แหล่งเรียนรู้มีชีวิต

 ครูเพื่อศิษย์ ต้องรู้จักสร้าง เวทีแห่งการเรียนรู้ เสาะแสวงหาปฎิบัติการที่ดี

  สถาบันอุดมศึกษาเก่าแก่เฉกเช่น คณะกายภาพบำบัด มหาวิทยาลัยมหิล สถาบันที่เป็น "ปัญญาแห่งแผ่นดิน" ที่อุดมไปด้วย "แหล่งเรียนรู้ที่มีชีวิต" เพราะได้สัมผัส และ ปฏิบัติ กับผู้รับบริการ หรือ ผู้ป่วยโดยตรง

 การปฏิบัติงานโดยไม่หลงประเด็น นำงานบริการ มาถอดบทเรียน เรียนรู้ปฏิบัติการที่ดี นำมา Share and Learn เพลินพัฒนาวิชาชีพ ทุกทุกวันที่เรียกว่า Daily Process Management

 ผู้ป่วยแต่ละท่าน เปรียบเสมือน ครูผู้เสียสละมาให้ นิสิต นักศึกษา หรือ ผู้ที่ปฏิบัติงานวิชาชีพ ได้พัฒนา สมรรถนะ ที่ประกอบด้วยความรู้ ทักษะ และ ประสบการณ์


 ห้องเรียนกลับทาง เป็นการเรียนรู้ที่ นำชีวิตจริง มาบูรณาการ กับ ชีวิตในห้องสี่เหลี่ยน ที่พูดย้ำเน้นด้านทฤษฎี

 หากผู้ป่วยได้รับการรักษา ปฎิบัติอย่างมีมาตรฐาน ไร้ซึ่งอุบัติการณ์และความเสี่ยง เสียง ชื่นชม จากผู้ป่วย และ บรรดาญาติมิตรสหาย ย่อมทำให้การเรียนรู้เป็นไปอย่างความสุข เสมือนหนึ่งได้บรรลุถึงธรรมะ ที่ปลดปล่อยความทุกข์ของผู้อื่น


 การตรวจประเมิน ย้ำทิศทางของการนำผลการประเมิน จากข้อเสนอแนะมาเพื่อทำแผนพัฒนาเพื่อให้เกิดการยกระดับคุณภาพและมาตรฐานที่พึงมี ตามอัตลักษณ์ ย่อมทำให้ ประชาชน ผู้รับบริการ เกิดความปิติ ว่า สถาบันอุดมศึกษา อุดมปัญญา พัฒนาไม่หยุดยั้ง

 PLC หรือ Professional Learning Community จะเกิดได้ต่อเมื่อ ครูบาอาจารย์ ได้ปฏิบัติตนเป็นตัวอย่าง ทบทวนบทบาทหน้าที่ของวิชาชีพครู ถอดบทเรียน และ ค้นแสวงหาปัจจัยแห่งความสำเร็จ นำมาเล่า แลก เลียน และ เรียนรู้ เพื่อยกระดับ ย่อมทำให้สังคมเปี่ยมสุข เกิด Happy Ba เล็กๆใน CoP และ สถาบันนั้นๆ

JJ2013