จดหมายถึงลูก "ภัคร + เพรียง" ตอน แม่ คือ พระในบ้าน

     สำหรับคำกลอนต่อไปนี้ "แม่บุษ" ขอมอบให้กับลูก ๆ 

ของแม่ทั้งสองคน เพื่อเป็นบทกลอนสอนใจให้กับลูก...

เพื่อเตือนใจ เตือนสติ และให้รู้ว่า...

แม่คนนี้มีความรู้สึกอย่างไร กับคำว่า "แม่ - ลูก"...

ในยามที่แม่มีชีวิตอยู่หรือจากโลกนี้ไปแล้ว

รวมถึงยามที่ลูก ๆ มีครอบครัวแล้ว จะได้นำข้อคิดเตือนใจนี้...

ไปประยุกต์หรือปรับใช้กับตัวพวกหนูเอง...แม่ คือ พระในบ้าน...

โดยให้รู้ว่า...แม่บุษ คนนี้ รักลูกทั้งสองของแม่มาก :):)

 

รักใดเล่า           เท่ารักแท้            ที่แม่รัก

ผูกสมัคร           รักมั่น                 มิหวั่นไหว

ห่วงใดเล่า         เท่าห่วง               ดั่งดวงใจ

ที่แม่ให้            กับลูก                 อยู่ทุกครา

ยามลูกขื่น         แม่ข่ม                 ตรมหลายเท่า

ยามลูกเศร้า        แม่โศก               วิโยคกว่า

ยามลูกหาย        แม่ห่วง                คอยดวงตา

ยามลูกมา          แม่หมด               ลดห่วงใย...:):):)

 

รักลูกทั้งสองมาก ๆ จร้า...

"แม่บุษ"

 

ขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ :)

บุษยมาศ  แสงเงิน

๒๒ พฤศจิกายน ๒๕๕๖