GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

นี่แหละสอน ขำปลอด

"ขำปลอดครับ"

ครั้งที่ผมเรียนอยู่ชั้นมัธยมที่โรงเรียนชาย(พิษณุโลกพิทยาคม)...

ผมจำได้แม่นว่าสมัยนั้นผมชอบเรียนวิชาอะไรก็จะนั่งหน้าสุด(ประเภทวิทย์-คณิต)...

แต่วิชาที่ไม่ชอบก็จะย้ายก้นไปนั่งหลังห้อง...เป็นธรรมดาของพวกเพื่อน ๆ ที่เห็นผมไปขลุกอยู่หลังห้องในช่วงวิชาภาษาไทย... ครูคนสอนก็เป็นอาจารย์แก่ ๆ ใส่แว่นหนา...สอนไปก็มองลอดแว่นคอยสอดส่องนักเรียนให้อยู่ในระเบียบ เหมือนผ้าพับไว้...

ช่างเป็นภาพที่ชินตาสำหรับผมและเพื่อนพ้องตลอดเทอม...

วันหนึ่งอารย์เข้ามาสอนภาษาไทยตามปกติ... ในขณะที่ผมก็ไปนั่งหลังห้องเรียบร้อยเหมือนเช่นเคย... แต่วันนี้ผมดันนั่งคู่กับไอ้หงอก...เพื่อนผู้ไม่เคยยอมยกธงขาวในการพูดคุยแข่งกับใคร....

เสียงผมหัวร่อต่อกระซิกกับไอ้หงอก...แม้จะเบาเพียงใด...มันก็ดังพอที่จะได้ยินกันทั้งห้อง...

ในที่สุดอาจารย์ก้สิ้นสุดความอดทน...หลังจากที่มองลอดแว่นเป็นเวลาพอควร....ท่านก็ยืดตัวตรง....

อาจารย์ : " นายสอน...เธอขำอะไรน่ะ"

ผมลุกขึ้นยืนด้วยความมาดมั่น พร้อมด้วยส่งเสียงหนักแน่น: "ขำปลอดครับ"

เพื่อน ๆ ทั้งห้อง : "ฮา...ฮา....ฮา...."

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

คำสำคัญ (keywords): ครอบครัวตัวกวน
หมายเลขบันทึก: 55647
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 13
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (13)

  • สนุกมากค่ะ  เป็นนิทานจากเรื่องจริง 
  • เป็นบรรยากาศที่ควรจำไปนานค่ะ 
  • แล้วอาจารย์ทำไรต่อคะ 
  • ครูอ้อยอยากรู้ค่ะ

ก็ขำจริงๆนั่นแหละ

แต่ที่ผมเจอน่าจะขำไม่ออก อาจารย์บอกว่า นี่เธอจะหยุดคุยมั้ย ถ้าไม่หยุดฉันจะถอดรองเท้าขว้างหน้าเธอเดี๋ยวนี้

คิดเรื่องเก่าๆบ้างก็ดี จะได้มีเวลาทบทวนความถูกความผิด อาจนำมาปรับปรุงพัฒนางานได้ดีขึ้น

ว่าแต่ อ.สิริพร มีอะไรรุนแรงกับนักเรียนบ้างมั้ยละครับ 

เรียน อาจารย์บุญชัย

ครูอ้อยมีความรู้สึกกับนักเรียนแบบ The sound of music ค่ะ

ขอบคุณค่ะ

  • สนุกมากค่ะ  เป็นนิทานจากเรื่องจริง 
  • ขอบคุณครับ...ครูอ้อย...อาจารย์หมอบุญชัยด้วยครับ
  • เป็นบรรยากาศที่ควรจำไปนานค่ะ 
  • ไม่เคยลืมเลยครับ...จาน
  • แล้วอาจารย์ทำไรต่อคะ
  • ตอนนี้กำลังจะร่วมกับทีมงานเปิดสถาบันพัฒนากระบวนการเรียนรู้ครับ...มีหลักสูตรที่ผมดัดแปลงมาจากกระบวนการปรัชญาพิจารณ์....ผมให้ชื่อว่าหลักสูตร Wit:Dialog จะลงตัวอย่างหลักสูตรให้จานดูในบล็อกเก็บเอามาคิด...ถ้าสนใจนะครับ...อิอิ 
  • ครูอ้อยอยากรู้ค่ะ
  • แค่อยากรู้น้อยไปนะครับ..ต้องอยากลองด้วยครับจาน...555

    • ยี้  คุยกับพวกอาจารย์นี่  จริงๆนะ  ครูอ้อยไม่ได้เป็นจานของใครนะคะ อิอิ
    • ไว้ไปใช้จานที่บ้านโน่น  อิอิ ในครัวไง  หรือว่า  เก่าคร่ำคร่าแล้วคะ  ไม่น่าใช้

    ขอโทษนะครับครูอ้อย...เป็นภาษาที่ผมคุยเล่นกับลูกเป็นประจำน่ะครับ...ก็ลูกชายเป็นวัยรุ่นนี่ครับ...เจอหน้าผมเมื่อไรก็...ไม่จัย ๆ...5555

     

    เห็นครูอ้อยคุยสนุกแบบเป็นกันเอง(ไม่เหมือนครูภาษาไทยผม...อิอิ)แบบนี้...ก็รู้สึกดีไปอีกแบบครับ...

     

    แต่อาจารย์หมอบุญชัยแอบมากระซิบ(เล่นเอาผมใจหายไปเลย)ว่าเวบนี้เขามีแต่คนมีสาระ...อิอิ...ถ้ามีคนต่อว่ามาอีกซักหน่อยผมก็จะปรับเปลี่ยนวิถีใหม่ก็ได้ครับ...

     

    ปล. ครูอ้อยครับ...เมื่อก่อนผมมองคุณแม่ผมว่าเป็นน้องโบ(ราณ)...แต่พอแก่ตัวขึ้น...ของโบราณนี่หายากและประมาณค่ามิได้จริง ๆ ครับ...555

    ยินดีต้อนรับค่ะ

    • เว็บบล็อกนี้มีสาระมากค่ะ 
    • ครูอ้อยได้เรียนรู้วิชาการ 
    • การเรียนต่อปริญญาเอก 
    • คอมพิวเตอร์ 
    • ความรู้เรื่องสุขภาพกาย 
    • สุขภาพจิต 
    • สถิติ
    • การถ่ายภาพ
    • การท่องเที่ยว
    • ที่สำคัญเรียนรู้การเขียนบันทึกจากที่นี่
    • และมีพลังใจสูงมากที่นี่ 
    • ไม่เชื่อก็ลองอ่านบันทึกนี้ 
    • ท่านมีสิทธิที่ไม่เชื่อ  แต่อย่าลบหลู่ 
    • อิอิ

    ผมเข้าใจผิดไปครับ...ครูอ้อย...

     

    แล้วอาจารย์ทำไรต่อคะ...

     

    เข้าใจแล้วครับว่าเป็นในเรื่องเล่า...อิอิ

     

    อาจารย์เขาก็พลอยยิ้มไปด้วยครับ(ที่จริงอาจารย์เขาน่ารักครับ...ไม่ดุหรอก...ทำท่าเคร่งขรึมให้ดูเหมือนครูภาษาไทยต้นแบบไปงั้นแหละ...555)ไม่รู้ว่ายังจำศิษย์คนนี้ได้ปล่าวนะ(ถ้าท่านยังมีชีวิตอยู่ตอนนี้ก็น่าจะ 70 อย่างต่ำ)

    เหรอคะ 

    • ดีมากค่ะ  ที่เรียกว่า  ครูอ้อย  ชอบคำนี้มาก
    • แล้วอย่าลืมอ่านบันทึกนะคะ  comment ได้ด้วยยิ่งดีค่ะ 
    • คุณขำ  ครูอ้อยชอบชื่อนี้ 
    • และจะเขียนเรื่องขำขำอีกค่ะ
    • ขอบคุณค่ะ

    เจริญพร จ้า

    มาอีกแย้ว ครับ ไม่ชอบอ่านเรื่องเครียดๆ วิชาการแล้ว ชอบอ่านของคุณโยมขำนี้แหละ ทำให้นึกมาถึงตัวเองว่า ตอนเรียนนะ นั่งที่ไหน เป็นยังไงบ้าง...ประมาณนี้แหละ

    ถ้าไม่ใช้ระบบที่นั่งประจำ อาตมานั่งไม่แน่นอนตลอดมา  สาเหตุเพราะไม่ค่อยไปโรงเรียน 5 5 5 (เรื่องจริง ครับ โดดเรียนตลอด เข้าสาย ออกก่อนครู 5 5 5)

    พอเบื่อสุดๆ ก็มาบวชนี้นี้แหละ... แต่ก็ยังเรียนบ้างออกบ้างเหมือนเดิม... ไปๆ มาๆ ตอนนี้ทำท่าจะกลายเป็นนักวิชาการ (ยังไม่เป็นครับ ตอนนี้เป็นนักวิชาเกินไปก่อน 5 5 5) ไม่เคยคิดเคยฝันเลยว่าจะเป็นนักวิชาการกะเค้านะครับ

    คิดถึงเรื่องเก่าๆ มันจะรู้สึกขำๆ และไม่เครียด นะครับ ไม่เหมือนความเป็นอยู่ปัจจุบัน

    ไม่รู้ฟังใครเค้าว่ามา เด็กๆ มักจะครุ่นคิดแต่เรื่องปัจจุบัน วัยรุ่นหนุ่มสาวมักจะเฝ้าคิดแต่อนาคต   พอแก่แล้วก็หวนคิดแต่เรื่องอดีต ..สงสัยเราจะแก่แล้ว ใช่มั้ยครับ คุณโยม....5 5 5

    เจริญพร จ้า

     

    โห  พระอาจารย์แอบเข้ามาตีท้ายครัวแบบนี้...ตามไม่ทันจริง ๆ ครับ....555
       ผมไม่รู้เป็นไง  ชอบพูดแต่เรื่องอนาคต  เช่นพรุ่งนี้จะไปนั่งคุยเรื่องเก่าๆแต่หนหลังกับใครดี .. เอ๊ะดูเหมือนทำท่าว่าจะยังหนุ่ม แต่ดูดีๆ  สงสัยจะแก่แล้วมากกว่าครับ

    5555555.....มาแนวยอกย้อนยั่วยวนนะครับอาจารย....

     

    ยังไงผมก็ไม่ยอมแก่ด้วยหรอกครับ.....555555555