ลักษณะพระเนื้อผงแท้ๆนั้น

มวลสารพระสมเด็จวัดระฆังจะหลากสี หลากแบบ กลืนอยู่กับเนื้อ ผิวกร่อนเหี่ยว และกร่อนแบบมนๆทุกเม็ด

สูงสุดที่เห็นในพระ "เก๊เฉียบ" คือ................

มีเฉพาะแร่ดอกมะขาม (แร่เหล็กส่วนผสมพระซุ้มกอจากกำแพงเพชร) เป็นส่วนใหญ่ ที่
1. กร่อนเหี่ยว แต่ไม่กร่อนมน
2. แร่อื่นๆยังมีเหลี่ยมคม และฝังอยู่ไม่กลมกลืนกับเนื้อพระ 
2.1 ส่วนใหญ่เป็นการกดลงไปที่ผิวแล้วขัดแต่งกลบเลือ่น จึงหัวแบน เรียบ ไม่เหี่ยวไม่มน และ
2.2 เม็ดที่อยู่ในหลุมจะยังมีเหลี่ยมคม
2.3 แม้จะมีการขัดลบเหลี่ยม หัวก็จะแบน ไม่มน
3. ผิวโดยรวมของพระเก๊เฉียบ มักจะขาดหลัก 3+2 ทั้ง 1 2 3 4 5 ที่จับพิรุธได้โดยง่าย

ที่บอกเน้นไว้ในข้อ 3 ก็ป้องกันคน "หลงทาง" ไปกับการดูมวลสาร "เพียงอย่างเดียว"

โปรดดูรูปประกอบ จะเข้าใจ ไม่ไปสนใจพระเก๊เฉียบอีกต่อไป 

 

 

จุดที่ช่างฝีมือทำพระเก๊ ยังไม่ทำ (ผมยังไม่เคยเห็นว่าทำ) คือ..................

ที่ก้อนเม็ดมวลสารหลากสี "ทุกเม็ด" ที่กร่อนมนๆ และเหี่ยวแบบมนๆนั้น

จะมีคราบตังอิ้วที่ปลายยอดของก้อนที่โผล่ (ออกสีเหลืองๆ)ด้วย "ทุกเม็ด" ไม่มีข้อยกเว้น
แต่ "ตรงกันข้าม" จะไม่มีบนปลายยอดของเม็ดปูนดิบ (ยังคงขาวๆใสๆ)

ข้อนี้สังเกตดีๆ แล้วจะไม่พลาดครับ

ถ้าสายตาไม่ดี ดูไม่แน่ใจ............กล้องดีๆ ช่วยได้ครับ

เราต้องตาม "ฝีมือช่าง" ให้ทัน ก่อนที่ช่างจะตาม "ความรู้" เราได้ทัน

ช่างเขาพัฒนาฝีมือทุกวัน เราก็ต้องเรียนรู้ทั้งพระแท้ และฝีมือใหม่ๆทุกวัน