นี่ล่ะ..."โรงเรียนดีศรีหมู่บ้าน..ที่ผมอยากเล่าให้ฟัง ครับ"

กิจกรรมจิตอาสา พัฒนา"วันแม่" ผมจัดเป็นปีที่ ๓ ก่อนถึงวันแม่แห่งชาติ ๑๒ สิงหาคม วันเฉลิมพระชนมพรรษา โดยขอความอนุเคราะห์ให้ผู้ปกครองผู้เป็น "พ่อ" เข้าสู่ประตูรั้โรงเรียน พัฒนาอาคารสถานที่และสิ่งแวดล้อม


เริ่มงานกัน เก้าโมงเช้า ว่าเรื่อยกันไปทั้งวัน ทั้งด้านหน้าและหลังอาคารเรียน ใครมีมีด ก็คว้ามีดกันมา ใครมีเครื่องตัดหญ้า ก็แบกกันมา บางคนไม่มีอะไรติดมือมาเลย ก็ขอเป็นคนเก็บกิ่งไม้และขนกองหญ้าที่สนามฟุตบอลขึ้นรถกระบะ  นำไปให้วัวกิน


ปีนี้ ผมไม่ต้องกังวลในเรื่องมอบหมายงานผู้ปกครอง เพราะทุกคน เข้าใจว่าต้องลงมือทำงานตรงไหนบ้าง ริมสระน้ำที่เป็นป่ารกทึบ หลายคนเข้าไปลุยถางหญ้า ตัดแต่งกิ่งก้าน จนดูสวยงามโล่งตา มองเห็นทิวทัศน์หมู่บ้านและโรงเรียนได้ชัดเจน ไม่ครึ้มจนเกินไป แผนกรถตัดหญ้าสนามฟุตบอลที่กว้างใหญ่ ดูจะเหนื่อยที่สุด ต้องคอยเปลี่ยนมือ เพราะรถตัดหญ้ามีจำนวนจำกัด


ผู้ปกครองที่ถนัดฉีดยาฆ่าหญ้า มาขออนุญาตผม ตรงจุดนี้ ผมไม่ค่อยชอบใจนัก แต่ก็ทำใจต้องอนุญาตให้เขาทำงานตามสบาย โดยเลือกฉีดยาฆ่าหญ้าที่ห่างอาคาร บริเวณต้นไม้ใหญ่ที่มีหญ้าปกคลุมสูงๆ และไม่มีผักและไม้ผล ผู้ปกครองบอกว่าฉีดครั้งหนึ่งก็อยู่ได้ ๖ - ๗ เดือน ก็ดีเหมือนกัน ไม่เช่นนั้น ผมต้องเสียค่าแรงและค่าน้ำมันตัดหญ้าทุกๆ ๒ เดือน หมดหลายตังค์เลย


ประทับใจผู้ปกครองกลุ่มหนึ่ง ที่ผมต้องการจะปราบกาฝาก ที่ก่อกวนต้นขี้เหล็ก แทบทุกต้น จนเกือบจะยืนต้นตายหลายต้น ช่วยกำจัดหน่อยเถอะ และทุกต้นก็มักจะมีมดแดงเต็มไปหมด แต่ผู้ปกครองสามารถปีนป่าย และเอากาฝากลงได้หมด ทำให้ผมโล่งใจ ต้นขี้เหล็กก็คงหายใจคล่องขึ้นเหมือนกัน


ช่วงบ่าย ฝนตก ผู้ปกครองที่ตัดหญ้าที่สนามบอล ก็ยังไม่ยอมถอย บอกว่าจะทำต่อให้เสร็จ ส่วนกลุ่มที่เสร็จภารกิจของตน ก็มานั่งจับกลุ่มกัน ผมถือโอกาสประชาสัมพันธ์ งานวันแม่ของโรงเรียน ที่จะจัดงานวันศุกร์ที่ ๙ สิงหาคม  ๒๕๕๖...ก่อนพิธีเปิด และชมการแสดงของนักเรียน ตลอดจนมอบทุนการศึกษา (ของ ดร.ปริมจิรา ทัดบุปผา) ช่วงเช้า จะจัดให้มีพิธีสงฆ์ โดยนิมนต์พระ ๙ รูป มาฉันภัตตาหาร จึงขอให้ผู้ปกครองนำอาหารคาวหวานมาทำบุญกันเยอะๆ งานนี้ทางโรงเรียนไม่ได้ตั้งโรงครัว (เช่นเคย) ปีที่แล้ว อาหารการกินพอเพียง ผมก็อยากเห็นเช่นนั้นอีก


ผมนำภาพการพัฒนาสิ่งแวดล้อม ด้วยจิตอาสาของผู้ปกครอง ลงเฟสบุ๊ค พอดีเจ้านายเก่าที่ผมนับถือ มาเห็นเข้าแล้วกดไล้ค์  และบอกว่า "บริหารดี มีมนุษย์สัมพันธ์..จึงทำให้มีวันนี้" ผมรู้สึกชื่นใจ แต่ก็คิดว่า แท้จริงนั้น น่าจะเกิดจากผู้ปกครอง เขารักโรงเรียนของเขา และอยากเห็นโรงเรียนของชุมชนน่าอยู่น่าเรียน และยิ่งได้ทำกันปีละครั้ง เพื่อถวายเป็นพระราชกุศลด้วยแล้ว


เชื่อว่า เขามาด้วยใจ ศรัทธาโรงเรียน ยังไงเขาก็อยากมา เหนื่อยแค่ไหนก็ยอม

นี่ล่ะ..."โรงเรียนดีศรีหมู่บ้าน..ที่ผมอยากเล่าให้ฟัง ครับ"