ผู้เขียนเป็นคุณย่า ของนายอ๋องน้อย อายุ 8ปี เรียนอยู่ ชั้น ป.๓ ที่โรงเรียนอนุบาลปราจีนบุรี
จากการทำงานและการดำเนินชีวิต ทำให้คิดว่า นายอ๋องน้อยต้องมีต้นทุนต่างๆ ที่จะต่อสู้ชีวิตในสังคมได้อย่างมีความสุข
คุณย่าสังเกตเห็น นายอ๋องน้อย ไม่ค่อยนิ่ง กระโดดโลดเต้น ชอบกอดปล้ำคุณทวด เหมือนอยากต่อสู้ คุณย่าสังเกตเห็นว่าพ่อเขาจะให้อยู่กับคอมฯ เล่มเกมรถแข่งฯ เกมต่อสู้(ทำนองนี้) เขาจึงมีพฤติกรรมแบบนี้ คุณย่าจึงพาไปดูเขาเรียนเทควันโด และดนตรีที่โรงเรียนดนตรีอัครคีตา ของสำนักงานย่า เขาชอบเปียโนเลยให้เรียน ปัจจุบันเรียนมา5ปีแล้ว สอบเปียโนสากลได้ระดับดีแล้ว ดูว่าเปียนโนน่าจะมีปัญหาเวลาไปไหนไม่สามารถเอาไปใช้ได้ มีราคาแพง จึงบอกเขาว่าเมื่อเปียโนเป็นพื้นฐานในการเรียนดนตรีหลายอย่าง ถ้าหนูจะเลือกเรียนอะไรที่หนูชอบอีก ๑ อย่าง เขาเลือกที่จะเรียนกีต้า โดยเลือกเรียนกับครูโอ๊ด ที่เคยเล่นกับเขาตั้งแต่ชั้นอนุบาล ส่วนเทควันโดยังเรียนอยู่ตลอดทุกเสาร์ สอบผ่านสายเขียวที่ ๑ แล้ว ดูเขาชอบทั้ง ๒ อย่าง เขาได้เรียนรู้ที่จะเป็นผู้ให้และผู้รับโดยกลุ่มเพื่อนๆต่างวัย ตั้งแต่ตัวเอง ๓ ขวบ เป็นน้องเล็กสุดๆ ปัจจุบันเป็นพี่กลางแล้ว มีพี่ใหญ่อายุ๑๖ ปี เขาจะดูแลกันดี พี่ดูแลน้องที่เล็กกว่า
เขาได้รับการสร้างต้นทุน ทางด้านจิตใจ โดยเริ่มตั้งแต่ อนุบาล ๓ ในวันพ่อของทุกปี ที่วันอินทรแบกใกล้บ้านจะมีการนั่งสมาธิ ๕วัน ย่าจะไปร่วมด้วยทุกปี พอวันหนึ่งต้องเลี้ยงดูเขา จึงพาเขาไปด้วย ครั้งแรกที่ไปตอนเย็น ๖ โมงเย็น ตกลงกันว่า ย่าจะไปสวดมนต์นั่งสมาธิ อยากให้หนูไปด้วย ปกติก็จะไปด้วยกันตลอด มีข้อแม้ว่าไม่ให้ส่งเสียงดัง เพราะทกคนนั่งสมาธิ หนูจะทำอะไรบ้างถ้าไม่ส่งเสียงดัง และบอกว่าเขาจะวาดรูปตอนผู้ใหญ่สวดมนต์ แต่ตอนที่ผู้ใหญ่นั่งสมาธิเขาก็ต้องนั่งหลับตาด้วย เขาตกลง พี่ที่เห็นเขานั่งแล้วหลับไปเลย ก็ถ่ายรูปเอาไว้ดู (น่ารักไปอีกแบบ)ปัจจุบันยังไปอยู่ เขาจะไป2-3คืนเท่นั้น(เลิกประมาณ๒ทุ่ม)กลับนอนบ้านกัน
ย่าไปนั่งสมาธิวิปัสสนาที่กมลา ๒ ครั้ง/๒ปี ปีนี้จะไปวันที่ ๒-๑๓ ตุลาคมเป็นครั้งที่ ๓ เห็นว่าเขามีการฝึกสมาธิเด็ก ๑วัน เริ่มที่ ๘ปีเต็มย่าสมัครให้เขาได้ไป ฝึก๑วัน/เดือน ฝึกมาแล้ว ๒ ครั้ง ทุกวันเวลาจะนอนเขาจะสวดมนต์และนอนสมาธิ(๕๕๕๕๕) ทุกวัน การฝึกสมาธิก็แค่ รู้ที่ริมฝีปากบนตรงใต้จมูกว่า ลมเข้า-ออกเท่านั้น เขาบอกว่า เขานอนนิ่งไม่ฝันเลย(น่าจะหลับลึก)
ทุกวันหลังเลิกเรียนเขาจะขอไปถีบจักรยานเล่น มืดจึงเข้าบ้าน
หน้าที่เขา คือเอาข้าวให้หมาที่เขาเลือกเลี้ยง ๓ ตัว รามาดอร์ผสมไทยชื่อทาโร ฟุดเด้น๒ตัว ชื่อตัวเล็กกับแมงป่อง
เขาถามว่า ทำไมเขาทำงานเยอะกว่าเพื่อนๆ เขาคุยกับเพื่อนๆในห้องเขา เป็นคุณหนูทุกคน ย่าก็ให้เหตุผลว่า หนูเก่งกว่าคนอื่นๆที่หนูทำได้ คนอื่นทำไม่ได้ หนูเก่งมาก เขาก็ดีใจ
เด็กๆ คือ ต้นทุนทางสังคม และของประเทศไทย นะคะ
ขอบคุุณบันทึกดีดีนี้ค่ะ
ขอบคุณ Dr.Ple ที่เข้ามาเยี่ยมค่ะ ตั้งใจจะเขียนเรื่องนายอ๋องน้อยตั้งแต่เด็ก จน8ปีถึงได้เขียน
ถือเป็นข้อมูลการเลี้ยงอ๋องน้อยได้เลยนะครับ
ขอบคุณครับ
ขอบคุณ คุณขจิตที่เข้ามาเยี่ยมบ้านค่ะ