ผมยิ้มอย่างภาคภูมิใจ..ถึงแม้ว่าจะรอคอยมานานนับปี รับในลิ้นชักก็ยังดี และรู้สึกเป็นสุขที่เราเป็นสถานศึกษาพอเพียง..ที่ได้มีโอกาสทำงานกับเขตพื้นที่ที่มีความพอเพียงแล้ว...สาธุ

ภาพในห้องประชุมวันนั้น..ยังติดตราตรึงใจ ยากที่จะลืมเลือน เป็นวันประชุมผู้บริหารสถานศึกษาของเดือนพฤษภาคม ๒๕๕๕ ศึกษานิเทศก์ประกาศผลสอบโอเน็ต ป.๖ ของปีการศึกษา ๒๕๕๔ ที่ผ่านมาของทุกโรงเรียนของเขตพื้นที่ ซึ่งมีด้วยกัน ๙๑ โรงเรียน

 

ในภาพรวม..ของเขต..โรงเรียนส่วนใหญ่มีผลการสอบทุกสาระวิชาเฉลี่ยสูงขึ้น เป็นที่ถูกใจผอ.เขตยิ่งนัก หลังจากตกต่ำมาหลายครั้ง ดังนั้น..จึงมีการมอบเกียรติบัตรพร้อมใส่กรอบอย่างงามให้กับโรงเรียนที่ได้คะแนนเฉลี่ยสูงสุด ๑๐ โรงเรียนแรก(Topten)ตามด้วยเกียรติบัตรมอบให้โรงเรียนที่ทำคะแนนเฉลี่ยแต่ละวิชาสูงสุด วิชาละ ๑๐ โรงเรียน...ใช้เวลามอบนานนับชั่วโมง..นัยว่าหมดเงินไปมิใช่น้อย

 

ผมนั่งแถวหน้าของห้องประชุม..มีผู้บริหารเดินผ่านผมไป รับเกียรติบัตรจากผอ.เขตคนแล้วคนเล่า..ไม่มีชื่อผม ไม่มีการประกาศชื่อ..โรงเรียนบ้านหนองผือ..ผมไม่รู้สึกอะไร ไม่รู้สึกหดหู่ใจ ไม่รู้สึกอับอายใดๆ เพราะทำใจไว้ก่อนเข้าห้องประชุมแล้ว

 

ปีนั้น..โรงเรียนถูกจัดอันดับจากค่าเฉลี่ยร้อยละ มาเป็นอันดับที่ ๓๘ ส่วนค่าเฉลี่ยร้อยละในแต่ละสาระวิชา ทำได้ดีที่สุด อยู่ในอันดับที่ ๑๕ และ ๑๘ วิชาที่เหลือก็อยู่ราวอันดับที่ ๓๐ - ๔๐ ซึ่งก็ถือว่าเป็นที่น่าพอใจแล้ว..สำหรับโรงเรียนขนาดเล็ก

 

ขณะที่ชื่นชมกับบรรยากาศการรับเกียรติบัตรแห่งความสำเร็จของโรงเรียนต่างๆ ผมแอบฝันลึกๆ..ปีการศึกษา๒๕๕๕ ผมจะบริหารจัดการใหม่..จะพัฒนาคุณภาพวิชาการที่พุ่งเป้าไปที่ผลสัมฤทธิ์ทุกชั้นเรียน และมุ่งเน้นเป็นพิเศษที่ชั้นป.๖(โอเน็ต)

 

ด้วยหนึ่งสมองและสองมือของผม..ถ้าตั้งใจ..ผมต้องทำได้..ทุกอย่างอยู่ที่การบริหารจัดการ..อีกแง่มุมหนึ่ง..ก็คิดว่าภาพที่เราเห็น..คือคุณภาพที่แท้จริงแล้วหรือ และนั่นอยู่บนพื้นฐานการทำงานที่เรียกว่า.."พอเพียง" หรือไม่...เอาเถอะน่าเพื่อขวัญกำลังใจ..ใครๆก็อยากได้..อย่าคิดมาก

 

และแล้ว..ปีการศึกษา ๒๕๕๕ ก็ผ่านไป ประชุมผู้บริหาร ณ เดือนพฤษภาคม ๒๕๕๖ ที่ผ่านมา..อีกเช่นเคย มีการสรุปผลการสอบโอเน็ต ป.๖ ในภาพรวมของเขต โดยเขตแจ้งเอกสารข้อมูลเป็นรายโรง และมอบเกียรติบัตรใส่กรอบงดงาม ให้เฉพาะ โรงเรียนที่ทำคะแนนเฉลี่ยร้อยละจากทุกวิชาสูงสุด ๑๐ โรงแรกเท่านั้น ไม่มีการมอบให้เป็นรายวิชาอีกแล้ว

 

ปีนี้..การมอบใช้เวลาไม่นาน..ผมรู้สึกชื่นชมที่เขตคิดได้ถึงความพอเพียงและพอประมาณ เพราะงานการศึกษากับการพัฒนาคุณภาพ เป็นหน้าที่โดยตรงของครูและผู้บริหาร เป็นภาระงานที่โรงเรียนต้องตระหนักอยู่แล้ว..และแน่นอนปีนี้โรงเรียนบ้านหนองผือไม่มีชื่อใน ๑๐ โรงแรกเหมือนเดิม เพราะได้อันดับที่ ๓๒ ของเขต ถ้าจัดกลุ่มโรงเรียนเล็กด้วยกัน ที่มีเกือบ ๔๐ โรงเรียน บ้านหนองผือ ได้อันดับที่ ๑๔

 

เสร็จสิ้นการประชุม กลับถึงโรงเรียน ผมรีบศึกษาข้อมูลและวิเคราะห์ผลสัมฤทธิ์ว่าวิชาใด เป็นที่น่าพอใจบ้าง พบว่า วิทยาศาสตร์และภาษาอังกฤษ คะแนนเฉลี่ยสูงมาก รีบสั่งทำไวนิลติดประกาศหน้าโรงเรียนทันที โดยเขตพื้นที่ไม่มีการจัดอันดับและน่าจะไม่มีการมอบรางวัลใดๆ และโรงเรียนก็ไม่ได้สนใจว่าจะได้อันดับที่เท่าไร หรือชนะใครบ้าง......

 

เมื่อสองวันก่อน..ครูไปราชการที่เขต กลับมาพร้อมเอกสารปึกใหญ่ ผมหยิบขึ้นมาดูก็พบเกียรติบัตรหลายใบ ถ้าเป็นเกียรติบัตรป.๓ (NT) ก็จะได้ ๓ ใบและแต่ละใบก็จะบอกว่า คะแนนสูงกว่าระดับประเทศ..ส่วนป.๖ ได้เกียรติบัตร ๒ ใบ ลงนามเมื่อเดือนเมษายน ๒๕๕๖ ใบแรกบอกว่า วิชาวิทยาศาสตร์ นักเรียนทำคะแนนเฉลี่ยสูงสุดมาเป็นอันดับ ๑ ของเขตฯ อีกใบหนึ่ง..วิชาภาษาอังกฤษทำคะแนนได้เป็นอันดับ ๖ ของเขตฯ จากทั้งหมด ๙๑ โรงเรียน...

 

ถามครูว่า..เอกสารเหล่านี้ ครูได้นำมาจากตรงไหนของสำนักงานเขต..ครูบอกว่า..พบในลิ้นชักตู้เอกสารของเขตที่เขียนชื่อโรงเรียนไว้หน้าลิ้นชัก..ซึ่งผู้บริหารโรงเรียนมักจะเรียกว่า "รังนกกระจอก"

 

ผมยิ้มอย่างภาคภูมิใจ..ถึงแม้ว่าจะรอคอยมานานนับปี รับในลิ้นชักก็ยังดี และรู้สึกเป็นสุขที่เราเป็นสถานศึกษาพอเพียง..ที่ได้มีโอกาสทำงานกับเขตพื้นที่ที่มีความพอเพียงแล้ว...สาธุ

 

                                                        ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

                                                          ๔ ธันวาคม ๒๕๕๖

 

วันนี้..พ่อแม่ผู้ปกครองกับนักเรียนช่วยกันเกี่ยวข้าว..สนุกสนานแค่ไหน..บันทึกต่อไป..ผมจะเล่าให้ฟังครับ.