เสียงร้อง  โห !!!!  เดินได้ไง 

หลานพาขับรถตามถนนคอนกรีตย้อนรอยดูเส้นทางเก่า  ยังเหลือทางแดงนิดหน่อย

ทางที่เคยเดินจากบ้านถึงคิวรถสองแถว  นั่งเข้าไปเรียนมัธยมในเมือง

“เดินลัดทุ่ง” ย่อมตัดตรงเหมือน Vector  สั้นลง .... ไม่ได้คดโค้งตามถนนเหมือนทุกวันนี้

หรือมีรถตู้โรงเรียนเปิดแอร์เย็นฉ่ำ  รับ – ส่งสะดวกสบายจากบันไดบ้าน

หรือขึ้นรถยนต์พ่อแม่ส่งตรงถึงโรงเรียนเหมือนรุ่นหลาน

 

ไม่ได้รู้สึกว่าลำบากอะไร  มีเพื่อนเดินเป็นหมู่คณะพูดคุยหยอกล้อกันไป ..... สนุกจะตาย

วันไหนทำกิจกรรมต่อที่โรงเรียนกลับเกือบค่ำ  พ่อออกมารอท้ายหมู่บ้าน

พ้นเขตหมู่บ้านติดกัน  ช่วงลัดข้ามทุ่งนา  พ่อก็มองเห็นแล้ว ..... ปลอดภัย

 

ต่อมามีรถสองแถวรับ – ส่งถึงโรงเรียน “ผูก”เป็นเดือน  หมายถึงจ่ายค่ารถเป็นเดือน  สะดวกมากขึ้น

แต่กว่าจะตระเวนมารับ  การบ้านก็เสร็จเกือบหมดทุกวิชาแล้ว  วันไหนการบ้านน้อย .... เสร็จเรียบร้อย

 

คนอื่นมองอาจจะคิดว่าลำบาก  จนถึงวันนี้ .... ไม่เคยคิดว่าลำบาก

พ่อแม่ “ครอบครัว” คือ เบ้าหลอมทัศนคติ  การมองโลกตามความเป็นจริง

พ่อ คือ ศาสตร์  หลักการ  ความถูกต้อง  ยุติธรรม  การศึกษาเป็นสิ่งสำคัญตลอดชีวิต  วางเป้าหมายแจ่มชัด

แม่ คือ ศิลป์  ความสัมพันธ์เชื่อมโยง  กับผู้คนรอบข้าง  กับสังคม  ยึดหลักศีลธรรมความดีงาม .... ในการใช้ชีวิต

พ้องต้องกัน  สร้างวินัยในตนเองให้ลูก  สม่ำเสมอ  ทางเดียวกัน ..... ลูกไม่สับสน

^_,^

 

 

วันศุกร์บ่ายสามเรียงเอกสารหลักฐานการเบิกจ่ายเงินโครงการที่รับผิดชอบเสร็จทั้งหมด

เหลือเพียงลายเซ็นน้องที่ลาพักผ่อนคนเดียว  รอเช้าวันจันทร์ .... ทุกอย่างเรียบร้อย

 

เหลือเวลาก่อนเลิกงานอีกเล็กน้อย  เริ่มเก็บลิ้นชัก

สะสางทิ้งเอกสาร .... รวมกระดาษไว้ขาย

เอกสารที่ยังใช้ได้  คัดแยก  จัดเก็บเป็นหมวดหมู่ .... ทำต่อวันจันทร์ช่วงพัก

 

สะสางความคิด  จะทิ้งวิธีการทำงานเก่าที่ไม่ได้ผลดีในปีนี้

เตรียมเสนอ  ระดมความคิดภายในทีม  วางแผนวิธีการใหม่ปีหน้า

 

มีลิ้นชักงานหลัก ๖ – ๗ งาน  สะสางให้เหลือวิถีที่เรียบง่ายและได้ผล

งานพัฒนาบุคลากรผลไม่ดีนัก  การดูแลสุขภาพกลุ่มเสี่ยง  ต้องการความคิดสร้างสรรค์ให้ทะลวงจุดอ่อน

งานบุกเบิกท้าทาย  อาศัย “ต้นทุน” ชุมชนแข็งแกร่งที่มี  จะเดินหน้าต่อได้มากน้อย

สำเร็จหรือล้มเหลว  ล้วนมีค่าในการถอดประสบการณ์ออกมาเป็นบทเรียน

อย่างน้อยอีก  ๒  ปี  รู้ผลการวิจัยปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม  จัดการสุขภาพ  ๔  ชุมชนรอบโรงพยาบาล

กำลังค้นหาโจทย์วิจัย

^_,^

 

 

สะสางลิ้นชักให้ว่างไว้  เก็บสะสมใหม่สิ่งดีงาม

ลิ้นชัก ๑ , ๒ , ๓  สานเรื่องราวหนึ่ง

ลิ้นชัก ๒ , ๔ , ๕ , ๖  ถักทออีกเรื่อง

คนละแง่งาม  คนละมุม  คนละด้าน

 

ถึงเวลาหนึ่งทิ้งไป 

ถึงเวลาใจไม่เก็บอะไร

วาง ๆ ว่าง ๆ ไว้

ไม่มีอะไรเป็นของเรา

ไม่มีอะไรเป็นของใคร

พักใจ ..... สบายดี

 

^_,^

 

บ้านไม้ชายทุ่ง  อุดรธานี

อาทิตย์  ๒๒  กันยายน  ๒๕๕๖