ในวันหนึ่ง 
เคยเชื่อมาเสมอว่า 
เราสร้างรักแท้ได้ โดยรักจริงของเรา 
ไม่ว่าจะร้อนหนาว หนักเพียงใด ก็จะมีเธอคนนั้นอยู่
แต่สุดท้ายก็เป็นแค่ภาพฝัน 
ความจริงใจก็เป็นเพียงแค่ความ"จริง"ใจ เพราะมันไม่ได้"ถูก"ใจเขาหรือเธอ

สุดท้ายก็ต้องพยายามรักกัน 
เมื่อความรัก ต้องพยายาม...มันก็คงไม่ใช่ความรัก
บางครั้งเราวิ่งตาม 
แต่ความคาดหวังในรักนั้นไม่เคยรอใคร

ลึกๆแล้ว มนุษย์มีความเป็นตัวของตัวเองกันทุกคน
แม้บางคนจะดูเหมือนไม่เป็นตัวของตัวเอง 
คงจะเป็นในช่วงเริ่มต้น"รัก"
เราเริ่มเปลี่ยนตัวเองและคนที่เรารัก ตามภาพฝันของเรา 
จะดีกว่านี้แน่ๆถ้าเรามีรักเช่นเจ้าชายและเจ้าหญิงในนิยาย...
ในนิยายอาจมีตอนจบคือได้ครองรักกัน
แต่ในชีวิตจริงล่ะ 
ครองรักกันแล้วต่างหากที่เป็นจุดเริ่ม

เมื่อชีวิตผ่านโลกมาได้ระยะทางหนึ่ง
ผมเริ่มเชื่ออย่างสนิทใจแล้วว่า
คนที่"พอดี"กับเราตังหากที่จะทำให้ชีวิตเราและเขานั้น มีความสุขไปด้วยกันได้
คนที่เราไม่ต้องเปลี่ยนเพื่อเอาใจกันและกัน

จิ๊กซอชีวิตคนเรา 
บางครั้งอาจต้องยอมลบเหลี่ยมเราบ้าง ขัดมุมเขาบ้างเพื่อให้เข้ากันได้
อาจหายากมากที่จะให้พอดี
แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะหาไม่เจอ 

แด่ หนุ่มสาว

ขอพระเจ้าอวยพระพรทุกความรัก ให้รักกันอย่างเข้าใจครับ