สวัสดีวันอังคารสีชมพู......

ขอแสดงความยินดีกับคุณบุษยมาศค่ะ

มาดูกันดีกว่าว่าบันทึกนี้สร้างรอยยิ้มให้กับนักกิจกรรมบำบัดอย่างไร??

          (๑๖ พฤศจิกายน ๒๕๕๖) ฟ้าครามมาทำงานกับย่า

ที่มหาวิทยาลัยเช่นเดิม เพราะเป็นวันเสาร์...หนูพูดเก่งขึ้น

โดยการผูกประโยคยาว ๆ ได้แล้ว...หนูเป็นเด็กฉลาด...

ชอบถามซอกแซก...ย่าไม่เคยเบื่อที่จะตอบ...ย่าตอบหนูทุก

คำถาม...ไม่เคยปฏิเสธหรือบอกปัดหนู...เพราะย่าทราบว่า

หนูต้องการเรียนรู้...ถามมาย่าก็ตอบและอธิบายให้หนูได้เข้าใจ...

...หนูชอบใส่กางเกงที่มีหาง มีคนที่มาลงทะเบียนใน ม. เห็นเข้า

ยังแอบแซวหนูและก็ยิ้ม ถามว่าหางอะไร...ย่าตอบว่า "หางลิง"

เขาก็หัวเราะชอบใจกัน...เวลาอยู่กับย่า ๆ จะบอกกับหนูว่า...

"เราต้องรักกัน" หนูก็ยิ้มแล้วหันมาหอมแก้มย่าทั้งสองข้าง...

     ยามกลับบ้าน หนูไม่เห็นพ่อเพรียง แต่เห็นปู่เร...

หนูจะถามปู่เรว่า "พ่อเพรียงไปไหนอ่ะ?" ปู่เรตอบว่า...

"ไปนา...เขาไปเอาน้ำเข้านากัน"...หนูก็ถามต่อว่า...

เอารถอะไรไปกันอ่ะ? ปู่เรตอบว่า..."รถอีแต๋น" หนูก็ยิ้มตอบ

และถามต่อว่า..."แฟล่ะ?" หมายถึง "หมาชื่อกาแฟ"

ปู่เรบอกว่า "แฟขึ้นรถไปด้วย" เท่านั้นก็จบคำถาม :)

     พอหนูเห็นพ่อเพรียงกลับมา หนูก็ยิ้มหน้าบาน...

วิ่งไปเกาะขาพ่อเพรียง พร้อมกับจะทำท่ากอด...

นี่คือ "กิริยาในช่วงวัยนี้ของหนูที่ทำให้ใคร ๆ เห็นก็จะ

เกิดเอ็นดูหนู"...

บันทึกนี้สัมผัสได้ถึงความรักความอบอุ่นระหว่างคุณย่ากับหลานฟ้าครามจึงโดนใจนักกิจกรรมบำบัดค่ะ ;)

 

คลิกอ่านเนื้อหาเพิ่มเติมเพื่อเพิ่มรอยยิ้มได้ที่ http://www.gotoknow.org/posts/553853

 

สุขสันต์วันอังคารค่ะ

Happiness with OT