เช้าวันนี้ออกจากบ้านสาย 5 นาที และเพียง 5 นาที พอ รปภ.เปิดที่กั้น จะออกจากหมู่บ้านก็ต้องรอให้รถที่วิ่งอยู่ในซอยผ่านไปก่อน วันนี้รถเยอะหรือเพราะเราออกสาย

   ถึงถนนใหญ่ก็รีบเร่งความเร็ว เพราะกลัวว่ารถจะติดหนักตรงก่อสร้างสะพาน

   ใจหนึ่งคิดว่าจะขึ้นทางด่วนดีไหม...ถึงทางเบี่ยงตัดสินใจไม่ขึ้นดูสิว่ามันจะติดมากแค่ไหน

   รถขยับไปได้เรื่อยๆ และมาหยุดอยู่นานตรงจุดที่สร้างสะพาน

   เวลาเหลือครึ่งชั่วโมงจะแปดโมง คือ เวลาทำงาน

   ใจเริ่มกระสับกระส่าย กลัวจะเข้างานสาย

   ออกจากเลนกลางเข้าเลนซ้ายที่รถดูจะขยับไปได้มากกว่า รถหลายคันเริ่มเบียดออกทั้งเลนซ้ายและขวา

   พอเข้าเลนซ้ายรถที่ขยับๆอยู่นั้นกลับหยุดนิ่ง เลนขวาขยับได้แทน

   พยายามมองกระจกข้างดูว่าจะเบี่ยงเข้าเลนขวาตามเดิมได้ไหม แต่ต้องเข้าเลนกลางก่อน

   เลนกลางเริ่มขยับ ได้จังหวะแทรกเบียดเข้าเลนกลาง เป้าหมายคือเลนขวาสุด

   พอเข้าเลนกลางได้ เลนซ้ายกลับขยับและดูจะขยับได้ยาวมาก

   เวลาเหลือ 15 นาทีจะแปดโมง

   สงสัยตัวเองที่เปลี่ยนเลนซ้ายมาทำไม พาลโมโหตัวเอง

   ถอนใจยาว พิงพนักขับมองกระจกหลัง รถติดยาวเหยียดสุดสายตา มองข้างหน้าใกล้พ้นจุดสร้างสะพานแล้ว

   การถอนใจเข้าออกยาวๆ ทำให้เห็นความเขลาของตัวเองที่ต้องเปลี่ยนเลนไปมาเหมือนคันอื่นเขา และคันที่เบียดออกก่อนหน้าก็ยังไม่ไปถึงไหน ยังอยู่ด้านหน้าไม่กี่คัน

   และทุกๆคันก็คงมีจุดหมายปลายทางเดียวกัน คือไปถึงที่ทำงาน สายก็คงสายเช่นกัน

   เป็นไปได้ที่รถไม่ขยับเลยเป็นเพราะการเบียดแซงกันไปมา เพื่อแย่งที่จะไปให้ได้ก่อน

   หากจะทำงานสายสักวันจะเป็นไรไป จะอารมณ์เสียเพราะการตัดสินใจด้วยความสับสนอยู่ในรถ ในที่ส่วนตัวแคบๆนี้ไปทำไม

   แม้จะเข้างานสายก็ไม่ได้หมายว่าจะไม่มีใครทำงาน และเวลาก็ยังคงหมุนไป

   หรือเข้างานเช้า ก็ไม่ได้หมายถึงงานจะเสร็จเร็ว จะจบจนไม่ต้องทำอะไรเลย และเวลาก็ยังคงหมุนไป

   การได้ฉุกคิด ดูลมหายใจเข้าออก

   หยุดความกระวนกระวาย ทำให้มองเห็นแตกต่างจากที่ผ่านมาเมื่อสักครู่เหมือนอยู่คนละโลก

  ขณะที่รถขยับพ้นจุดสร้างสะพานมาได้

เช้าวันนี้เข้างาน ณ เวลา 07.55 น.

ขณะที่เวลาก็ยังหมุนไป..

............

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านครับ

15 พฤศจิกายน 2556

พ.แจ่มจำรัส

ขอบคุณ