(มันเป็นบันทึกที่..ห้าร้อย..อย่างสุดคะนึง).."หล่อน"อยากจะ..พูดบ่น..ให้ตัวเอง ฟัง..(มันเป็นเพียงเสียงจาก..ข้างใน)..เสียงรอบด้าน..เวลานี้..(ต้อง..แอบบอกตัวเองเหมือนกัน ..ว่า)....ต้องทบทวน..หลายๆครั้งว่า..สิ่งที่ได้ยินมันคืออะไร..จะฟังให้ได้ศัพท์แล้ว..จับเอาไป..กระเดียด..แบบเดิมๆ..คงไม่ได้แล้ว..(เพราะ..เดี๋ยวนี้..เขาก็เลิกใช้กันไปนานแล้ว..กระจาด..กระบุง..บุ้งกี๋..น่ะ..แอบหัวเราะให้กับ..ตัวเอง)..เสียงหนึ่งที่..ชัก..จะขาดไม่ได้เสียแล้ว..("หลงรักมัน"...คือเสียง..ดุเหว่าแว่วหวาน..ทุกเช้ามืด..ก่อนหน้า..คือ..หมาใน..คอก(หลายพันธุ์ที่แตกต่างที่มาที่ไป).มัน.หอนเรียก..คนเลี้ยง(เป็นเสียงเดียวกัน .".เสียงหอน"..)..ให้มา..พาไป..ขี้เยี่ยว..มันดังขรม..ก่อน..นกจะร้อง.....)..เสียงในธรรมชาติ..ไม่ได้เรียกร้องหรือเรียกร้อง..ฟังดูมันเคียงคู่กันอยู่...(.สองสัตว์..)...ที่..ชนิด..หนึ่งอยู่นอกกรง..แถม..บินได้...อีกชนิดหนึ่ง(ต้องมา)..อยู่ใน..กรง.(.มีจะกิน)..แต่สิ้น..อิสระภาพ..(ความเป็นสัตว์)....หากมัน..อยู่..ข้างถนน..ในเมือง..เขาเรียกมันว่า..เป็น(หมา)..จรจัด....(คำนี้...อาจจะเรียกใช้ได้..กับ..ผู้เขียนอย่างหล่อนที่..แอบคิดแอบเรียกตนว่าเป็น...."คนจรจัด"....)...

(ขณะที่เขียน..มัน..หอน..อีกแล้ว...บอกไม่ได้..ว่า..มันแปลว่าอะไร...คงเหมือน..บันทึก..ที่เคยเขียนๆอยู่...(ขออภัย..และขอ..ขอบใจ..กับ..ผู้อ่านที่รักและเคารพ...ที่มีความอดทน..กับ..ภาษา..ที่..ขาดเสียง..เหล่านี้...).....

ก็...ขอขอบใจ..มา..ณ. ที่นี้...อีกครั้ง..กับหน้า..โกทูโน..และ..หมู่มวลชน..ที่มีมิตรจิตรมิตรใจ..ต่อ..กัน..ในโลก..แห่ง.."มายาคติ"...ที่ถูกสร้างและควบคุม(เข้มแข็ง..ในระบบระเบียบวินัย..อันเป็นตัวอย่าง..ให้กับ..คำว่า..สังคม..(เรา)..ในเวลานี้..(ขอชมเชย..อย่างสุดซึ้ง..คณะท่าน..ทั้งหลาย..แห่ง"โกทูโน".เจ้าค่ะ...)...

โอ็ะโอ่...หอน..อีกแล้ว...มันเป็งงงอาาาาาราาาาย...(เฮ้อ).....เสียงเงียบหายไป..ฟ้าแจ้งจางปาง..พอดี.....

นึก..ถึงคำนี้..ขึ้นมา..พร้อม..กับ..เสียง "ดุเหว่า"..ร้องดุเหว้าๆๆๆ..แสบเข้าไปในหู..เมื่อฟ้าสาง....มันเป็น..เสียงบ่น..ของย่า..ด่าลูก..ชาย..คนกลาง..ที่มีชีวิตล้มเหลว..ในสายตา..ของ"ย่า"..ว่า.."อ้าย..เวร..ห้าร้อย..ละลาย"..พร้อม..หยิบเงินใน..กระเป๋า..ส่งให้ไปกับหลาน..ที่พ่อส่งมาขอ..ตังส์...(ย่า).เสียงของย่า...เมื่อ..หกสิบปีที่แล้ว..........

"เสียงเงียบๆที่เกิดเป็นคำเขียน.(อ้าย)....เวร...ห้าร้อยละลาย....มันจะมี..ความหมาย...อย่างไร..ในปัจจุบันหรืออดีต..แตกต่างกันหรือไม่..ไปกับ,,วัน เวร..ที่หาย..ไปเป็น..ห้า..ร้อย..กับเสียงหมา..หอน..อีกครั้งและๆๆๆ..วันนี้..แปลกไปกว่า..เดิมๆ...."

และแล้ว..ก็ถึง..ตัวเลข..ที่..ห้าร้อย.....(ขอ..คาระวะอย่างสูง..มาณที่นี้....ที่ท่านๆได้ให้..เกียรตินามนี้.."ยายธี"..ผ่าน..หน้าแห่งความรัก..และ..ปันใจ..มีความอบอุ่น..เป็น..อ้อมอกหนึ่งที่มีคุณค่า..ต่อสังคม..เวลานี้..อีกครั้ง..ขอบพระคุณเจ้าค่ะ...ยายธี)

แม้..ชีวิต..อาจจะเปรียบ..ได้..ว่า..เป็นแค่.."ดอกหญ้า..ดอกหนึ่ง"...อาจ ดูไร้ค่า...ก็ตาม.....หาก..สังคม..เอื้อ..อาทรต่อกัน..รักแลเมตตา..โอบอุ้มกันได้..คงอยู่เป็น..เฉกเช่น..จันทร์ที่คู่ฟ้ามีดาราประดับเมื่อจันทร์อับแสง....นะเจ้าคะ..ท่านผู้อ่าน..ที่..รักและ.เคารพ...