"ขำปลอดครับ"

ครั้งที่ผมเรียนอยู่ชั้นมัธยมที่โรงเรียนชาย(พิษณุโลกพิทยาคม)...

ผมจำได้แม่นว่าสมัยนั้นผมชอบเรียนวิชาอะไรก็จะนั่งหน้าสุด(ประเภทวิทย์-คณิต)...

แต่วิชาที่ไม่ชอบก็จะย้ายก้นไปนั่งหลังห้อง...เป็นธรรมดาของพวกเพื่อน ๆ ที่เห็นผมไปขลุกอยู่หลังห้องในช่วงวิชาภาษาไทย... ครูคนสอนก็เป็นอาจารย์แก่ ๆ ใส่แว่นหนา...สอนไปก็มองลอดแว่นคอยสอดส่องนักเรียนให้อยู่ในระเบียบ เหมือนผ้าพับไว้...

ช่างเป็นภาพที่ชินตาสำหรับผมและเพื่อนพ้องตลอดเทอม...

วันหนึ่งอารย์เข้ามาสอนภาษาไทยตามปกติ... ในขณะที่ผมก็ไปนั่งหลังห้องเรียบร้อยเหมือนเช่นเคย... แต่วันนี้ผมดันนั่งคู่กับไอ้หงอก...เพื่อนผู้ไม่เคยยอมยกธงขาวในการพูดคุยแข่งกับใคร....

เสียงผมหัวร่อต่อกระซิกกับไอ้หงอก...แม้จะเบาเพียงใด...มันก็ดังพอที่จะได้ยินกันทั้งห้อง...

ในที่สุดอาจารย์ก้สิ้นสุดความอดทน...หลังจากที่มองลอดแว่นเป็นเวลาพอควร....ท่านก็ยืดตัวตรง....

อาจารย์ : " นายสอน...เธอขำอะไรน่ะ"

ผมลุกขึ้นยืนด้วยความมาดมั่น พร้อมด้วยส่งเสียงหนักแน่น: "ขำปลอดครับ"

เพื่อน ๆ ทั้งห้อง : "ฮา...ฮา....ฮา...."