ผู้ใหญ่ที่ดี...

       ณ วันที่ตัวเราเป็นเด็ก เราก็จะมีความสุขไปวันหนึ่ง ๆ ไม่ค่อยได้นึก ได้คิดว่า...อนาคตข้างหน้าจะเป็นเช่นไร? เวลาผู้ใหญ่ เช่น พ่อ แม่ ปู่ ย่า ตา ยาย พี่ ป้า น้า อา ฯลฯ บอก - สอน เด็ก ๆ ก็จะทำสีหน้าว่า "พูดอะไร? ไม่เห็นจะเข้าใจ" บางคนก็คิดว่า..."พูดมาก"...การนึก การคิด แบบนี้ หารู้ไม่ว่า...นั่นคือ การเรียนรู้จากผู้ใหญ่ที่หวังดี ๆ ต่อพวกเขา จึงได้บอก ได้สอน แนะนำให้ทำในสิ่งที่ดี...ณ ขณะนั้น เด็ก ๆ จะไมค่อยได้คิดและเห็นด้วย...แต่เมื่อพอเวลาผ่านไปได้ช่วงระยะเวลาหนึ่ง...คำสอนนั้น ที่เคยได้ยินมา ก็จะมาปรากฎ เป็นบทพิสูจน์ว่า "จริงแฮะ!!!"...นับว่า เป็นบทเรียนอีกบทเรียนหนึ่งของเด็ก ๆ...

       ทุก ๆ คน เคยผ่านชีวิตวัยเด็กมาด้วยกันทั้งนั้น...เพราะนี่คือ...วิถีของการเกิดมาเป็นมนุษย์...ทุกคนต้องเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่...แต่การที่จะเป็นผู้ใหญ่ที่ดีได้นั้น...ฉันว่า "เป็นเรื่องยากเหมือนกัน" เพราะการที่เด็กคนหนึ่งจะเป็นผู้ใหญ่ที่ดีได้นั้น มีองค์ประกอบมากมายหลายอย่าง...เพียงแต่ว่า "ความดี" นั้น แต่ละคนต้องเรียนรู้ด้วยตัวเอง...ไม่มีใครสอนใครได้ แม้แต่ผู้ใหญ่ก็ได้แต่เพียงคอยบอก คอยแนะนำให้ทำแต่สิ่งดี แต่ขึ้นอยู่กับตัวเด็กว่าจะใส่ใจและนำไปปฏิบัติหรือไม่? ถ้าเห็นด้วยและนำไปปฏิบัติด้วยก็ดีไป แต่ถ้าไม่ได้นำไปปฏิบัติก็เท่านั้น...

       การแยกแยะว่าอะไรดี อะไรชั่วนั้น ก็เป็นเรื่องยาก...เพราะปัจจุบันสังคมเปลี่ยนไปมากมีสื่อต่าง ๆ มากมาย เด็กมีโอกาสมากกว่าผู้ใหญ่ โดยเฉพาะสื่อทาง Net การที่เด็ก ๆ จะแยกแยะได้ว่า สิ่งใดดี สิ่งใดไม่ดี เป็นเรื่องยากมาก บางคนรู้กระทั่งรู้ว่าไม่ดี แต่ก็ยังอยากลอง เพราะวัยอยู่ในวัยซึ่งอยากรู้ อยากลองด้วยแล้ว...บางครั้ง บางคราว ต้องพบเจอกับบทเรียนชีวิตของตนเอง จึงได้รับรู้ รับทราบว่า สิ่งไหนดี สิ่งไหนไม่ดี...

       สำหรับการสอนเรื่องราวต่าง ๆ กับเด็ก ต้องขึ้นอยู่กับพ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย ตั้งแต่เป็นเด็กเล็ก ๆ อยากได้ อยากเห็นเด็กเป็นอย่างไร ก็ใส่สิ่งนั้นเข้าไป และทำให้พวกเขาได้ดูเป็นตัวอย่าง เพราะไม่มีอะไรที่ดีไปกว่า การได้ทำให้พวกเขาเห็น สิ่งนั้น เรียกว่า "ตัวอย่าง" พ่อแม่ บางคนไม่ต้องการเห็นลูกดื่มเหล้า แต่ก็ประพฤติตัวดื่มให้ลูก ๆ เห็น สุดท้ายเด็กดื่มเหล้า แต่พ่อแม่ไม่ต้องการเห็นลูกดื่มเหล้า...แล้วแบบนี้จะว่าใครเขาได้ เพราะพ่อแม่เป็นแบบอย่างที่ไม่ดี...

       การที่เด็ก ๆ จะเป็นผู้ใหญ่ที่ดีได้นั้น ขึ้นอยู่กับจิตใต้สำนึกของเด็กเองด้วย...ซึ่งจะแยกแยะออกว่าสิ่งใดดี สิ่งใดไม่ดี...เพราะแต่ละคนนั้นจิตใจไม่เหมือนกัน...ยิ่งสมัยนี้ด้วยแล้ว "เด็กยุคใหม่สามารถเลือกได้...เลือกแต่สิ่งดี" เพื่อนำไปปฏิบัติ...จึงจะถือว่า "เป็นเด็กที่ฉลาดเลือก"...สิ่งใดที่คิดว่าดีก็นำไปปฏิบัติ สิ่งไม่ดีก็อย่าไปใส่ใจหรือสนใจกับมัน...ไม่หัดทำตัวหรือมีนิสัยที่อยากรู้ อยากเห็น และสุดท้ายก็ไปทดลอง...

       การแยกแยะว่า "อะไรดี อะไรไม่ดี" เป็นสิ่งที่สำคัญมาก ๆ สำหรับเด็ก ๆ และก็เป็นเรื่องยากด้วยในสมัยนี้...และทำอย่างไรล่ะ? ที่เด็ก ๆ จะสามารถแยกแยะออก นอกจากผู้ใหญ่ที่ใกล้ชิดต้องเป็นผู้ที่คอยบอกและชี้แนะให้กับพวกเขา...ยิ่งสำหรับคนที่เป็น "พ่อแม่คนแล้วไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะสามารถบอกลูกให้เชื่อในคำพูดได้ เพราะเด็กบางคนก็จะชอบคิดต่อว่า "ทำไมต้องห้าม?""...บางครั้งก็ต้องใช้น้ำเย็น - น้าร้อนเข้าลูบ เพื่อต้องการให้พวกเขาเป็นเด็กดี เพราะสิ่งต่าง ๆ จะค่อย ๆ ซึมเข้าไปในสมองของพวกเขา เพื่อวันข้างหน้าจะได้เติบโตเป็น "ผู้ใหญ่ที่ดี" ในวันข้างหน้า...