ผู้เขียนมีเพื่อนคนหนึ่งซึ่งเรียนมาด้วยกันตั้งแต่ชั้นมัธยม...ปัจจุบันทำงานอยู่ที่ต่างประเทศ...

       วันหนึ่งเธอโทรมาหา...ก็พูดคุยถามสารทุกข์สุกดิบกันตามประสาเพื่อนฝูง...

       ก่อนวางสายเธอเล่าเรื่องลูกสาว (เล่าถึงตรงนี้ดูน้ำเสียงของเธอเศร้า ๆ ...คงคิดถึงลูกสาวที่เข้าสู่วัยกำลังน่ารัก)...ให้ฟังว่า...

       ตอนนี้น้องอายุย่างเข้าสี่ขวบ เป็นวัยที่กำลังกำลังช่างพูดช่างสงสัย (ลูกสาวอยู่ที่ประเทศไทย...อยู่กับปู่และย่า) เธอเล่าให้ฟังว่า...

      ลูกสาวเคยถามเธอว่า “ทำไมแม่ต้องไปต่างประเทศด้วย”

      เธอตอบลูกสาวไปว่า “แม่มาทำงาน...หาเงินไว้เพื่ออนาคตของหนูไง”

      ลูกสาวเธอตอบกลับว่า “แม่ไม่เห็นต้องไปทำงานประเทศนอกเลย...เงินอยู่ที่บ้านย่าก็มี...ถ้าแม่อยากได้เงินก็ขอย่ากับปู่เหมือนหนูก็ได้นี่”

    เธอก็ได้แต่หัวเราะ...

                     

 

      อีกครั้ง...ลูกสาวเคยถามปู่กับย่าว่า “แม่นั่งรถอะไรไปที่ต่างประเทศ”

      ย่าตอบว่า... “แม่ของหนูเขานั่งเครื่องบินไป”

      อยู่มาวันหนึ่ง...น้องมองเห็นเครื่องบินบนท้องฟ้า...ก็เลยร้องบอกย่าด้วยความดีใจว่า...

      “ย่า...ย่า...แม่มาหาหนูแล้ว...”

      พอเครื่องบินลำนั้นผ่านไป น้องจึงถามย่าว่า “ทำไมเครื่องบินไม่ลงมาจอดที่บ้านเพื่อส่งแม่ของหนูหละ”

      ย่ากับปู่ได้แต่หัวเราะ...

 

      เล่าถึงตรงนี้ฟังจากน้ำเสียงของเธอดูมีความสุขและผ่อนคลาย...:)

    

        คำถามของเด็กเป็นคำถามที่ซื่อ ๆ และบริสุทธ์ไร้เดียงสา...หลายครั้งที่สร้างเสียงหัวเราะความผ่อนคลายให้กับผู้ใหญ่...

 

      คำถามของเด็กเป็นคำถามที่ซื่อ ๆ และบริสุทธิ์ไร้เดียงสา...แต่ในบางครั้งและบางคราก็หาคำมาตอบและอธิบายได้ยากนัก...

 

   เครดิตภาพ : http://www.pukpik.com/picpost_view.php?id=13982