ผมห่างหายไปนานกับการเขียนบันทึก...และห่างเหินกับพื้นที่และผู้คนที่ผมชอบในความคิดและมิตรภาพ ณ แห่งนี้

สายชีวิตของผมล่องไหลไปในงาน ชีวิตประจำวัน ครอบครัว และการเรียนรู้ของชีวิต

เมื่อกลับไปนึกถึงเวลาที่ห่างหายพร้อมกับการไม่ได้เขียนบันทึก

เหมือนปีกความฝัน...เปลือกความทรงจำ...คล้ายหล่นหายไปด้วย...

 

 

 

เช้าของวันนี้...ผมและครอบครัวได้ไปวัด...เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขกับความเชื่อและความศรัทธาส่วนตัว

โชคดีมากๆ ที่ทุกคนในครอบครัว...ชอบไปวัดเช่นกัน...ทำให้ความรู้สึกหนัก-เบา...ของผมไร้กังวลไปด้วย

การมีชีวิตอยู่...ทุกชีวิตมีโอกาสเลือกที่จะทำอะไรก็ตาม...ตามความชอบ...บำเรอใจ...โดยไม่เบียดเบียนคนอื่น

 

 

 

หลวงปู่ของทิมดาบลูกชายของผม...ได้ให้ธรรมะเกี่ยวกับวันออกพรรษาในหลายประเด็น...

หนึ่งในประเด็นนั้นคือ...วันออกพรรษา...เป็นนัยยะว่า...เราจะอำลาฤดูฝน...และต้อนรับฤดูหนาว...

“ผ่านพ้นฤดูฝน...เริ่มต้นฤดูหนาว...”

 

 

ช่วงบ่ายของวัน....ผมอยากออกเยี่ยมบ้าน...ชักชวนพี่ๆ ไปด้วยอีกสองท่าน...

อากาศช่วงบ่ายวันนี้เย็นสบายๆ...แสงแดดแสงร้อนอ่อนแรงบ้าง...เพราะสองสามก่อนฝนตกตลอดเวลา

แค่เพียงผมเอ่ยถามทางบ้านที่ผมอยากไปเยี่ยม...คนที่ผมเรียกถามทาง มีรอยยิ้มและดีใจที่เจอผม

ดอกไม้หลายหลากพันธุ์และสีสัน...ริมรั้วบ้านข้างทาง...ในลานบ้านต่างงดงาม...

ทำให้บ่ายของวันนี้ของผม...เป็นวันแห่งความสดชื่นและประทับใจ...

 

 

 

มีบางสิ่งที่อ่อนหวานบันดาลใจให้ผมก้าวไปพิศเพ่งใกล้ๆ...ตามเลื้อยไม้เถาว์...เจอดอกไม้พุ่มที่แย่งอวดสีสัน

เฉกสีม่วงเข้ม...ไล่ระดับเจือจาง...อ่อนหาย...จนเป็นสีขาว...แซมด้วย

คุณป้าท่านหนึ่ง...นั่งบนแคร่...เมื่อเห็นผมสนอก...สนใจ...ก็รีบเด็ดดอกไม้ให้ผมหนึ่งกำมือ...

และเชิญชวนให้ผมดม และกัดกินช่อดอกไม้...

 

 

 

“คุณหมอลองกิน...รสชาติดอกไม้...เหมือนกระเทียม”

เมื่อผมเพ่งมองและดมดอม...ในใจแย้งว่า...มันจะเป็นกระเทียมไปได้อย่างไร?

ลองกัดกินก็ได้..คุณป้าคงไม่หลอกผมให้กินจนเมาตายหรอก...

เมื่ออวัยวะภายในปากของผมได้สัมผัสรสชาติ...จนรับรู้ว่า...

เหมือนกระเทียมจริงๆ...ความเผ็ดและรสชาติ...เป็นกระเทียมจริงๆ

 

 

 

คุณป้าบอกว่า...ญาติเอามาฝากจากหนองเรือ-จังหวัดเลย

เขาเรียกว่า “ต้นกระเทียมเถาว์” ชื่อคงเหมือนรูปร่างและรสชาติของความเป็นอัตลักษณ์

จะเริ่มออกดอก...ตอนฤดูหนาวมาเยือน...และคุณป้าบอกว่า...หน้าแล้งก็จะออกดอกด้วย

เป็นดอกไม้ที่กินได้...เป็นยา...สมุนไพร...กินสด...ลวก...ผัด...แทนพืชผักอื่นๆ ได้

 

 

ผมได้ดอกกระเทียมเถาว์หนึ่งอ้อมกอดของผม...คุณป้าเก็บไว้ในตะกร้าเยี่ยมบ้านของผม

ไปเยี่ยมบ้านทุกครั้ง...ผมมักจะได้ของฝากทุกครั้ง...

วันนี้เช่นกัน...ผมได้ข้าวต้มมัก ขนมหมก....หลายถุงมากๆ

การทำงานในช่วงแรกๆ ของชีวิตของผม...ผมรู้สึกเกรงใจ เพราะผมคิดว่า...ผมควรเป็นผู้ให้มากกว่าเป็นผู้รับ

แต่เมื่อผ่านโลกมาอีกหลายปี...จึงรู้ว่า...ชีวิตของคนเราควรจะเสาะหาความลึกซึ้ง

ของความเป็นผู้ให้-และ-ผู้รับ

 

 

ผมเยี่ยมบ้าน...คุณยายจำนวนห้าท่าน...มีทั้งผู้สูงอายุติดเตียง...และชรามากๆ

กว่าจะได้กลับถึงบ้านกันก็เกือบค่ำแล้ว...

พวกเราได้ศีลได้พรมากมาย....ได้เรียนรู้อะไรอีกมากมาย...

สิ่งที่ผมรู้...มีน้อยมากๆ กว่าสิ่งที่ผมยังไม่รู้....

และหลายสิ่งนั้น...มีความจำเป็นสำหรับผม..ภายใต้โลกที่มีทั้งดวงตาและดวงใจ....

 

 

ผมได้เรียนรู้ความงามของการมีชีวิต....มุมมองความสุขจากการเจ็บป่วย...ซึ่งความยากเย็นที่จะทำให้สองสิ่งอย่างบรรจบกันได้

การดำเนินชีวิต...การเปลี่ยนแปลงร่างกายตามสังขาร...

ผมมองเห็นฤดูกาลผ่านเดือนปี และมองเห็นวิถีที่ทอดยาวของทุกคน...รวมทั้งผมเอง

ผมมองเห็นฤดูร้อน-ฤดูฝน-ฤดูหนาว

มองเห็นดวงตะวัน-พระจันทร์...ความสว่าง-ความมืดมิด

แม้เส้นทางของชีวิตของผม...หลายเรื่องที่คิด- และทำยังไม่สำเร็จ

ตั้งใจแต่ยังไปไม่ถึง...

ผมจะไม่ร้าวรานและเศร้าใจกับมัน...

แต่ผมจะเรียนรู้และเดินทางไปกับ...โลกที่ผมเฝ้าอ่าน...มานานปี.....

 

วันเสาร์ ๑๙ ตุลาคม ๒๕๕๖