ผมมีโอกาสได้เข้าไปนั่งฟังเสียงในหอประชุมใหญ่มหิดล ที่เพิ่งสร้างเสร็จ
หอประชุมนี้ได้รับการออกแบบมาเป็นอย่างดี เพื่อรองรับการแสดงดนตรีทั้งในระดับประเทศและระดับโลก
โดยวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล
ต้องบอกว่า เสียงดีมากๆ  อลังการและสวยงาม
เรามีหอประชุมที่ดี เพียบพร้อมแล้ว เรามีนักดนตรีที่มีความสามารถมากมาย 
มีConductorระดับโลก
แต่เรามีผู้ฟังที่ดีรึยัง?

ผู้ฟังที่ไม่ใช่แค่Want ดนตรีแค่ในเวลาว่าง ผ่อนคลาย
เพื่อเป็นTrend เกาะกระแสของสังคมระดับสูง
แต่ต้องNeedดนตรีที่มีคุณภาพ

ผู้ฟังที่แยกแยะดนตรีที่ดีและดนตรีที่ห่วยได้

เราพัฒนาสุดยอด"นักดนตรี" และ"นักประพันธ์"เพลงระดับโลก
แต่การศึกษาในระบบของประเทศเรานั้น
ยังไม่เริ่มพัฒนา"ผู้ฟัง"ให้อยู่ในระดับชั้นที่ดีได้เลย 

หากเปรียบเป็นระบบเศรษฐศาสตร์
เราก็มีแต่ผู้ผลิต (นักดนตรี,นักประพันธ์เพลง)
แต่มีผู้บริโภค(ผู้ฟัง) น้อย ถึงน้อยมาก
รวมไปถึงผู้บริโภคที่ไม่รู้ว่าสินค้าอะไรดีและไม่ดี
ซึ่งจะทำให้คุณค่า(Value)ของดนตรีนั้น ด้อยค่าลง 

และเมื่อมีแต่ผู้ผลิต มากขึ้นๆ แต่ไม่มีความต้องการนั้น
ไม่นานก็จะเกิดเหตุการณ์เงินเฟ้อ ของเต็มตลาด 
เพราะกระบวนการไม่สมบูรณ์

เราอาจจะรู้ว่าดนตรีชั้นดี ระดับสูงและมีคุณภาพ 
อยู่ที่ไหน
แต่ถ้าเราไม่ได้รักที่จะฟัง ชื่นชม และเห็นคุณค่า
ก็จะไม่"Need"จนเดินไปจ่ายเงินฟังด้วยตัวเองคนเดียวแน่นอน

ทฤษฏีบอกว่าในระยะยาว
รายได้ของนักดนตรี และนักประพันธ์จะน้อยลงๆ 
เพราะผู้บริโภค โตไม่ทันกับผู้ผลิต
และแน่นอนว่าการแชร์ตลาดผู้ฟังที่น้อยนิดอย่างนี้นั้น
จะทำให้นักดนตรีและนักประพันธ์
ที่เกิดขึ้นใหม่ทุกปีๆจาก สถาบันดนตรีของไทยในปัจจุบัน
ต้องแย่งงานกันมากขึ้นไปอีก