วันที่ท้องถนนเต็มไปด้วยรถราวิ่งกันขวักไขว่ไปมา  ผู้คนมากหน้า หลากตานัก....จากรถเมล์หลาย ๆ สายที่ข้าพเจ้าขับรถแซงผ่านมา

 

ความแปลกใหม่.... แปลกตา...เข้ามาแทนที่ในความรู้สึกของข้าพเจ้าเอง  ณ ช่วงเวลาขณะนั้น

 

 

เมืองหลวงที่หลาย ๆ คน ฝันไว้ว่า....อยากเข้ามาอยู่ อยากเข้ามาเรียน อยากเข้ามาสัมผัสกัน ...มากมาย.....

ความรู้สึกแบบนี้ ....แม้แต่ตัวของข้าพเจ้าเอง  ครั้งหนึ่งเมื่อหลายสิบปีก่อนนั้น...ก็เคยรู้สึกเช่นกัน

 

 

ข้าพเจ้ารับภาระเป็นคนขับรถพาแม่น้องดวงใจมาประชุม พยาบาลงานจ่ายกลางที่ กรุงเทพฯ

การเดินทางมาครั้งนี้ ...... สมองจึงปลอดโปร่งจากภาระงานทั้งปวง ที่เคยทำอยู่ทุกวี่ทุกวัน....ที่บ้านสวนต่างจังหวัด

 

สัมภาระมีมาเต็มรถ  ทั้งกระเป๋าเดินทาง  ของเล่นของลูกสาว  รวมไปถึง.... ตุ๊กตาจิตอาสา..  ที่ข้าพเจ้าบรรจุใส่ลังกระดาษ จำนวน 3 ลัง จ่าหน้าลังถึง....ดร.ขจิต  ฝอยทอง  อาจารย์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์  วิทยาเขตกำแพงแสน

 

 

การมาอยู่ที่นี่ 3 วัน เท่ากับว่า...ข้าพเจ้าได้ใช้ข่วงเวลาดังกล่าว  ขัดเกลาจิตใจ  ปล่อยวางความรู้สึกหนักอึ้งบางอย่าง  พักผ่อนสมองและเติมเต็มห้วงเวลาที่อ่อนล้าของชีวิตบางช่วงบางตอน    ที่ตัวเอง รับรู้ถึงความถดถอย...  ให้กลับมีพลัง พร้อมที่จะก้าวย่างต่อไปได้ในโลกใบนี้

 


 

ความสุขเล็ก ๆ จากการได้มอง สิ่งสวยงามที่ผ่านเข้ามา    ในชีวิตของผู้ชายคนหนึ่ง

ความสุขเล็ก ๆ จากการลิ้มลองรสชาติอาหารของคนเมืองกรุง  จากมุมอาหารอันแสนหรูในโรงแรมดัง กลางเมือง

...ข้าพเจ้าอาจรับรู้ถึงความอร่อยของอาหารที่วางอยู่ตรงหน้า  น้อยไปกว่า...ความสุขของลูกสาวที่วิ่งไปมา ระหว่างโต๊ะอาหารที่ข้าพเจ้านั่งกินอยู่กับมุมอาหารที่จัดไว้บริการแขกที่มาพัก

 


ข้าพเจ้า  รับรู้ถึงความแปลกตา ความแปลกใหม่ ในความรู้สึกของลูกสาว จากการที่เค้าได้มาสัมผัส ความหรูหราใหญ่โตของสถานที่แห่งนี้  พอ ๆ กับ ความแปลกตาของอาหารและการกินของผู้คนที่นี่

 

เห็นความสุขของลูก....จากการได้กิน  ได้ตักอาหาร  ได้ทักทายบริกรสาว ๆ ที่วิ่งวุ่นอยู่บริเวณนั้น  .....

ทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกว่า....ลูกได้เรียนรู้โลกภายนอกห้องเรียนได้อย่างสุดแสนวิเศษนัก  ลูกอาจช้ากว่าเพื่อน ๆ ในห้องเรียนไปหนึ่งก้าว  แต่เรื่องราวแบบนี้ ลูกกลับได้มันเต็ม ๆ เข้ามาในชีวิตของลูกเลยทีเดียว

 


 

ลูกได้ยิ้ม แก้มบาน กลางสระน้ำ   ที่อาจจะเรียกได้ว่า...สระส่วนตัวของลูกเลยนะ  เพราะสถานที่แห่งนี้ ปราศจากผู้คนอื่นใด นอกจากหนูกับพ่อ

 

 

ข้าพเจ้า เก็บภาพความสุขเล็ก ๆ ของลูกเอาไว้ในแผ่นฟิลม์ดิจิตอล

เพื่อย้ำเตือน ความทรงจำ ที่ข้าพเจ้ามีต่อลูกสาว...ว่า  ครั้งหนึ่งในชีวิตของลูก

 

 


ลูกได้ตัวตวงความสุขที่เป็น ....รักแท้ของพ่อ  ....

 

ไปอย่างเต็มหัวใจของพ่อเลยละ