...มโนภาพ ที่เกิดขึ้นในใจฉัน .... คือ....ผู้ที่กำลัง ขับขานบทเพลง .... ล้วนแล้วแต่ เป็นผู้ผ่านการ..... "ผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิต".........ได้มารวมตัวกัน โดยไม่ได้นัดหมาย ... ไม่ได้ตั้งใจ..... ต่างมาจาก ทั่วสารทิศ ต่างพ่อ ต่างแม่ ต่างแดน ต่างเหตุการณ์.... หนักบ้าง เบาบ้าง .... บางคน เกือบจะเอาชีวิตไม่รอด...

...เสียง "เครื่องดนตรีสากล"  หลายชิ้น ต่างกำลังทำหน้าที่ของตนเอง จากผู้เล่น แต่ละคน โดยพร้อมเพรียง กัน ...ส่งเสียงดังก้องกังวาลมาจากฝั่งคลอง ตรงกันข้ามหน้าบ้านริมคลองของฉัน.....ภายในกำแพงสูงท่วมศรีษะ ... ที่ไม่สามารถจะมองเข้าไปเห็นภายในได้.....

ขอบคุณภาพจาก Google


....ในเช้าวันหยุด...วันที่ ว่างเว้นจากการสอนหนังสือ ....  ฉันนั่ง นิ่ง นึก ถึง บางสิ่งบางอย่าง ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต อย่างสงบเงียบแต่เพียงลำพัง........


เสียงดนตรี จากฝั่งคลองตรงกันข้าม ดังกระหึ่งขึ้น เป็นระยะ ๆ ตั้งแต่เช้า.... เสียงเพลงนั้น.... ทำให้ฉัน ต้องถอดแว่นสายตา ละจากหนังสือ ที่อยู่ตรงหน้า...แล้วเงยหน้ามองออกไปยังฝั่งคลองหน้าบ้าน.......ภายในกำแพงรั้วทึบนั้น.....

.....เหตุไฉนเสียงเพลง ....จึงเล่นวนเวียนอยู่หลายรอบ....มันสะกดฉันให้นั่ง นิ่ง สะดับฟัง....จิตใจล่องลอยพลอยเคลิ้ม.....เกิดจิตภาพตาม "คำร้อง" ที่ฉันได้ยิน....และสัมผัสได้ด้วยใจ........มโนภาพ ที่เกิดขึ้นในใจฉัน .... คือ....ผู้ที่กำลัง ขับขานบทเพลง .... ล้วนแล้วแต่ เป็นผู้ผ่านการ..... "ผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิต".........ได้มารวมตัวกัน โดยไม่ได้นัดหมาย ... ไม่ได้ตั้งใจ..... ต่างมาจาก ทั่วสารทิศ ต่างพ่อ ต่างแม่ ต่างแดน ต่างเหตุการณ์.... หนักบ้าง เบาบ้าง .... บางคน เกือบจะเอาชีวิตไม่รอด...

...."อาจจะมี บางทีฉันดูสับสน  มีใครบ้างมั้ย สักคน ยอมทนรับฟังเรื่องราว......บ้านที่มี บางทีก็เหมือนไม่มี มันคือนรกดีดี  บางทีฉันก็ปวดร้าว....  เฝ้าอิจฉา...ดูใครเขาพร้อมครอบครัว...ทำไมฉันมีแต่ตัว  หวาดกลัวไม่รู้เรื่องราว.....รู้บ้างไหม ในหัวใจ  มันร้องหาใครสักคน  คอยปรึกษา คอยเข้าใจ  ไม่ขอมากไปกว่านี้........"

...นั่นคือ บทเพลง ที่ฉัน "นิ่งฟัง" .....มันสะกดจิตใจของฉัน ให้หดหู่ สะท้อน ภาพ เมื่อ ประมาณ  10 กว่าปีที่แล้ว  ในช่วงที่ฉันเรียน  MBA in Health ที่คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ฉันได้มีโอกาสมาศึกษาดูงาน วิธีการบริหารจัดการ วิธีดำเนินงานของ   "โรงพยาบาลธัญรัตน์"  ย่านรังสิต ติดกรุงเทพฯ  ...( ด้านหลังของ "โรงพยาบาลธัญรัตน์" ถูกปิดกั้นด้วยกำแพงสูง  คือ "ด้านหน้าบ้านริมคลองของฉัน ที่ฉันกำลังนั่งอยู่ ขณะ นี้เอง)......  

....ฉันเคยได้พบ  ได้พูดคุย กับเยาวชนจำนวนหนึ่ง ที่เข้าไปรับการ บำบัดรักษา "ยาเสพติด" ณ โรงพยาบาลดังกล่าว ....วิถีชีวิต ของพวกเค้า นับแต่ก้าวเข้ามาเพื่อขอรักษาตัว...บ้างก็ถูกบังคับ....บ้างก็สมัครใจ......บ้างก็หนักหนา น่าสงสาร น่าเวทนา ยิ่งนัก ...บ้างก็คุ้มคลั่ง ทรมาน ทุรนทุราย แสนสาหัส.....

...... โรงพยาบาล มีวิถีการ ดูแล รักษา และบำบัด หลายอย่าง ควบคู่กันไป ตามอาการ และชนิดของสารเสพติดแต่ละประเภท ..... ส่วนหนึ่งใน "กิจกรรมบำบัด" คือ การเล่นดนตรี การทำแปลงสวนพืชผัก ...การเลี้ยงสัตว์....การสวดมนต์...และ..อื่นๆ  อีกพอประมาณ....

.....วันดีคืนดี .... ฉัน มักจะได้ยิน เสียงโหยหวน กรีดร้อง อย่างแสนทนทุกข์ทรมาน ...บางครั้งก็เป็นเสียงตะโกน คำราม ฟังไม่รู้ประสา....น่ากลัวเหลือเกิน.....


ทั้งหมดนั้น  คือเสียงของ "ผู้กำลังพยายาม ดิ้นรน กระเสือก กระสน ทนทุกข์ทรมาน ในการรักษาตัว ให้รอดพ้น จากสารเสพติด"  ด้วยวิธีของแพทย์.....ไม่ต่างอะไร กับที่ฉันเคยเห็นในบทละครทีวี และบทภาพยนตร์.....ที่พยามยามตีแผ่ ความโหดร้ายของ สารเสพติด......."

.....ในบางค่ำคืน ....ผู้กำลังบำบัดรักษาสารเสพติด จำนวนนั้น ....พยายาม ปีนกำแพงรั้วสูง เพื่อหนี....ออกทางด้านหลังโรงพยาบาล...ว่ายน้ำ ข้ามคลอง มาบริเวณ ท่าน้ำ หน้าบ้านของฉัน  .... พร้อม สลับ เปลี่ยน เสื้อผ้า ที่แม่ของฉัน แขวนตากไว้.....(เหตุผลเพราะว่ายน้ำข้ามคลองมาตัวเปียก ... คงต้องการเสื้อผ้าที่แห้ง..สวมแทนของเดิม)........แล้ววิ่งหนีสุดชีวิต...ออกถนนใหญ่ด้านหลัง......บางคราว....ผู้ควบคุม ถือไม้กระบอง ว่ายน้ำ ตามออกมาทัน ...จับตัวได้.......นำตัวกลับไป กักขัง เพื่อบำบัดรักษา  น่าเวทนายิ่งนัก.......

.......เมื่อเสียงเพลงสงบลง....สติของฉัน ที่ล่องลอยไปแสนไกล  กู่กลับมา ....ฉันเพียงแต่นั่งนึกภาวนา .... ขอให้ผู้ที่กำลังบรรเลง เพลงเหล่านั้นจงหายเป็นปกติ ได้กลับบ้านเร็วไว ขอให้ได้กลับไปมีชีวิตอยู่กับครอบครัวที่สดใสในเร็ววัน....ฉันภาวนา......

.....เหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับชีวิต  เราไม่สามารถกำหนดโชคชะตาได้ ...เมื่อเกิดขึ้นแล้ว....มันจะผ่านไป ตามกาลเวลา .... จิตใจที่มั่นคง เข้มแข็ง มีสติตื่นรู้...จะช่วยประคองตน ประคองใจ...ให้ก้าวข้ามไปอย่างระมัดระวัง........

ขอบคุณความสงบด้วยรอยยิ้ม...จากหัวใจที่ ปวดร้าว-เย็นชา
จอย  ทองกล่อมสี
๕  ตุลาคม  ๒๕๕๖ ; ๐๖.๒๐ น.
ณ บ้านคลองรังสิต