ห่างหายจาก gotoknow   ไปซะนานเลย      ไปประชุมวิชาการที่ ม. เชียงใหม่    เพิ่งกลับมาถึงหาดใหญ่เมื่อคืนค่ะ        บันทึกแรกกับ gotoknow โฉมใหม่ in Thailand     คงเป็นเรื่องของรางวัลที่ได้รับ รางวัล “สุดคะนึง” ประจำเดือนกันยายน 2549
.
เป็นเรื่องนอกเหนือความคาดหมายจริงๆ ค่ะ      เหนือขนาดเชียงใหม่  แม่ฮ่องสอนโน่นแน่ะ    (แต่ยังไม่ถึงเชียงราย)        เคยคิดเข้าข้างตัวเองอยู่เหมือนกันว่า    เราก็เขียนพอใช้ได้นะ    น่าจะได้รับรางวัลอะไรซักอย่าง   อย่างเช่นคุณลิขิต     หรือไม่ก็บล็อกรูปสวยแห่งปี  อะไรประมาณนั้น...  (55555.. คิดได้ไง)     ส่วนรางวัลสุดคะนึง   ไม่เคยคิดเลยค่ะ     เพราะรู้สึกว่าบล็อกที่ได้รับรางวัลนี้     ต้องเป็นบล็อกที่บันทึกเป็นประจำ   และอุดมไปด้วยสาระและความรู้ฝังลึก      ซึ่ง...เขียนยากเนาะ     เลยเลือกที่จะเขียนแบบที่เป็นตัวเองดีกว่า    คือสาระน้อยๆ  อ่านสบายๆ        
มีบล็อกเป็นของตัวเอง  3 บล็อก  คือ
  • เรื่องเล่าชาว Igs  (ที่ได้รางวัล)   เขียนเรื่องงานและกิจกรรมต่างๆ  ในหน่วยงานและในภาควิชา
  • Nidnoi Variety     เขียนเรื่องทั่วไป  แบบตามใจฉัน
  • ด้วยความคิดถึง     เขียนเรื่องอาหาร  และท่องเที่ยว

บล็อกสุดท้ายเป็นบล็อกที่เขียนง่ายและเขียนแล้วมีความสุขที่สุดเลยค่ะ     (เขียนไปอิ่มไป)      ส่วนบล็อกที่เขียนยากคงเป็น เรื่องเล่าชาว Igs     เพราะเป็นเรื่องงานเกี่ยวข้องกับหน่วยงานและคนอีกหลายคน    จะเขียนได้แต่ละเรื่องก็คิดนาน....จนบางทีได้แต่คิดไม่ได้เขียน   เลยทำให้มีบันทึกออกมาน้อย

อีกประการที่ทำให้ไม่ค่อยได้เขียนก็คือ   เป็นคนไม่ชอบจดบันทึก    เวลาเขียนบันทึกในบล็อก   ไม่เคยร่างไว้ล่วงหน้าค่ะ     นั่งหน้าจอแล้วร่ายกันสดๆ  ไปเลย       ปัญหาคือบางเรื่องที่คิดว่าจะเขียนแต่...จำไม่ได้    ก็เลยจบกันตรงนั้น     คิดจะเปลี่ยนนิสัยตรงนี้เหมือนกันค่ะ

ได้รางวัลมาแล้ว....ก็จะพยายามเขียนบันทึกให้บ่อยขึ้น    และเขียนให้ดีขึ้นกว่าเดิม   สัญญาค่ะ

และ...ขอกล่าว (แบบนางงามที่ได้รับตำแหน่ง)   ว่า   ขอขอบคุณทุกท่านที่เป็นกำลังใจและช่วยให้เป็น blogger  ที่ดี    ทั้ง อ. ปารมี   พี่โอ๋  พี่เม่ย   พี่ไมโต  คุณศิริ    มิตรทางใกล้อย่างคุณเมตตา   คุณรัตติยา    มิตรทางไกลอย่างคุณจตุพร    คุณกะปุ๋ม  อ. beeman    ครูอ้อย  คุณ IS  คุณชายขอบ  คุณ bright lily    อ.ดร. ผู้พํฒนาระบบทั้งสองท่าน  และท่านอื่นๆ

เอ...ลืมใครไปหรือเปล่านะ....อ้อ      คุณขจิต  ฝอยทอง  นั่นเอง    เวลาที่ไม่ค่อยได้เขียนบันทึก    อาจารย์ขจิตจะมาต่อท้ายในบันทึกเสมอว่า   รออ่านบันทึกใหม่ๆ  อยู่นะ    ถ้ายังไม่เขียน    ท่านก็จะมาต่ออีก     สุดท้ายก็ต้องคลอดบันทึกออกมา    เกรงใจคุณครูน่ะคะ

มีรูปมาให้ดูค่ะ     ถ่ายกับป้ายที่คณะเทคนิคการแพทย์  มช.  เป็นหลักฐานว่าไปประชุมมาจริงๆ นะ     ส่วนอีกรูปก็เป็นหลักฐานว่าไปเที่ยวมาจริงๆ อีกเหมือนกัน   ล่องแพที่แม่น้ำปาย

กับเพื่อนๆ และพี่  ที่ไปประชุมด้วยกัน

ไปเที่ยวทั้งหมด 5 คน   ผู้ใหญ่สามและหลานสาวอีกสอง