ขอเขียนต่อจากบันทึกนี้นะครับ วันที่สองได้ย้ายมาห้องใหม่ ผู้เขียนเห็นห้องแล้วตกใจ

เนื่องจากจัดเป็นแถว นอกจากนี้ยังมีเสาตรงกลางทำให้จัดกิจกรรมยากมาก ผู้เขียนเลย

จัดการใหม่ ตอนแรกห้องเป็นแบบนี้

ผู้เขียนเล่นเกม เพื่อให้ผู้เข้าร่วมกิจกรรมได้เคลื่อนไหว และเรียกสมาธิกลับมา หลังจากนั้นก็

ให้ผู้เข้าร่วมประชุมจัดห้องใหม่เป็นแบบนี้


วันนี้คุณครูผู้เข้าร่วมกิจกรรมจะต้องช่วยกันนำเสนอการเรียนการสอนภาษาของตนเอง

ให้สมาชิกทุกคนเป็นนักเรียน ตอนสุดท้ายก็ต้องช่วยกันวิพากษ์การสอนว่า การสอนแบบนี้

ใช้ได้หรือไม่

กลุ่มแรกเป็นเมียนม่า คุณครูชาวพม่า ให้เรียกท่านว่า เมียนม่า คำว่า พม่า เป็นคำดูถูกเขา

ครับ ผู้เขียนเลยได้เรียนรู้วัฒนธรรมไปในตัวด้วยเลย คุณครูนำเสนอทั้งการสอนและเรื่อง

วัฒนธรรม

กลุ่มต่อไปเป็นภาษาอังกฤษ ครูผู้สอนอธิบายและให้ทำกิจกรรมด้วย ภาษาอังกฤษเป็นภาษา

กลางที่ใช้ติดต่อสื่อสารกัน

กลุ่มทีน่าสนใจอีกกลุ่มคือภาษากลุ่มมลายู อินโดนีเซีย และบรูไน ผู้สอนจัดกิจกรรมการสอน

และเปรัียบเทียบภาษาให้ดูด้วย มีทั้งมลายูรูมี(ใช้อักษร ภาษาอังกฤษ) และมลายูถิ่น

ภาษาเวียดนามครูเป็นชาวไทยแต่ไปอยู่เวียดนามตั้งแต่อนุบาล จัดกิจกรรมง่ายๆโดยเปรียบ

เทียบภาษาให้อ่าน

ภาษากัมพูชา ครูผู้สอนจัดกิจกรรมอยู่ใกล้กัน แต่สอนเรื่องคำทักทายและคำศัพท์ในชีวิต

ประจำวัน

ภาษาตากะล็อก และภาษาอื่นก็สอนได้ดี แต่ผู้เขียนติดใจครูผู้สอนภาษาจีน เอาบัตรคำมา

ผู้เขียนเลยเอาไปแจกให้ผู้เข้าร่วมประชุม

ได้มีการฟังเสียงภาษา แล้วมาเรียงคำและอธิบายความหมายของคำ ผู้เขียนชอบครูภาษาคน

ใส่หมวกของมุสลิม ให้ท่านทำอะไรก็ทำ สนุกดี ชุดท่านมีหมวกขาว สีตัดกับคุณครูคนข้างๆ

เลยครับ

ภาษาสุดท้ายคือภาษาลาว โอโหใกล้เคียงกับภาษาไทย แต่ว่าตรงตัวกว่า เช่นคำว่าผ้ายันต์

กันโลหิต 555 (จริงหรือเป่าเนี่ย) ถุงปิดวิญญาณ 555

ตอนก่อนปิดท่านรองฯสุพรพรรณนาคปานเอี่ยมแจกใบประกาศก่อนกล่าวปิดงาน

ครูภาษาจากเมียนม่า มาขอถ่ายรูป แล้วบอกว่า ความหล่อ ผู้เขียนสู้เขาไม่ได้หรอก 555

เอท่าจะจริง เพราะผู้เขียนอายุมากแล้ว...ต้องให้ผู้อ่านตัดสินแล้วละ 555


ขอบคุณครับที่เข้ามาอ่าน... ตอนนี้ทาง กศน ได้หลักสูตรแล้ว กำลังจะตรวจสอบเนื้อหา

ภาษา จากผู้เชี่ยวชาญ ต่อไป...