ในปี 2556 ในชีวิตที่มีแต่งานแล้วก็งาน

ถามตัวเองก่อนเลยว่านี่เราอยู่ปี 4 แล้วหรือนี่ จะว่าเร็วก็เร็ว จะว่าช้าก็ช้า เป็นอะไรที่บอกไม่ถูกเหมือนกัน ปี 4 เป็นปีสุดท้ายแล้วสินะที่เราจะต้องเรียนอยู่ภายในรั้วของมหาวิทยาลัย แต่ในปีที่ 5 เราต้องไปเผชิญกับความเป็นจริงของอาชีพที่เราต้องการอยากที่จะเป็นและใฝ่ฝันมาโดยตลอดว่าอยากเป็น "ครู" จะได้เรียนรู้จากประสบการณ์โดยตรงของการเป็นครูที่เป็นพ่อพิมพ์แม่พิมพ์ของชาติสักที

แต่ก่อนที่จะมาถึงการได้เรียนรู้จากประสบการณ์ในการฝึกปฏิบัติการสอนการเป็นครู เราก็ได้เรียนรู้การวางแผน การทำงาน เกี่ยวกับการเรียนการสอนที่จะสามารถนำไปใช้ได้ในชีวิตจริงของเราเอง เป็นการเรียนการสอนที่หนักพอสมควรแต่เราก็ต้องศึกษาและค้นคว้าอยู่เสมอเพื่อเป็นประโยชน์ต่อตนเองในชีวิตต่อไป

ในปี 2556 ที่ผ่านมา รู้สึกว่าจะเรียนหนักมาก เพราะว่าเป็นปีสุดท้ายที่ต้องเรียนอยู่ภายในมหาวิทยาลัย มีทั้งงานวิจัย งานทดลองสอน (การเขียนแผนการสอน) การเข้าค่ายกิจกรรมลูกเสือ-เนตรนารี เป็นเรียนที่พูดได้ว่าเรียนหนักที่สุดในชีวิตการเรียนในมหาวิทยาลัยก็พูดได้ เรียนและทำงานจนแทบจะไม่มีเวลากลับบ้านไปหาพ่อแม่กันเลยทีเดียว จนพ่อกับแม่บอกว่ากลับบ้านบ้างนะลูก

แต่ในความพยายามและความตั้งใจที่เราได้ทำลงไปนั่นก็ช่วยส่งผลให้เราได้ทันตาเห็นที่ทำให้เกรดเฉลี่ยออกมาเป็นที่น่าพอใจเป็นอย่างยิ่งเป็นเกรดที่มากที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้ 

ในปี 2556 ถือว่าเป็นปีแรกที่ไม่ได้ไปฉลองวันขึ้นปีใหม่กับครอบครัว ช่างเป็นบรรยากาศที่เหงาที่สุด ขนาดจะเดินไปซื้อข้าวร้านประจำเขาก็กลับบ้าน จะไปซื้อของเล็ก ๆ น้อย ๆ ร้านก็ปิดกันหมด พูดได้ว่าเชียงใหม่เงียบเหงาไปเลยที่เดียว (ย่านหน้าม.ราชภัฏเชียงใหม่) และก็ถือว่าเป็นปีแรกที่เราต้องเค้าดาวน์กับโทรทัศน์และFacebook 

เห็นหลาย ๆ คนกลับบ้านพร้อมกับถ่ายรูปกับคนในครอบครัวก็ทำให้อดคิดถึงครอบครัวเราไม่ได้ แลกของขวัญ ทานข้าวกับครอบครัวอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา ซึ่งนั่นก็เป็นสิ่งที่เราอยากจะทำเหทือนกัน แต่เรามีหน้าที่ที่ต้องทำมากมายจนล้นมือ จึงต้องขอทำงานให้เสร็จก่อนแล้วจึงจะกลับไปหานะค่ะ