ความไม่เข้าใจงานบุคคล

      วันนี้ (๑๐ มกราคม ๒๕๕๗) ช่วงเช้าฉันได้ประชุมชี้แจงเรื่องการวิเคราะห์งาน + การบรรยาลักษณะงาน + การวิเคราะห์อัตรากำลัง + การประเมินค่างานของสายสนับสนุนให้กับพนักงานมหาวิทยาลัยและเจ้าหน้าที่ประจำตามสัญญาได้รับฟังและต้องนำไปปฏิบัติเพื่อส่งกลับมาเป็นภาพรวมของกองกลางและภาพรวมของมหาวิทยาลัยต่อไป...

       เท่าที่สังเกตเวลาฉันบรรยาย ทุกคนก็นั่งฟังกันดี...แต่ก็มีบางคนซึ่งฉันได้เปิดโอกาสให้ถามเพื่อซักถามในข้อสงสัย ก็มีบางคนถามด้วยเหตุด้วยผล แต่สำหรับบางคนนี่สิ!!! เหมือนไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าไม่เข้าใจจริง หรือแกล้งไม่เข้าใจ ฉันไม่รู้...แต่ฉันรู้อยู่ข้อหนึ่งว่า...ฉันต้องทำตามหน้าที่ของฉัน หน้าที่ที่กองบริหารงานบุคคลต้องชี้แจงและทำความเข้าใจเพื่อให้ได้ผลงานออกมา เพื่อให้มีตำแหน่ง มีภาระงานที่แต่ละตำแหน่งได้ปฏิบัติและที่ปฏิบัติอยู่ เพราะไม่เช่นนั้น ถ้าฉันไม่ทำอะไรเลย...สุดท้ายเมื่อฉันออกจากราชการไปแล้ว...พวกเด็กรุ่นหลังจะมากล่าวหาฉันว่าไม่เห็นทำงานเลย นี่สิ!!! จะเป็นเรื่องที่ไม่ใช่ติดตัวฉัน...

       ทุกวันนี้ ฉันถือว่า ฉันได้ทำหน้าที่ของฉันอย่างดีที่สุดแล้ว...เพราะทุกอย่าง คือ หน้าที่ หน้าที่ของฉัน ๆ ต้องมีผลงานในหน้าที่ที่ภาครัฐมอบหมายให้ทำ...ฉันกำลังจัดระบบงานบุคคล มันเป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น...เพราะที่ผ่านมาอย่างที่เคยพูด...งานของฉันไม่สามารถออกได้เลย เพราะอะไรไม่ต้องบอก...และการทำงานบุคคลปัจจุบันก็เป็นงานที่ใหม่สำหรับส่วนราชการ แต่ฉันก็ต้องทำ ทำให้งานนั้นออกมาเป็นชิ้นงานให้ได้

       ถึงแม้ว่าครั้งแรกงานจะไม่สมบูรณ์แบบเต็ม ๑๐๐ % ก็ตาม ก็ไม่เป็นไร ฉันจะค่อย ๆ ทำไป เพราะไม่ว่างาน ไม่ว่าคน ก็ต้องมีการพัฒนาทั้งนั้น...พัฒนาเพื่อให้ดีขึ้นกว่าเดิม...

 

ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ :):)

บุษยมาศ  แสงเงิน

๑๐ มกราคม ๒๕๕๗