เรียนรู้โรงเรียนชีวิต
บ้านของเรา
อาศัยอยู่ในชนบทจังหวัดชายแดนใต้ พื้นที่ที่นับวันมีความรุนแรงจนไม่อาจจทราบวันยุติ
แต่เราก็ยังอยู่ที่นี่...
ที่ที่มีตากับยายที่ยินดีอยู่ในแผ่นดินเกิด แม้จะเป็นพุทธกลุ่มน้อยตามที่พูดกัน
เด็กๆจึงได้มีโอกาสเรียนรู้วิถึชีวิต
ที่ต้องระมัดระวังจากเหตุที่เป็นปัจจัยภายนอก
เพราะตากับยายสอนว่าเมื่อมีเหตุการณ์เกิดขึ้น ต้องตั้งสติอย่าตกใจ
หลายครั้งที่เราเห็นควันดำจากระเบิดพวยพุ่งอยู่ข้างหน้า
เด็กๆก็จะบอกว่าแม่กลับรถ แล้วเราก็ปลอดภัย
เมื่อเราต้องเดินทางกลับในช่วงเย็น
เด็กๆจะเป็นกระจกข้างที่จะระแวดระวังแทนแม่ ระวังรถจักรยานยนต์มาประกบด้านข้าง
หลายครั้งที่เด็กๆเตือนจะใช่ผู้ร้ายหรือไม่ใช่ไม่ทราบ แต่ความเร็วที่แม่เหยียบรถเพิ่มมากขึ้นก็ช่วยให้ทุกคนปลอดภัย
สิ่งต่างๆเหล่านี้ เด็กพื้นที่อื่นอาจไม่มีโอกาสเรียนรู้
พ่อแม่ในพื้นที่ของเรา
นิยมส่งลูกเรียนเพื่อให้หนีจากเหตุการณ์ไม่สงบที่ตนประสบ
แต่ก็ไม่ใช่ครอบครัวเรา
ลูกมีโอกาสสอบเข้าได้หลายที่แต่เรายังไม่ปล่อยลูกไปเผชิญชีวิตเหล่านั้น
เพราะยังไม่ถึงเวลา โดยเฉพาะเด็กๆในช่วง มัธยมต้น
มัธยมต้น
สำหรับครอบครัวเราถือ เป็นวัยเริ่มของความเป็นครอบครัว
หากเด็กๆได้เรียนรู้การอยู่ร่วมกันของครอบครัวอบอุ่น
เราเชื่อว่าครอบครัวของเขาในอนาคตต้องอบอุ่นเช่นกัน
วันนี้ตาอาวุโสด้วยวัย
บางครั้งต้องเข้าโรงพยาบาล แม่ต้องดูแลตา
ให้การดูแลตาทั้งเรื่องอาหาร ยา การพยุง และอื่นๆโดยผ่านการขอความช่วยเหลือจากเด็กๆ
เมื่อแม่ไปราชการ
วัยรุ่น มัธยมต้นเหล้านั้นทำหน้าที่แทนอย่างสบายๆ
รวมทั้งการระมัดระวังเหตุจากปัจจัยภายนอกของพื้นที่
เป็นโรงเรียนชีวิตที่คุ้มค่า สำหรับเสน่ห์ที่จะสร้างบุคลิกภาพเด็กในอนาคต
นี่คือ
โรงเรียนชีวิตของเด็กๆในสามจังหวัดชายแดนใต้
เป็นกำลังใจให้ค่ะ