ในพุทธศาสนาฝ่ายมหายานมีคำสอนที่น่าสนใจอยู่หลายประการ

       ท่ามกลางบรรยากาศสดใสยามเช้า...ทำให้เรามีความสดชื่นแจ่มใส..จิตใจเป็นสุข...ช่วงเวลาประมาณ  6  โมงเช้ากว่า ๆได้ยินเสียงพระสงฆ์ให้พรผู้ที่มาตักบาตร...เราก็พลอยอนุโมทนาสาธุรับพรไปด้วยครับ...ช่วงเช้าสำหรับฆราวาสแล้ว...เอาไม่ทันจริง ๆ...    

          โดยเฉพาะคนที่มีครอบครัวแล้ว...กว่าจะลงตัว...เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกันครับ  ฮา ๆ เอิก ๆ...ถ้าวันไหนเราตั้งใจใส่บาตรพระ...วันนั้นเราจะมีความพร้อมและทำทัน...นี้คือสังคมของคนที่ยังอยู่ในโลกียะสุขครับ..

        .เมื่อมองในแง่ของธรรมมีเรื่องน่านำมาเป็นข้อคิดอยู่มากเช่น  เรื่องหลวงตากับสามเณรน้อย ๆมีเรื่องเล่าว่า  ทั้งสองกำลังเดินไปอยู่นั้นหลวงตาเห็นผู้หญิงสวมชุดราตรีจะไปงานเลี้ยงแต่ตรงทางน้ำท่วมครั้นจะเดินลุยไปชุดมันจะเปียกเลยยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่...หลวงตาเลยอุ้มสาวคนนั้นข้ามจุดที่น้ำท่วมไปแล้ววางลง..

         .เธอกล่าวขอบคุณหลวงตาแล้วรีบไปงานเลี้ยง...หลวงตากับสามเณรก็เดินต่อไปจนถึงวัด...แต่สามเณรมีทุกข์ตลอดเวลาตั้งแต่เห็นหลวงตาจับผู้หญิงคนนั้น...หลังทำวัดสวดมนต์เสร็จ...สามเณรเลยถามหลวงตาว่า...

         ทำไมถูกต้องกายผู้หญิงทั้ง ๆที่หลวงตาบอกผมว่ามันผิดวินัยผิดศีล...หลวงตาเลยบอกสามเณรว่า...โอ้...ฉันอุ้มเธอตรงนั้นแล้ววางตรงนั้น...แต่สามเณรยังอุ้มเธอมาจนถึงบัดนี้ยังไม่ยอมวางอีกหรือ...

         สามเณรเกิด...ซาโตริ...โอ้....ปล่อยวาง ๆๆๆ...ฮา ๆ เอิก ๆ.คนเราบางทีต้องหัดตวาดตนเองเสียบ้างว่า...ไม่ยอมวาง...จงวางเสียเถอะ...แล้วจะดีเอง...

แล้วคุณละปล่อยวางบ้างแล้วหรือยัง...