กับบางมุมที่คุณภาพเดินเคียงคู่ไปด้วยมิตรภาพ

ไม่เคยได้มีโอกาสได้เห็นภาพแบบนี้พอเห็นก็บอกได้เลยว่าชอบมากแม้ว่าจะไม่มีรูปตัวเองก็ตามขอบคุณกระแสโลกาภิวัฒน์และโลกออนไลน์ที่ทำให้จุดประกายความรักและมิตรไมตรีของพวกเราให้สว่างกระจ่างชัดขึัน 21 ปีที่มาอยู่ ER แม้จะเคยได้มีเวลานั่งย้อนคิดว่าเราได้ผ่านเรื่องราวอะไรมามากมายแค่ไหน พี่น้องกี่คนที่ผ่านเข้ามาและผ่านออกไป แต่เพิ่งมาเห็นอีกอย่างที่ประทับใจคือภาพรอยยิ้มกับคำว่ามิตรภาพที่ได้ถูกถ่ายทอดออกมาอย่างงดงามเมื่อก่อนจำได้ตอนจบใหม่เราเรียกแพทย์ใช้ทุนที่จบมาทำงานรุ่นเดียวกับเราว่า “พี่หมอ” ( อย่าคิดต่อนะว่าจบปีพ.ศ อะไร ฮ่า ฮ่า ฮ่า บวกลบเอาเองก็แล้วกัน ) แต่ตอนนี้กลับกัน (หมอๆจบใหม่เขาจะเรียกเราว่า” พี่ “ แต่อายุพี่ก็ใก้ลเคียงกับแม่เข้าไปทุกที) หลายๆหมอพอใช้ทุนมาหมุนเวียนที่โรงพยาบาลพิจิตรครบ 1 ปีเอาเป็นว่าฝึกกับแทบครบทุกแผนกกันเลยทีเดียว เริ่มปีที่2ก็จะออกไปประจำตามโรงพยาบาลอำเภอแต่ก็มีบางส่วนอยู่โรงพยาบาลพิจิตรต่อ เวลาผ่านไปปีแล้วปีเล่าเขาเหล่านั้นก็แยกย้ายกันไปเรียนต่อเฉพาะทางและตอนนี้ก็มีหลายท่านที่กลับมาประจำอยู่ที่เราความผูกพันธ์อันยาวนานการได้มีโอกาสช่วยเหลือซึ่งกันละกันในวันนั้นบอกได้เลยว่ามันมีผลต่อการทำงานของเราในทุกวันนี้การได้เกื้อกูลซึ่งกันและกัน การได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน มันเป็นสายใยแห่งความผูกพันที่ไม่มีวันลืมเลือน