๑๘๕. ภูมิคุ้มกันของคน

ภูมิคุ้มกันของคน

ครอบครัว เป็นสังคมแรกของการเกิดมาเป็นมนุษย์

มนุษย์บางคนเกิดมาอาจอยู่ในครอบครัวที่สมบูรณ์และไม่สมบูรณ์

คำว่า "สมบูรณ์" มีความหมายหมายถึง มีองค์ประกอบของ

คำว่า "พ่อ แม่ ลูก" ซึ่งถือว่าเป็นสังคมเล็กกว่าสมัยก่อน...

สมัยก่อนครอบครัวเป็นสังคมที่ใหญ่กว่านี้...

จะมี ปู่ ย่า ตา ยาย พี่น้อง ญาติ ฯลฯ

อาศัยอยู่รวมกันเป็นครอบครัวใหญ่...

...แต่มา ณ ปัจจุบันนี้ สังคมไทย กลายเป็นสังคมขนาดเล็ก

เนื่องจากสภาพสังคมเปลี่ยนแปลงไป...

พ่อ - แม่ จึงต้องออกหางานทำเพื่อการดำรงชีพให้อยู่ได้

บนโลกใบนี้...สำหรับลูกก็มีหน้าที่ศึกษา เล่าเรียน...

บางครอบครัวทำให้ ความใกล้ชิด

การอบรม การสั่งสอน ดูแล น้อยมาก...

เด็ก ๆ บางคน...เกิดมาในครอบครัวที่ขาด พ่อ - แม่

ต้องอาศัยอยู่กับ "ตา ยาย ปู่ ย่า"

ซึ่งบางคนก็ไม่สามารถดูแลได้อย่างทั่วถึง

บางครอบครัวก็พอดูแลได้อยู่...

การดูแลของครอบครัวแต่ละครอบครัวนี่เอง...

ที่ทำให้เด็ก ๆ แต่ละคน มีภูมิคุ้มกันที่แตกต่างกัน...

ถ้าครอบครัวไหนเอาใจใส่บ้าง ก็ทำให้เด็ก ๆ

มีภูมิคุ้มกัน ได้ในระดับหนึ่ง...

สำหรับคำว่า "ภูมิคุ้มกัน"

มีมากมายหลายอย่างที่สามารถสร้างได้ ในตัวเด็ก

เช่น การสร้างความรักให้กับเด็ก

การให้การดูแล เอาใจใส่ การให้ความอบอุ่น

การทำให้เห็นเป็นตัวอย่างในสิ่งที่ดี ๆ...

การสร้างทัศนคติที่ดี ๆ ให้กับเด็ก ได้รู้จัก

การคิดวิเคราะห์ในเรื่อง เหตุ - ผล

การสอนให้เด็กได้มีการช่วยเหลือตนเองได้

ยามที่ตนเองไม่มีใคร...การให้ความรู้ที่ถูกต้อง...

การสอนให้รู้จักความกตัญญูรู้คุณ...

การสอนให้รู้จักความอ่อนน้อมถ่อมตน

การสอนให้รู้จักสิ่งที่ควรทำ - ไม่ควรทำ

การสอนให้รู้จักการสัมมาคารวะและกาละเทศะ ฯลฯ

แต่ส่วนใหญ่ "ครอบครัว" บางครอบครัว

ไม่ได้มองกันถึงจุด ๆ นี้...เพียงแค่เด็กเกิด ก็สอนกันไป

ไม่ได้คำนึงถึงว่า...

"เมื่อโตขึ้นแล้วเด็กจะเป็นอย่างไร?"...

มีคุณภาพหรือไม่... หวังที่จะให้เป็นคนดี

การสร้างเด็กให้เป็นคนดี ต้องมีส่วนประกอบตามที่กล่าวมาข้างต้น...

เพราะบางครอบครัวไม่ใช่เป็นแบบข้างต้น...

บางครอบครัวเลี้ยงลูกแบบไม่สอนเหตุผล

ไม่บอกให้รู้จักคิด วิเคราะห์สถานการณ์ต่าง ๆ...

ไม่สอนให้ลูกช่วยเหลือตัวเอง...

เรียกว่า...เมื่อเกิดมาแล้วก็เลี้ยงกันไป...

ทุกวันนี้...สังคมไทย ไม่ค่อยได้หันมาดู

เรื่อง "ครอบครัว" ซึ่งเป็นต้นเหตุ

แต่กลับไปมองกันที่ปลายเหตุ...

และต้องการกับคำว่า "คุณภาพ"

ซึ่งต่อให้ทำกี่สิบปีก็ไม่มีทางแก้ปัญหาทางสังคมได้...

...ถ้าจะแก้ต้องแก้ที่ต้นเหตุ คือ ครอบครัว...

แต่อย่าลืมว่า!!!...ครอบครัวแต่ละครอบครัว

มีสภาพและโอกาสที่แตกต่างกัน...

การที่จะให้ครอบครัวเข้มแข็งได้นั้น

ต้องขึ้นอยู่กับ นโยบายภาครัฐต้องลงมาดูแลให้มากขึ้น...

การสร้างภูมิคุ้มกันให้กับคนในครอบครัว

เป็นหน้าที่ของ พ่อ - แม่ ปู่ - ย่า ตา - ยาย ญาติพี่น้อง

ที่จะช่วยกันดูแลให้เด็กเกิดมาแล้ว

ไม่สร้างปัญหาให้กับสังคม...

ถ้าเขามีความอบอุ่น + ความรักในจิตใจของเขาแล้ว

นับว่าสังคมมีชัยไปแล้วครึ่งหนึ่ง...อีกครึ่งหนึ่ง

การให้ความรู้ - ความเข้าใจกับพวกเขา

ในเรื่องของการใช้ชีวิต...ไม่ใช่ความรู้อย่าง

ในเชิงทฤษฎีอย่างเดียวเช่นทุกวันนี้...

ควรสอนในเรื่องของ "ทักษะการใช้ชีวิต" ด้วย

เพราะไม่เช่นนั้น...เราก็จะเห็น

พฤติกรรมมนุษย์ซึ่งแต่ละคนมีความแตกต่างกัน

ให้วิจารณ์กันอย่างมากมายในสังคมปัจจุบัน

...ภูมิคุ้มกันของคน ก็คือ การเอาใจใส่ ดูแล ให้ความรัก

ความเข้าใจ บอกถึงเหตุผลให้กับ เด็ก ๆ ได้เรียนรู้ชีวิต

ให้ช่วยเหลือตนเอง (ไม่เลี้ยงแบบตามใจ) มีเหตุ มีผลกับพวกเขา...

สักวันสังคมไทยจะเข้มแข็งยิ่งขึ้นกว่านี้...

การเลี้ยงลูกแบบตามใจ พ่อ - แม่ บางคนอาจนึกไม่ถึง...

ใช่ว่า...เด็กที่เกิดมาจากครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์

(ขาดพ่อ - แม่) แล้วจะเป็นเด็กที่ไม่ดี...

เด็กบางคน นับว่ามีพรสวรรค์ (บุญเก่า)

ติดตัวมา...ต่อให้มาเกิดกับครอบครัวใด

ที่ขาด พ่อ - แม่ แต่ก็สามารถเป็นคนดีได้...

เพราะจิตของพวกเขา เกิดการคิดดี ทำดี

พวกเขาก็จะมีภูมิคุ้มกันไปอีกแบบ...

ซึ่งอาจแตกต่างจากภูมิคุ้มกันกับคนที่เกิดมาแล้วมี

ครอบครัวที่ดี...ภูมิคุ้มกันบางตัวเขาอาจมีเหมือนกัน...

จะไม่เหมือนกันเสียทีเดียวกับเด็กที่ มีครอบครัวที่สมบูรณ์...

ในฐานะที่ผู้เขียนทำงานฝ่ายบุคคลมานาน...

ทำให้เห็นพฤติกรรมของคนในที่ทำงาน

ในแต่ละแห่ง...ซึ่งสามารถโยงไปถึง...

ความอบอุ่นของครอบครัวได้อย่างดีทีเดียว...

***ถึงเวลาหรือยังที่ภาครัฐต้องหันมา "พัฒนามนุษย์" อย่างจริงจังเสียที...***

 

...สำหรับตัวของฉัน ๆ ได้ทำหน้าที่ของฉันแล้วในฐานะ "ลูก,แม่,ย่า"

เพื่อเป็น ๑ ในครอบครัวของสังคมไทยที่ทำให้สังคมไทยเกิดความเข้มแข็ง

และลูก ๆ หลาน ๆ ได้มีภูมิคุ้มกันที่ดีต่อการดำเนินชีวิตของพวกเขา...

และต่อประเทศไทย และในสังคมมนุษย์ได้อย่างมีคุณภาพ...

 

ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติแวะเข้ามาอ่านค่ะ...

บุษยมาศ แสงเงิน...ผู้เขียน

๔ ตุลาคม ๒๕๕๖

 

เอ!!! ฉันเป็นนักสังคมสงเคราะห์ไปเสียตั้งแต่เมื่อไร? เนี่ย!!! คริ ๆ ๆ...

 

ภาพ : เหนือเขื่อนสิริกิติ์ จังหวัดอุิตรดิตถ์

โดย : บุษยมาศ แสงเงิน

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่าของ "บุษยมาศ"



ความเห็น (13)

เห็นด้วยครับ

เขียนเมื่อ 

รัฐเราพัฒนาวัตถุมากกว่าพัฒนาคนครับ

คงต้องช่วยกันพัฒนา

สถาบันครอบครัวสำคัญมากๆนะครับ

คุณค่าของครอบครัวคือรากฐานของแผ่นดินค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะ คุณบูรพากรณ์  + ดร.ขจิต  + พี่นงนาท 

ถูกต้องและเป็นจริงคร้า...รัฐควรหันมาให้ความสำคัญเกี่ยวกับสถาบันครอบครัวให้มากขึ้นกว่านี้ด้วยค่ะ

ให้ทุกคนตระหนักถึงความสำคัญเพราะจะเชื่อมโยงไปถึงที่ประเทศเรา กำลัง "พัฒนาคน" ในปัจจุบันนี้

และจะทำให้ประเทศไทยในอนาคต มีคนที่มี "คุณภาพ" ตามที่ต้องการค่ะ...

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณสำหรับดอกไม้กำลังใจจากทุก ๆ ท่านคร้า...

เขียนเมื่อ 

รากฐานที่สำคัญในการอบรมเด็กคือ ครอบครัวค่ะ

 

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณข้อคิดดี ๆ ที่มีมาฝากมากครับ

     สังคมในปัจจุบันศีลธรรมและคุณธรรมเสื่อมโทรมลงอย่างมาก...สิ่งสำคัญที่จะเป็นเกราะและภูมิคุ้มกันให้กับคนที่เรารัก ก็คือ การถักทอความรักและความเอาใจใส่ในด้านที่ดีงามให้กับครอบครัวที่เรารักเพื่อสั่งสมและมีพลังต่อสู้กับเชื้อร้ายได้อย่างมีประสิทธิภาพในภายภาคหน้า...

       "การสร้างคุณธรรมไม่ต้องเสียต้นทุน (มูลค่าทางตัวเงิน) ในการผลิต...ใช้แค่ปัจจัยการผลิตคือความดีงามของจิตใจเข้าสู่กระบวนการผลิตโดยใช้ปัญญา...ก็จะได้ผลผลิตออกมาทางการกระทำในสิ่งที่ดีมีคุณค่างดงามทั้งต่อตัวเองและสังคม"

เขียนเมื่อ 

เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งคะ รากฐานอยูที่ครอบครัว ตัวตึกอยู่ที่สังคม อาคารจะมาตรฐานและสมบูรณ์ได้นั้น ต้องผู้เกี่ยวข้องทุกฝ่ายร่วมมือกันอย่างจริงจังค่ะ

ครอบครัว + สังคม = ความสุขอย่างมีคุณภาพ ค่ะ

เขียนเมื่อ 

หลายคนนำความขาดแคลนในวัยเด็กของตนเองมาเติมเต็มให้กับลูกในวัยเด็ก

เด็กจึงไม้รู้คุณค่า...เพราะว่าเขาอยู่กันคนละ เจนเนอเรชั่น  มันเป็นเรื่องเศร้า

เด็กขาดภูมิคุ้มกันจริง ๆ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะ  +  +  +

เขียนเมื่อ 

แวะมาเยี่ยมพร้อมข้อคิดนะคะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะ ครูอี๊ด 

ส่วนตัว ครอบครัว สังคมครับ กระผมจะนัดประชุมที่พูนสินให้ลูกสาวเลี้ยง