อนิสงค์ของบล็อกสานความสัมพันธ์เครือข่ายครอบครัว

อ.หนึ่ง
  เว็บบล็อกแห่งนี้ยังช่วยเสริมสร้างเครือข่ายความเข้มแข็งของครอบครัว คุณย่าคุณยายที่อยู่ห่างไกลกันหลายร้อยกิโล ก็สามารถ ส่งใจ ส่งความคิดถึงกันผ่านเว็บบล็อกแห่งนี้ได้   

                 ผมเองโดยถิ่นกำเนิดแล้วเป็นชาวชลบุรี เติบโตและเรียนระดับประถมถึงปริญญาตรีในจังหวัดชลบุรีมาตลอด จนจบการศึกษาไปเป็นครูจึงย้ายถิ่นไปทำงานครั้งแรกที่ บ้านขนาดมอญ จังหวัดสุรินทร์ แล้วจึงย้ายเปลี่ยนงานไปเป็นครูมัธยมที่กรุงเทพ ก่อนที่จะมีโอกาสเข้ามาทำงานในถิ่นของตนเองที่มหาวิทยาลัยบูรพา และที่นี่เองที่ทำให้ผมต้องโดนหัวหน้างานกล่าวหาว่าไม่มีน้ำยา เป็นผู้ชายอย่างไรทำไมให้ผู้หญิงดึงตัวมาอยู่ที่พิษณุโลกได้ ทำให้ผมต้องย้ายนิวาสสถาน มาปักหลักปักฐานที่ จ.พิษณุโลก ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2537 เผลอแพร๊บเดียว ก็เข้าไป 12 ปีแล้ว


               เมื่อสองวันที่ผ่านมานี้ผมได้มีโอกาสเดินทางไปประชุมจัดทำแผนยุทธศาสตร์ ของมหาวิทยาลัยนเรศวร ที่พัทยา ทำให้ได้มีโอกาสเดินทางกลับไปนอนที่บ้าน จำได้ว่าพอถึงที่บ้าน น้องสาวก็เข้ามาทักทายว่า “ตกลงลงรถตามจาว่า(ลูกชาย) ของผมไปโรงเรียน แล้วได้ผลอย่างไรบ้าง ?" ผมเองตอนได้ยินคำถามดังกล่าวก็งงไปเล็กน้อยว่าน้องสาวถามเรื่องอะไร เพิ่งมาถึงบางอ้อ ตอนที่แม่เอากระดาษที่พริ้นข้อความจากบล็อกที่ผมบันทึกเรื่องของลูกชายที่ตื่นนอนและเรียกร้องจะให้ไปโรงเรียนแต่เช้าที่สร้างความวุ่นวายให้กับที่บ้าน( ลูกไปโรงเรียนเช้าทำให้หงุดหงิดหัวใจ ) จนนึกว่าน้องจากว่าเค้าผิดปกติ  ทำให้ผมทราบว่าเรื่องที่ผมเขียนบทความลงบล็อกนั้นทางบ้านได้ติดตามอ่านอยู่เป็นประจำ และจำได้ว่าเรื่องที่ผมเขียนเรื่อง ลูกในหลายๆเรื่อง คุณย่าของหลานๆ ก็ได้เข้ามาร่วมตอบแสดงความคิดเห็น พูดถึงผมเมื่อตอนเล็กๆ หลายๆครั้ง ทำให้ผมรู้สึกถึง อนิสงค์ของบล็อก ว่านอกจากจะช่วยในเรื่องของการต่อยอดโบกสะบัดความรู้แล้วเว็บบล็อกแห่งนี้ยังช่วยเสริมสร้างเครือข่ายความเข้มแข็งของครอบครัว คุณย่าคุณยายที่อยู่ห่างไกลกันหลายร้อยกิโล ก็สามารถ ส่งใจ ส่งความคิดถึงกันผ่านเว็บบล็อกแห่งนี้ได้

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน รุจโรจน์ แก้วอุไร

คำสำคัญ (Tags)#เครือข่ายครอบครัว

หมายเลขบันทึก: 55201, เขียน: 20 Oct 2006 @ 06:19, แก้ไข, 11 Feb 2012 @ 16:08, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 1, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (1)

พิมพายุ
เขียนเมื่อ 21 Oct 2006 @ 12:27

         เห็นด้วยค่ะอาจารย์ เพราะมีประสบการณ์เหมือนกัน แต่ไม่ใช่กับครอบครัว  แต่เป็นเพื่อนเครือข่ายเพื่อนเก่า  (สมัยเรียนด้วยกันที่ มอ.ปัตตานี) ตามหาตัวเรา ไม่รู้จะใช้วิธีไหน search หาในอินเทอร์เน็ต เจอหน้าบล๊อกของ gotoknow  เลยรู้เบอร์และที่อยู่  รู้สึกเค้าจะดีใจมากๆ ที่หาเราเจอ (เหมือนได้รับชัยชนะอะไรสักอย่าง มีอะไรในใจหรือปล่าวเนี่ยเพื่อน...) โทรฯ มาบอกว่า อ่านเรื่องของเราตลอด ดีใจที่รู้ความเป็นไปของเรา เออนะ โทรศัพท์ก็มี เบอร์โทรก็ติดต่อได้ เลยรู้เลยว่า คงละทิ้งไม่ได้แล้วกับการเขียนบล๊อก เอาล่ะนะ มีอะไรก็ฝากไว้บนบล๊อก เผื่อใครขาดการติดต่อไปนานๆ ระลึกถึงกันก็สืบหาผ่านโลกออนไลน์ล่ะกัน