ครั้งหนึ่งในชีวิตเป็นความภูมิใจอยู่ลึก ๆที่ได้ทำสิ่งนั้น

เมื่อครั้งผมบวชเป็นพระสงฆ์ในพระพุทธศาสนา...มีครั้งหนึ่งในชีวิตที่เข้าไปเทศน์ที่วัดพระแก้ว...ในพระบรมมหาราชวัง...ที่อยู่ข้างสนามหลวง  กรุงเทพฯ 

                จำได้ว่าวันนั้นเป็นวันพระ...เทศน์เกี่ยวกับเรื่องแสงพุทธธรรมนำชีวิต...เนื้อหาอยู่ที่การทำความดี...การละเว้นจากการทำความชั่วและการฝึกจิตใจของตนให้ผ่องใสอยู่เสมอ...

                 จากตารางกำหนดวันนั้นทำให้รู้ว่า...อีก 15 วันข้างหน้าผู้ที่จะมาเทศน์เป็นท่านต่อไปคือ พระยันตะ...กำลังเป็นพระนักเทศน์ดังมากในขณะนั้น...

                 ก่อนที่พอถึงวันที่ผมต้องแสดงธรรม...ผมก็เดินเข้าไปในพระอุโบสถเข้าไปกราบพระแก้วมรกต...แล้วนั่งทำสมาธิภาวนาพอสมควรแล้วก็ตั้งจิตอธิษฐาน...ขออนุญาตพุทธสถานเพื่อขึ้นไปแสดงพระธรรมเทศนา    หอมณเฑียรธรรม  

                    อีก 10 นาทีจะถึงกำหนด...ผมก็กราบลาพระแก้วมรกต  ออกเดินตรงไปที่แสดงธรรม...ผู้นิมนต์ผมรออยู่แล้ว...ต่อไปอุบาสกที่เป็นพิธีกรสงฆ์ก็อาราธนาศีลอาราธนาธรรม...ผมสังเกตุดูญาติโยมที่มาฟังเทศน์นี้เป็นขาประจำที่นั้น...ไม่ว่าพระคุณเจ้ารูปไหนมาเทศน์กลุ่มขาประจำก็ต้องมา  

                      จำนวนคนน่าจะเกือบพันคนที่เข้ามานั่งฟังการแสดธรรมในครั้งนั้น    ที่นี้เขามีเสียงตามสายด้วย คือทุกคนที่ไปเที่ยวภายในวัดพระแก้วย่อมได้ฟังเทศน์ไปด้วย   เพราะมีลำโพงอยู่ทุกซอกทุกมุมครับการเทศน์ใช้เวลาประมาณ  45  นาที...

                         เมื่อเทศน์จบลงผมก็เดินมากราบพระแก้วมรกตอีกครั้งก่อนที่เจ้าหน้าที่จะนำรถมารับเพื่อส่งผมกลับวัดตามเดิมครับ...คือในใจผมว่าไม่เสียทีที่เราเมื่อบวชแล้วก็รับใช้พระพุทธศาสนานำหลักพุทธธรรมมาเผยแผ่  

                                เพื่อความร่มเย็นอยู่ในร่มธรรม  เพื่อก่อให้เกิดความสงบสุขของผู้คนในสังคมนั้นเอง... <p></p>