นับวันความผูกพันของน้องปอกับเจ้าทอฟฟี่จะแน่นแฟ้นมากยิ่งขึ้น ความห่างไกล คงยิ่งทำให้ความคิดถึงมีมากเป็นทวีคูณ การได้กลับมาบ้านระหว่างสอบมิดเทอม ทำให้พี่ปอได้อ่านหนังสือมากขึ้นโดยมีเจ้าทอฟฟี่เป็นกำลังใจสำคัญ ขณะที่พ่อแม่ต้องออกไปทำงานตั้งแต่เช้ามืด

  

   ตัวอย่างความขี้อ้อนของเจ้าทอฟฟี่...

   ตอนกลางคืนหากใครยังไม่ขึ้นนอน เจ้าทอฟฟี่ก็จะไม่ยอมไปไหน จะนั่งเบียดไปมาอยู่อย่างนั้น พอปิดทีวี ปิดไฟหลังบ้าน เจ้าทอฟฟี่ก้จะวิ่งขึ้นบันไดบ้าน หากเราขึ้นช้าก็จะหยุดรอตรงกลางบันได พอเราขยับเดินขึ้นบันไดก็จะวิ่งขึ้นไปต่อ

   และจะรออยู่หน้าห้องน้องปอหรือพี่ปอของเจ้าทอฟฟี่เพื่อรอให้เปิดประตู เจ้าทอฟฟี่จะมุดเข้าใต้เตียงนอนกับพี่ปออยู่ทั้งคืน

   ตอนเช้าผู้เขียนจะเปิดประตูมาอาบน้ำก่อนใคร พอเปิดประตูปั๊บ จะได้ยินเสียงก้อกแก้กในห้องน้องปอ นั่นคือสัญญาณว่าให้เปิดประตูให้เจ้าทอฟฟี่ที่ตื่นแล้วเช่นกัน

   ความขี้อ้อนของเจ้าทอฟฟี่ทำให้พี่ปออดคิดถึงไม่ได้เมื่อคราวจะต้องกลับไปเรียนหนังสือ...

   น้องปอบอกว่ากว่าจะออกจากบ้านได้ ต้องปลอบ ต้องพูดอยู่เนินนานเพื่อบอกให้เจ้าทอฟฟี่ว่า พี่ปอต้องไปเรียนหนังสือแล้วน้า เดี๋ยวพ่อกับแม่ก้จะกลับจากทำงานแล้ว เป้นเด็กดีน้า..ประมาณนั้น

  จึงบอกน้องปอว่าความรักความผูกพันเป็นสิ่งที่ดีงาม ไม่ว่าจะกลับคนหรือสัตว์ แต่อย่าลืมว่า ไม่ว่าจะรักจะผูกพันมากสักเพียงใด จงเผื่อใจไว้ผิดหวังสักนิดหนึ่ง

   เพราะ...

   เราต่างก็จะต้องจำพรากจากกัน

   ไม่วันใดก็วันหนึ่ง...

   ขอให้เดินทางปลอดภัยนะลูก

...................

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่าน

8 มกราคม 2557

พ.แจ่มจำรัส