ชีวิตจริง .... ยิ่งกว่านิยาย ....น้ำเน่า..

หลายต่อหลายปี ที่ผ่านมา ชีวิตส่วนใหญ่ คลุกคลีอยู่กับเด็กๆ มากมาย แต่ ขอ บอก ก่อนว่าเด็กนักเรียนนะคะ ไม่ใช่เด็กอย่างอื่น ทั้งเด็กไทย เด็กชาวเขา (เผ่า ม้ง มูเซอ กระเหลี่ยง พม่า) ทั้ง ภาคเหนือ ภาคกลาง ภาคอีสาน (ยังขาดภาคใต้) ยังไม่ได้ไป (ถ้าไปภาคใต้อีกภาค) ไม่มีใครครบแน่นอนความหลากหลาย ที่พบเห็น ทำให้รู้สึกว่า ชีวิตนั้นเลือกเกิดไม่ได้จริงๆ

เด็กบางคน เกิดมาในครอบครัวที่ ลวยล้นฟ้า มีเงินมาโรงเรียนวันละหลายบาท มีคนรับใช้คอยหิ้วกระเป๋า และบริการ ปิดเทอม ไปเที่ยวเมืองนอก เมืองนา เด็กบางคนไม่มีเงินมาโรงเรียนซักบาท อย่าว่าแต่เงินเลย แค่ข้าวที่จะกินยังไม่มี มานั่งหน้าเศร้า(ท้องร๊องจ๊อกๆ) รอกินข้าวกลางวันที่โรงเรียน เด็กบางคนไม่มีเสื้อผ้า รองเท้า เดินตีนเปล่ามาโรงเรียนทุกวัน เด็กบางคนก็ขาดเรียนบ่อยเพราะ พ่อแม่พาไปขอทาน ก็มี เด็กบางคน ขาดเรียน เป็นอาทิตย์ เพราะต้องไปช่วยผู้ปกครองทำไร่ และเลี้ยงน้อง เด็กบางคน พ่อแม่เลิกลากัน ถูกทอดทิ้งให้อยู่กับปู่ ย่า ตายาย เด็กบางคน(ที่เป็นคนไทยแท้ๆ) ก็ยังไม่มีเลข 13 หลักและไม่มีชื่อในทะเบียนบ้านใดๆๆ ก็มี (เหมือนคนเถื่อน)

บางคนก็ถูกทำร้ายทั้งร่างกาย และจิตใจ บางคนก็ออกไปแต่งงานตั้งแต่ยังเรียนไม่จบ ป.6 ก็มี (คนงาม) ถ้าให้อีเรียมเขียนหนังสือ ความยาวน่าจะยาว ได้เท่ากับ เทือกเขาถนนธงชัยนั่นแหละ ว่าไปนั่น ก็อย่างที่บอก บางคนก็ช่วยได้ บางคนก็ช่วยไม่ได้ก็ต้องทำใจ แต่ส่วนใหญ่ก็จะช่วยจนสุดความสามารถแล้วก็ส่งต่อ...เช่น ไปเรียนโรงเรียนศึกษาสงเคราะห์ เป็นต้น ..ถ้าถามเด็กๆๆเหล่านั้นว่า หนูๆๆ อยากเกิดมาเป็นแบบนี้ มั้ย เชื่อว่า เด็กทุกคนคงตอบว่าไม่ ...แต่อย่างที่บอกว่า ทุกคนเลือกเกิดไม่ได้ ...แต่เลือกที่จะทำดีได้.... วันนี้ที่เล่ามายืดยาว(เหมือนคนมีอายุ) ปัจจุบันยังเอ๊าะๆๆ อยู่ ก็อยากจะนำพาสมาชิก คนหล่อ คนสวย คนใจดี คนมีเมตา ใน GTK ไปเยี่ยมบ้านน้องข้าวโพด เรียนอยู่ชั้นป.5 อยู่กับย่า วัย 89 ปี (พ่อ-แม่)เลิกลา กันไป แม่ไปมีสามีใหม่ น้องอาศัยอยู่กับย่าและพ่อ(ที่มีแม่โขง)เป็นเพื่อนทุกๆวัน เป็นเด็กเรียนดี กิริยามารยาทเรียบร้อย ชอบช่วยงานโรงเรียน บางวันขาดเรียน เพราะไปรับจ้างล้างจานที่ร้านอาหาร (เลิกดึก) ก็ไม่รู้จะร้องเพลงอะไร ดี..แต่วันนี้ได้เสนอไปยังหน่วยงานต้นสังกัด ขอทุนให้น้องแล้ว... เรื่องมันเศร้า..เฮ่อ..

ชีวิตจริง ยิ่งกว่าละคร