เพราะ..นอนไม่หลับ....เลยไม่นอน

ออกมานั่งเขียนกลอน...อย่างเหงาๆ

เปิดเพลงรัก...คลอไปเบาๆ

ฟังซ้ำแล้ว...ซ้ำเล่า...จนมีน้ำตา

เพราะ..ไม่เคยเตรียมใจ..สำหรับวันนี้

ทุกวินาที...จึงมีแต่ความเหว่ว้า..

พยายามยอมรับเหตุผล...ของการจากลา

อยากหลุดพ้นออกมา...จากความเศร้าในใจ

เพราะ...มันเหงาทุกที...ที่ถึงกลางคืน

เธอนอนกอดคนอื่น...ในคืนที่ฉันร้องไห้

มันเจ็บเหลือเกิน...วันที่ไม่มีใคร

พยายามเท่าไหร่...ยังเลิกรักไม่ได้สักที

เพราะ..นอนไม่หลับ..เลยไม่นอน

ออกมานั่งเขียนบทกลอน..ที่นี่

รอให้กลางคืนที่ทรมาน...ผ่านไปเสียที

เพราะ...มันเป็นคืนที่..ไม่มีเธอ

                                      ...กิ่งไผ่...