได  พ่อสอนไว้  พอเรียงรองเท้าก็เรียงให้น้องด้วย  จึงได้เจอหลวงพ่ออยู่ในรองเท้าของอุ้ย

ครูอ้อยดีใจ  กำลังจะตะโกน นิมนต์หลวงพ่อไปให้พ่อ  ก็เหลือบเห็นน้องนั่งดูดไอติมอยู่  พอขึ้นบ้านแม่พูดว่า  " หมดแล้ว อยากขึ้นบ้านมึดดีนัก "  ครูอ้อยเสียใจ  ไม่ได้ให้หลวงพ่อทวดกับพ่อ  เดินแอบมายืนกอดเสาบ้านร้องไห้คนเดียว

น้อยใจ   เสียใจ   และในที่สุดคือ  ภูมิใจ

ลองทายซิคะว่า.............  ภูมิใจอะไร