จดหมายถึงลูก "เพรียง" ฉบับที่ ๑๒ ตอนรู้จักกับคำว่า...ความรับผิดชอบ...

จดหมายถึงลูก "เพรียง" ฉบับที่ ๑๒ ตอนรู้จักกับคำว่า...ความรับผิดชอบ...

     การเรียนรู้เกี่ยวกับการใช้ชีวิต...เรื่องบางเรื่องก็ต้องผ่านบททดสอบของชีวิตด้วยตนเองบ้าง ผู้อื่นบ้าง...ในครั้งแรก ฉันคิดว่า...ฉันเสียลูกชายคนเล็กไปแล้ว (ฉันมีลูกชายสองคน คือ พี่ภัคร + น้องเพรียง) สำหรับพี่ภัคร เรียกว่า ฉันไม่ต้องห่วงเขาเรียนหนังสือแล้วไม่ทำให้แม่ผิดหวัง...แต่สำหรับน้องเพรียง อยู่ ๆ ก็ทำเรื่องเกิดขึ้นมาจนได้ (เมื่อ ๒ - ๓ ปีที่แล้ว)...จนมามีน้องอ้อม + เจ้าฟ้าคราม...

     สำหรับหัวอกคนเป็นพ่อ - แม่...ฉันให้อภัยและให้โอกาสลูก ๆ เสมอ ไม่ว่าลูกจะทำผิดสักกี่ครั้ง...เพราความรัก + ความเข้าใจ + การให้อภัยมีอยู่ในตัวของฉันและพ่อเรของพี่ภัคร...เมื่อยามเกิดปัญหาใด ๆ ขึ้นมากับลูก พวกเราจะไม่โทษลูก...แต่กลับจะหาทางแก้ไขปัญหาให้ผ่านพ้นไป...และก็จริง ๆ อย่างที่ฉันคิด...เรื่องราวบางเรื่องเกิดขึ้นในตอนแรกซึ่งบางครั้งถึงกับจะทนไม่ได้...แต่ฉันต้องตั้งสติ + ใช้เวลาเข้าช่วยในการแก้ไขปัญหาต่าง ๆ ของชีวิต...และทุกสิ่งทุกอย่างมันก็ผ่านพ้นไป...เหตุการณ์ต่าง ๆ ค่อย ๆ คลี่คลาย...จนเป็นปกติ

     ฉันเพิ่มความรัก + การให้อภัยกับลูกทุกคน...ค่อย ๆ อยู่เป็นเพื่อนคู่คิด คู่ปรึกษาให้กับลูก ๆ ยามที่พวกเขามีทุกข์ เพราะบางเรื่องลูก ๆ ยังไม่มีประสบการณ์...ฉันอยู่เพื่อเป็นกำลังใจให้กับพวกเขา...ฉันไม่ทอดทิ้งเขา ฉันไม่ซ้ำเติมเขา...บางคนบอกว่า "รักลูกมากไป" แต่ฉันกลับคิดว่า..."มีอะไรดีไปกว่าที่ฉันทำนี่เล่า...หรือจะให้ฉันทอดทิ้งพวกเขา ซ้ำเติมพวกเขาแบบนั้นนะหรือ?" ฉันทำไม่ได้หรอก...ฉันใช้หลักธรรมในการช่วยเหลือพวกเขา...มีจิตเมตตา + เข้าใจพวกเขา + ให้กำลังใจพวกเขา + อยู่ใกล้ชิดพวกเขา...ทุก ๆ อย่าง ที่ฉันคิดว่าดี...ฉันทำให้กับพวกเขาตลอดเวลา...ฉันคิดว่า...ไม่มีอะไรที่จะเยียวยาไปได้มากกว่านี้...

     เมื่อเหตุการณ์ร้าย ๆ ผ่านพ้นไป...(ยามมีเมฆฝนเข้ามา...คราใดที่ฝนหยุดตกแล้ว...ครานั้นเราจะเห็นท้องฟ้าที่สดใส เจิดจ้าเสมอ...ฉันใดก็ฉันนั้น สำหรับชีวิตของลูก "น้องเพรียง" ก็เช่นกัน)...ชีวิตหนูสดใสขึ้น หนูมีความแกร่งมากขึ้น มีความรับผิดชอบต่อตนเอง ต่อคนที่รัก ต่อลูกของหนู (ฟ้าคราม) มากขึ้น...อาจเพราะวันเวลาที่ผ่านพ้นไป ทำให้ลูกของแม่ "น้องเพรียง" เก่งชีวิตมากยิ่งขึ้น...

     มีอยู่วันหนึ่งหนูมาปรึกษากับแม่ บอกว่า..."เพรียงจะเรียนต่อนะแม่...ขอแค่จบปริญญาตรีก็พอนะ คงไม่ได้เท่ากับพี่ภัครเขาหรอก"...แม่ถึงกับน้ำตาซึม..."ลูกของฉันคิดได้"...เขาคิดได้ด้วยตัวของเขาเอง...ไม่มีใครบอกเขา ๆ คิดได้เอง...น้องเพรียงบอกกับแม่ว่า...ถ้าเพรียงไม่มีน้องอ้อม + ฟ้าคราม เพรียงจะขอสมัครไปเป็นทหารที่ภาคใต้...ถ้ารอดกลับมา เพรียงก็เป็นทหารมียศ ตำแหน่งในหน้าที่การงาน...แต่ถ้าไม่รอดกลับมา เพรียงก็ได้ตายในหน้าที่ เพื่อแผ่นดิน...นี่คือ ความคิดของหนู...แต่นี่!!! เพรียงมีห่วง...เพรียงจึงไม่สามารถไปได้...

     สำหรับความคิดของลูก "เพรียง" เท่านี้ก็เพียงพอให้กับพ่อ - แม่ ได้ชื่นใจแล้ว...กับการคิดได้และมีความรับผิดชอบต่อตนเองและผู้อื่นแล้ว...ทำให้ฉันคิดว่า..."คนเรากว่าจะได้ยินได้เห็นการกระทำของลูก" บางครั้งต้องใช้เวลาเข้ามาช่วยในการแก้ไขปัญหากับเรื่องราวต่าง ๆ...แสดงว่า "ลูกแม่มีภูมิคุ้มกันในการใช้ชีวิตแล้ว" กับคำว่า "ความรับผิดชอบ + การรับรู้ + ประสบการณ์ต่าง ๆ ที่เข้ามาสู่ตัวหนูเป็นบทเรียนให้กับตัวของหนูเอง"...

รักลูกทั้งสองมาก...

จาก...

"แม่บุษ"

๒๐ ตุลาคม ๒๕๕๖

 

และภาพข้างล่าง...นี่ก็คือ...ผลงานที่เป็นผลผลิตจากฝีมือของลูกแม่เอง "น้องเพรียง"

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน จดหมายถึงลูก



ความเห็น (3)

เขียนเมื่อ 

ขอขอบคุณสำหรับดอกไม้กำลังใจจากทุก ๆ ท่านค่ะ

เขียนเมื่อ 

ชอบวิธีการดำเนินชีวิตครอบครัวของอาจารย์ค่ะ น่ารัก อบอุ่นค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะ ครูอร