ไปเดินออกกำลังกายแล้วก็คิดว่า เอ๊ะทำไมไม่เดินไปเรื่อยๆ นะ ทุกวันนี้ไปเดินและอยู่กับตัวเอง ก็ยังเดินเป็นรูปแบบ วงกลมตามรูปสนามบอลบ้าง ตามลักษณะของทางเดินในสวนสุขภาพบ้าง เดินก็ตามๆกันไม่ค่อยเดินสวนทางคนอื่น การเดินของชีวิตก็เหมือนกันทุกครั้งก็กลายเป็นมีรูปแบบและมีเป้าหมายไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่ง

ถ้าจะลองให้ชีวิตเดินไปเรื่อยๆ ไม่ต้องตั้งจุดปลายทาง ไม่ต้องตั้งเป้าหมาย ไม่ต้องตั้งรูปแบบแน่นมาก เอาพอให้ได้หลักการ เหมือนอย่างการเดินก็หลักการคือเดิน ไม่ต้องไปเดินตามใคร ไม่ต้องเคร่งเครียดกับเป้าหมาย แต่ผ่อนให้ชีวิตตัวเองได้ชื่นชมผู้คนรายทางบ้าง ออกนอกเส้นทางบ้าง จะได้อารมณ์แบบไหนนะ...